mércores, 10 de xuño de 2009

** Alcanfor y lavanda

Mi abuela llenaba su armario de bolas de alcanfor. Estaba obsesionada con la idea de que las polillas pudiesen acabar con las sábanas de su ajuar. Todavía las conservamos, sábanas de algodón blanco delicadamente bordadas. Mis abuelos se casaron en el año 1942. El olor del alcanfor me produce sentimientos contradictorios: por una parte es el olor del armario de mi abuela y por otro es el olor de las beatas de mi parroquia. No sé si a estas alturas quedarán beatas en mi parroquia. Creo que pocas. Nuestro párroco es la antítesis del pájaro espino y eso, a la fuerza, tiene que influir en la devoción de las feligresas. Viejos problemas, viejas soluciones. Polillas y alcanfor. Las polillas son terribles. Trabajan lentamente pero sus efectos son devastadores. Las polillas que atacan el alma son igual de indeseables. También trabajan lentamente, también causan daños tremendos. Atacan por todos los frentes hasta que logran ahogarte. Un día por la noche te acuestas y notas que te cuesta respirar. Alarmado, al día siguiente vas al médico. Después de reconocerte te dice que tienes principios de asma y te receta Ventolín. Mentira. No es asma, son las polillas.

Resignado vas a la farmacia a por el inhalador. Al llegar a casa lees el prospecto y ves que solo es un broncodilatador. ¿Y las polillas? No sabes qué hacer, no sabes cómo vas a librarte de esa plaga que está empezando a minar tu vida. Alguna solución tendrá que haber, algo podrá hacerse.


...Ampliar/recoller resto do artigo [ +/- ]


    En nuestra casa, los insecticidas se guardan en la estantería del garaje. Allí, el abuelo tiene allí un pequeño arsenal: insecticidas para las garrapatas, para moscas, mosquitos y arañas, para los pulgones de las plantas, para acabar con el mildium de las viñas, para las plagas de los tomates, veneno para las hormigas y pegamento para los ratones. ¿Pegamento para los ratones? No salgo de mi asombro, se trata de un pegamento que se extiende sobre la superficie por la que presuntamente circulan los roedores y estos se quedan atrapados en ella. No veo nada para las polillas. Normal, para las polillas solo hay dos remedios conocidos: el alcanfor, un producto altamente contaminante, y la lavanda. Voy al jardín, afortunadamente tenemos lavanda. Desafortunadamente, todavía no ha florecido. ¡Qué asco! Cuando las cosas se tuercen no hay una que salga bien. Unas friegas con unas flores de lavanda podían aliviarme. No puedo esperar a que florezcan las plantas del jardín, el tiempo está infernal y la cosa puede prolongarse demasiado. Lo mejor es pedir ayuda. Es un tema un tanto delicado, sí, pero mejor buscar ayuda que dejarse llevar por la voracidad de los insectos. Necesito una ¡colonia! Voy al Corte, está cerca de mi casa. Le comento a una dependienta que estoy buscando un perfume que huela a lavanda. Me enseña varios y durante un rato me dedico a oler los papelitos impregnados que ella me ofrece. Llevo cuatro o cinco y ya tengo la nariz completamente saturada, ya casi no distingo las fragancias pero me siento mejor por momentos. Miro a la dependienta y me doy cuenta de que es muy guapa, muy exótica. No me decido, le pido a la chica del Corte que elija por mí. Ella me recomienda su favorito, Eternity de Calvin Klein, y para convencerme me dice que también tiene notas de lavanda. Esta vez no puede ser, estoy a tratamiento, necesito lavanda, mucha lavanda. Ya está, la chica da en el clavo, tú lo que necesitas es Agua de Lavanda de Puig. Me dejo aconsejar, me siento tan bien allí que me quedaría toda la tarde oliendo papelitos, uno tras otro. Todas los perfumes me parecen estupendas y la chica muy guapa, pero que muy guapa, guapísima. No sé como no me había fijado antes en ella. Ya se sabe, las polillas del alma acaparan demasiado la atención. Al salir del Corte me siento un hombre nuevo. Acelero por la cuesta del parking y disfruto del sonido del motor de mi coche. Me siento bien, me siento renacer.




UN RELATO ESCRITO POR: Alvariño
Colaborador habitual de A Lareira Máxica

luns, 8 de xuño de 2009

** El amor es irracional

Hay veces que las noticias tal cual pesan mucho más que un millón de artículos. El corresponsal de La Voz en Londres, Imanol Allende, publicó esta semana un texto que dolía. Unos padres se tiraron con su hijo muerto por un acantilado en Inglaterra. Al niño, tetrapléjico desde los 18 meses por un accidente, le tocó la doble lotería del espanto y tuvo, además, a los cinco años una meningitis que acabó con él. Los padres, que habían dejado sus trabajos para cuidarlo desde el primer accidente, no soportaron el dolor y se suicidaron con el cadáver del crío en una mochila y sus juguetes favoritos, un osito de peluche y un tractor, en otra. Comentar el hecho es una pérdida de tiempo. A mí me recordó en seguida a aquel padre palestino que interpuso su cuerpo entre los disparos de los soldados y su hijo pequeño. O aquella madre coraje, también inglesa, que decidió tener su bebé, aunque ella padecía un cáncer y solo un tratamiento agresivo de quimioterapia podía ayudarla si abortaba cuanto antes. «Si voy a morir, mi bebé vivirá», dijo, y así fue. Se enteró del cáncer a los cuatro meses de embarazo y esperó a las 25 semanas de gestación para que el niño saliese adelante. Ya era demasiado tarde para salvarla, pero se fue contenta «porque pude ver a Liam varias veces antes de morir». Así, y de forma más irracional aún, se les llega a querer a esos locos bajitos que son el auténtico terremoto de cualquier vida.

CORAZONADAS
"El amor es irracional"
Artigo de opinión de César Casal, xornalista
Publicado en La Voz de Galicia, 7 de Xuño de 2009



ENVIADO Ó BLOG POR: María
Colaboradora habitual de A Lareira Máxica

** ARRIBA OS ANIMOS, MAIORES DE 30 ANOS

Como vexo que hai moita añoranza polo pasado, e que nos poñemos melancólicos e tristes todos, envíovos este vídeo do grupo Les Luthiers (grupo que todos coñeceredes e que a min persoalmente me encanta), para que en contrapartida a estos artículos, nos deamos conta de que a vida hai que afrontala con ironía, nos momentos máis baixos.




ENVIADO POR: O Moucho
Colaborador habitual de A Lareira Máxica

sábado, 6 de xuño de 2009

** Recordos imborrables co paso dos anos...


Hoxe agromou en min un sentimento de melancolía pasada. Quizais foi o tempo enfurruñado e tristón logo de tanto sol, quizais este post do amigo e blogger Nacho Mirás que lin hoxe, quizais a canción "Un año más" de Mecano que soaba de fondo namentres acontecían os outros dous feitos anteriores ó unísono. Sí, máis ben foi unha conxunción de factores.

O tempo, ese ser sen rostro, faciana ou pernas que, sen embargo, corre, fixo acto de presencia por uns minutos ó redor de min. Pois ben, o tempo pasa sen decatarnos. Onte xa é pasado, viva o futuro!!!. Aínda que moitas veces vivimos máis o futuro que o propio presente. Nisto é onde se trabuca o ser humano: a felicidade consiste en aproveitar os pequenos momentos da vida, sen esperar grandes acontecementos. Saber valorar o que temos e as cousas pequenas constrúen os cimentos da felicidade. Tentar dar o mellor de sí mesmos sen enganar a ninguén, ter a conciencia tranquila, e gozar dos intres maravillosos cos que nos agasalla a vida, son fonte de felicidade interior e exterior, a pesar de tantos problemas e zancadillas cos que nos sorprende a vida.


...Ampliar/recoller resto do artigo [ +/- ]


    Falaba Nacho no seu post de que estes días cumpríronse 30 anos da súa primeira comunión. A primeira imaxe que me veu á mente foi ésa, a da miña primeira comunión, so uns anos despois que Nacho. Axiña o Mundial de España, Naranjito, Sport Billy, Comando G ou a primeira vez que se emitiu Verano Azul, ou o primeiro bico que lle din a unha muller, ou cando so había dúas canles de televisión e non se emitía ininterrumpidamente, senón que unha carta de axuste asomaba pola grella televisiva namentres os programas e os presentadores descansaban e repoñían folgos, quizais para concursar no "Un, Dos, Tres", ou para ir a "625 líneas" ou a "Si lo sé, no vengo" de Jordi Hurtado, que xa era presentador por aquel tempo antes de pasarse á dúas cun concurso cultural...

    Estas e outras son so algunhas imaxes que se me veñen á cabeza... Parece que aconteceu non hai tantos anos, pero xa pasaron arredor de 30 anos destes feitos. Vaia, tantos que xa morreron tanto Chanquete como Antonio Ferrandis.

    "¿Señor, me podría pasar el balón?" "¿É por min? -pensei ó escoitar a aquel cativo de 6 anos". Mirei para os lados e sí, era por min. Como na propaganda de televisión. Se a realidade tamén iguala ou supera á ficción...

    Hoxe estamos en 2009, o ano do triplete histórico do F.C.Barcelona, case un ano despois de que España gañara a súa segunda Eurocopa de Fútbol -logo da conquerida en 1964-, en plena crisis económica, rodeado de moitas -pero pésimas- cadeas de televisión teledirixidas por uns ou por outros, tentando organizando un novo mundial de fútbol, e rodando un novo Verano Azul, iso sí: Nin Chanquete nin Antonio Ferrandis estarán presentes, porque o tempo pasa, e non perdoa. Hai que aproveitar o momento, disfrutar da vida, vivir o momento, "Carpe Diem" que se diría en latín, algo que se soe dicir pero non sempre facer. Claro que hai que disfrutar pero sen perdelo norte e sabendo ben o que se quere sen facer dano a nada nin a ninguén, que logo se pasa dun extremo a outro. E tampouco se trata diso.

    Junio de 2009, podería seguir falando, lembrando e recordando cousas do pasado. Xa o farei noutra ocasión, que lembrar de vez en cando tamén é bo, que tamén convén recordalas.

    Antes de tomar decisións é bo sopesar cousas do pasado, porque do pasado sempre se aprende, se se pon un pouco de atención e non te deixas levar. É época de tomar decisións. A vida está chea delas. Claro que non sempre se acerta. Nas vindeiras semanas gustaríame tomar unha decisión sobre o futuro -importante, aínda que nada do outro mundo- , pero sen perder de vista o presente e, por suposto, o pasado, pois neles hai cousas e persoas que valen moito a pena...Hai que quitarlle a polilla o alma, que diría Alvariño, e disfrutar da vida. Agora, no mesmo momento que escribo estas líneas, empeza a soar o precioso tema de Coldplay "Viva la Vida" e o sol agroma de entre as nubes...




UN ARTIGO-OPINIÓN REALIZADO POR: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

venres, 5 de xuño de 2009

** HUELGA SI PERO CON SENTIDIÑO

Ayer en Vigo, se han producido altercados relacionados con la huelga del metal. En la prensa se preguntan, si los sindicatos deben desmarcarse de los altercados acaecidos en la ciudad olívica. Ante esto soy de la siguiente opinión:

Las actitudes violentas no se pueden consentir en ningún caso ya que sale perdiendo todo el mundo, pues los gastos que los altercados ocasionan los pagan tanto los que tienen que ver con la huelga como los que no. Existen formas de ir a la huelga mas cívicas, sin necesidad de molestar a otras personas que para nada tienen que ver con la protesta y que en estos casos, suele sufrir destrozos por parte de gentuza descontrolada. Los sindicatos deben desmarcarse de estos hechos y no cubrirlos o promocionarlos(como por desgracia ocurre muy a menudo), ya que no merecerían el respeto de los demás e incluso deberían de asumir sus responsabilidades asumiendo la culpabilidad de los destrozos y altercados producidos, por no saber comportarse. No vivimos a principios del siglo XX, seamos sensatos. Nuestra sociedad está asentada en una democracia, donde las libertades y el respeto por los demás son una de las máximas a tener en cuenta. No vivimos en una dictadura ni en una revolución bolchevique. Vivimos en el siglo XXI. No podemos comportarnos como un hombre de Neanderthal, a la hora de querer las cosas. Huelga si, pero con sentidiño.



OPINIÓN FEITA POR: O Moucho
Colaborador habitual de A Lareira Máxica

xoves, 4 de xuño de 2009

** Morreu o mítico "Kung Fu"

O actor David Carradine, célebre por ser o protagonista da serie "Kung-Fu", foi achado sen vida nun hotel de Bangkok. Falar del sempre irá unido a Kung Fu e ó pequeno saltamontes. Aquela serie que triunfou nos anos 70 e 80 e que xiraba en torno ós monxes e ás artes marciais. Inolvidable serie e inesquecible actor. Lembrar a David Carradine por Kung Fu é como lembrar ó can de Paulov polo condicionamente clásico-respondente.

luns, 1 de xuño de 2009

** El alma apolillada


Ya hace tiempo que no escribo. Será que no tengo mucho que contar. Será que últimamente sólo me pasan cosas de las que no me apetece hablar. Será que en esta página me siento un poco extraño. Son tantas cosas… Me cuesta escribir. Podría aprovechar para desahogarme y escribir un “qué rabia”. Tengo material suficiente para unos cuantos pero no me apetece ni siquiera recordarlos. Tampoco voy a esforzarme y escribir en gallego. Hoy no, hoy estoy tremendamente perezoso y voy a optar por la vía que me resulta más cómoda. Estoy un poco cansado de las ideologías y las banderas. Hoy paso. Creo que todo es bastante parecido. Seguramente, vosotros pensaréis lo contrario. Estoy apático. Aburrido. Cansado. Harto y desilusionado. Por dentro. Por fuera, no. Por fuera todavía conservo la sonrisa Profidén. Por dentro me estoy apolillando. Como no ponga remedio pronto, voy a empezar a ceder. A resquebrajarme como las viejas vigas que inevitablemente se vienen al suelo. Me gusta restaurar cosas. Para matar la polilla de la madera existe un líquido que se llama Politus. Huele apestoso pero es eficaz. Contra lo mío no hay líquido que valga. Yo lo que necesito es un chute de ilusión. Abrir la ventana por la mañana y respirar profundamente el frescor que emana de la hierba del jardín. Creérmelo, creer que hoy puede ser un día diferente.

Lo intento. Sí que lo intento. A ratos pienso que sí, que puedo lograrlo y soy feliz. Por la noche, cuando llego a mi habitación agotado siento que no, que tampoco ha sido un día especial. Solo ha sido uno más. Uno más, y otro, y otro más. La vida es eso, una sucesión de intervalos de 24 horas. Ahora mismo son las 21:49 h, empieza a anochecer, a refrescar. La autopista ha dejado de rugir, un perro ladra en la lejanía mientras que los pájaros cantan las últimas notas de hoy. El sol ya se escondido detrás de los pinos. Un día más que agoniza.



UN RELATO ESCRITO POR: Alvariño
Colaborador habitual de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica sobre...as ilusións...de Maurois

" Unha ilusión eterna, ou polo menos que renace a miúdo na alma humana, está moi cerca de ser unha realidade "



André Maurois

venres, 29 de maio de 2009

** Reformas no Bernabéu para poder gañarlle ó Barça


Preme na imaxe para agrandala



IMAXE HUMORÍSTICA ENVIADA POR: Jose
Colaborador de A Lareira Máxica

** Bueno, malo o jodido. Lección Magistral


Fai click na imaxe para vela máis grande



IMAXE HUMORÍSTICA REMITIDA POR: Ana I.
Colaboradora de A Lareira Máxica

mércores, 27 de maio de 2009

** TRIPLETE HISTÓRICO DO F.C.BARCELONA!!!!

UN ANO EXCELENTE. UN 10 REDONDO. O F.C.Barcelona gañouno todo este ano, ou sexa os tres títulos: Champions League (Copa de Europa), Liga e Copa do Rei. É a terceira Copa de Europa para o Barça, logo das conqueridas en 1992 e 2006. Un extraordinario partido no que lle gañou ó Manchester por 2-0, goles de Etoo e Messi. Nunca antes un equipo español gañara na mesma temporada os tres títulos, e en Europa é o quinto que consegue os tres títulos (Liga do país, Copa do país e Copa de Europa). Nos anos 60 foi o Celtic de Glasgow, nos 70 o Ajax de Amsterdam, nos 80 o PSV Eindhoven e nos 90, o rival dos azulgranas na final de hoxe: o Manchester United.

Triplete de títulos totalmente merecido polo conxunto azulgrana que despregou un extraordinario fútbol nas tres competicións esta temporada. Chapeau ós futbolistas (por certo, no once titular, sete dos once xogadores formáronse na canteira do equipo barcelonista) e chapeau a un técnico debutante de nome Guardiola, mítico futbolista culé e, agora, mítico adestrador. O ano pasado entrenaba en terceira e este ano, conqueriu os tres títulos. Ningún adestrador de ningún equipo grande pode dicir isto na tempada do seu debut en primeira división.

Ano histórico e inolvidaba para o F.C.Barcelona e os seus aficionados, entre os que me inclúo. A disfrutalo, que so pasa unha vez na vida!!



ARTIGO DE: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica


martes, 26 de maio de 2009

** Con etiqueta de gran reserva. Naturalmente

Non, non falo de viños, senón da magnífica noticia de que o Parque do Xurés (na provincia de Ourense) e a Illa de Fuerteventura, acaban de ser declaradas reservas naturais da Biosfera pola UNESCO. Desta maneira xa son 40 reservas naturais da biosfera declaradas en España. A día de hoxe a nivel mundial hai 551 lugares que ostentan este distintivo. A natureza está de noraboa, nunha sociedade enladrillada ata enriba do mar. Ougallá que a lista da UNESCO siga a incrementarse e se premie aínda máis á natureza. Gañamos todos (menos os inconscientes é avaros cartos en mans alleas ó sentido común da vida).

domingo, 24 de maio de 2009

** Un reencontro rexuvenecedor

Hoxe, de xeito casual, reencontreime cunha boa amiga, a cal non vía desde hai 7 anos. Nin máis nin menos. Unha moi boa amiga arousana que estivo vivindo noutro país varios anos. Hai tres voltou a Galicia co seu home e co seu fillo. Nos poucos minutos que tivemos ocasión de falar rexuvenecín en idade. Será que nos facemos vellos, será por poñernos ó día das nosas vidas ou lembrar os bos momentos vividos e os amigos comúns. "¿Non te acordas de cando unha vez...?" "Que tempos aquéles!", "¿que foi de...?" e tantas e tantas preguntas, recordos, anécdotas, preocupacións, plans ou alegrías compartidas.

Hai algunhas persoas que nos deixan unha pegada moi profunda. O desta amiga é un claro exemplo: persoa afable, simpática, divertida, que irradia optimismo, amiga dos seus amigos, que sabe escoitar, e que domina o inglés ás mil maravillas. O tempo é ouro pero non volta atrás. Hai un minuto xa é tarde, unha hora xa é moi tarde. Mágoa que non o fixese aínda que so fora unha vez na vida...Nada hai máis grato que reecontrarse con boas persoas e bos/boas amig@s, éses cos que pasarías horas e horas falando e nin te enterarías porque son como da familia.

Moralexa: CARPE DIEM (Goza de este día, aproveita o momento). Mañán é outro día, sí, pero ¿cómo será?.

venres, 22 de maio de 2009

** Los videojuegos frente a la crisis

En la Voz de Galicia aparece un estudio que dice así: "Nintendo evita la crisis y registra récord de ventas y beneficios".
También se ha visto que la empresa gallega de telecomunicaciones Blu Sens, está creciendo y expandiendo su mercado favorablemente. Por lo visto las tecnologías como los videojuegos y mp3, etc., son mas requerídas en tiempos de crisis, ya que mucha gente al no salir tanto de casa, busca entretenimientos que lo absorban en sus ratos libres. Personalmente cuando era joven y no tenía dinero, me compraba un juego de estrategia, para pasar las horas entretenido, sin tener que recurrir a la caja tonta. Debo añadir que es preferible un juego de ordenador o cualquier consola, a pasar las horas delante del televisor, pues puedes estimular la mente o mantenerla activa. Y si no lo mejor es salir a pasear con tus amigos, (quien los tenga), y convivir con otras personas. Como digo yo: El hombre es un animal que vive en sociedad. Cualquiera que rechace vivir en sociedad con otros, comete un grave error que se paga con el tiempo.



ARTIGO-OPINIÓN REMITIDO POR: O Moucho
Colaborador habitual de A Lareira Máxica

mércores, 20 de maio de 2009

** Os premiadores premiados

Teño a convicción que moitas veces os premios non os levan quen máis os merecen senón aqueles que convén que os leven. Explícome: Hai premios tipo Príncipe de Asturias de X cousa, ou Premios X de Literatura ou moitos outros premios sobranceiros -ou con aspiracións a selo- que elixen como premiados a persoas que fixeron méritos, pero que están moi por debaixo doutras, quizás non tan coñecidas, pero máis efectivas e acreedoras de tan codiados galardóns. Entón ¿por qué llo dan a outr@s?. Teño unha teoría e agardo que, sinceramente, me digades o que pensedes. É ben sinxela: moitos xurados premian a figuras ilustres máis por darlle realce ós propios premios que por xusticia. Ou sexa: para gañarn prestixio na sociedade empregando un "efecto feed-back" ou de retroalimentación. Non quero dicir que non o mereza a xente que é distinguida, so que habería persoas con máis méritos, aínda que non tan figuras de primeira línea. ´

Tamén coido que se tende a premiar o de canto máis lonxe mellor e menospreciar ó que se ten na casa. Acontece en moitas cidades e países. Parece que se premiamos ó de fóra, vamos a ser máis internacionais e, como efecto colateral, obteremos máis prestixio.

Sí , xa sei que de todo hai, pero non me negaredes que o que acabo de escribir non ten, cando menos, algo de razón. Gustaríame que opinarades ó respecto, sexa cal sexa a vosa opinión.



UN ARTIGO-OPINIÓN ELABORADO POR: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

luns, 18 de maio de 2009

** Adeus a un dos grandes da literatura


Os fieles seguidores de A Lareira Máxica xa sabedes que hai dous escritores moi habituais nas seccións de O Recuncho Literario, na dos relatos e na das frases máxicas. Un é Jorge Bucay e outro é Mario Benedetti. Onte finou éste último, o xenial literato uruguayo que contaba 88 anos de idade. O seu legado perdurará de por vida e é amplo e moi rico. Podería escribir moito sobre Benedetti, pero se queredes máis información tédela aquí. Gustaríame despedilo con un dos seus poemas. Descanse en paz.



UN ARTIGO-OPINIÓN DE: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

domingo, 17 de maio de 2009

** Un maio de clara cor azulgrana: o F.C.Barcelona

Demorábanse brevemente en chegar os últimos minutos do sábado 16 de maio de 2009. Namentres Soraya Arnelas naufragaba no festival de EUROnoresteVISIÓN (nese concurso antes da canción hoxe político, de posta en escea,...menos da canción, do que hai anos Italia decatouse do seu froito baladí, amargo, e carente de toda lóxica musical), namentres o Real Madrid afogaba as súas penas en Villarreal e non era quen nin de empatar co equipo local, o F.C. Barcelona proclamábase campión da Liga de Fútbol de España, tan so tres días despois de obter o título de campión da Copa do Rey. O doblete dun equipo, o que mellor fúbol desplegou este ano en España e que incluso supere en calidade á aquel mítico Dream Team de Johan Cruyff. Un equipo que, incluso pode (se ben vai ser unha lotería e pode gañar calquera dos dous) conseguir o título de campeón de Europa ou da Liga de Campións de Europa. Outro día, se podo, gustaríame escribir máis sobre o PEP Team, un equipo adestrado por un técnico que empezou desde recollepelotas, triunfou como xogador e na súa primeira temporada en primeira división está acadando cotas inimaxinables.

Insisto que acadar o título da Champions contra o Manchester United o vindeiro día 27 en Roma vai ser moi difícil, sobre todo tendo en conta que hai xogadores do F.C.Barcelona moi importantes como Márquez, Henry e Iniesta que ou non poderán xogala ou xogarán entre algodóns, logo de apurar os días das súas respectivas lesións. Teño a intuición de que o Barcelona non a vai gañar, pero aínda así, este equipo será lembrado por sempre: un equipo que deixou atrás a Ronaldinho e Deco, pero que soupo traballar a alma de equipo. Porque un equipo non é unha mera suma de individualidades, senón unha conxunción coordinada.
Visca o Barça!!!



UN ARTIGO-OPINIÓN DE: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

venres, 15 de maio de 2009

** Os "beneficios" da crise económica

A crise económica, como case todo nesta vida, ten algunhas cousas boas. Remíteme a nosa colaboradora María esta noticia, na que queda demostrado que quen non se consola é porque non quere. E é que se ten efecto narcótico, como di o estudio, e por riba contribúe a diminuír o estres e ten tantos efectos beneficiosos para a saúde -como din outros estudios-, pois entón...E é que xa se sabe que cando hai moito tempo libre...E para mostra un exemplo doutra época: non hai tantas décadas non había televisións (ou había poucas) é a crise non era coxuntural senón permanente. Daquela época herdáronse familias numerosas, que digo numerosas: multinumerosas...

Doutro lado, temos este outro enlace no que se anuncia algo gratis para os parados . ¿Parece raro nestes tempos nos que non se regala nada e ata che cobran o aire para respirar? Pois ben esta medida vai facer subir ós ánimos de moitos (e indirectamente, quizás, moitas), amén de outras cousas...

Se está claro: non hai mal que por ben non veña, sobre todo cando o mal non é algo irreversible ou relacionado coa saúde.

P.D.: Como máis dun/dunha quererá saber cales son eses beneficios saudables de practicar o amor, Éstes seica son algúns dos beneficios de facer o amor. Sobreenténdese que con moderación. Tampouco convén abusar que, como todo nesta vida, os excesos tamén se pagan...



DOUS LINKS REMITIDOS POR: María
Colaboradora de A Lareira Máxica
Fonte: La Voz de Galicia


OPINIÓN FEITA POR: Julio Torres

mércores, 13 de maio de 2009

** As voltas que da o mundo.....


Remíteme un boa amiga unha viñeta de humor simpática sobre un tema serio. Tamén hai que ter un momento de respiro e que mellor que ésta viñeta gráfica moi ocurrente. Por suposto, a enfermidade en sí, ougallá se poida controlar e haxa vacunas eficaces axiña.

venres, 1 de maio de 2009

** A Lareira Máxica cumpre ¡¡¡3 anos!!!


A Lareira Máxica está de aniversario. Hai 3 anos destas horas creaba, sen saber moi ben para qué, o blog. Daquela non sabía o que era isto dos blogs. Hoxe sí o sei. E teño claro tódalas cousas boas que me reportou o fundar este blog. Claro que tamén hai cousas menos agradables, froito do esforzo que lle tiven que pór e as horas que tiven que invertir. Como non son ningún experto iso obrigoume a investigar e visitar moitos blogs para aprender a implementar cousas en A Lareira Máxica. É un traballo "invisible", como saben ben os blogueiros. Sen embargo, quédome coas cousas boas que me reportou a bitácora. As útimas: o segundo posto nos Premios 20 blogs 2008, na categoría de mellor blog en versión orixinal (lingua diferente ó castelán), organizado polo xornal 20 Minutos ou os premios simbólicos que outros compañeiros blogueiros me outorgástedes.

Quixera agradecer, de todo corazón, a toda esa xente que visita con maior ou menor frecuencia o blog e, en especial, ós que colaboran nel en forma de artigos que me envían ou comentarios que escriben nos artigos que se publican. Xa o dixen moitas veces: un blog sen lectores ou seguidores sería algo así como un diario persoal que so o lería o que o escribe. Sería como predicar no medio do deserto. A TOD@S: MOITAS GRACIAS. Anímosvos a seguir colaborando con A Lareira Máxica. Envíade artigos ou escribide comentarios, por favor.

Non sei o que durará este blog, pero ougallá que moito tempo. O día que deixe de actualizar, crédeme: o que máis o sentirá será servidor. Iso sí, motivos de peso terán a culpa. Hoxendía, o tempo que invirto na bitácora reduciuse sensiblemente por circunstancias persoais. E é que hai prioridades nesta vida. Loxicamente.

Déixovos este enlace para ver cómo era a A.L.M. en xullo de 2007, un ano e dous meses depois de crearse (ADVERTENCIA: hai imaxes que xa non se poden ver porque desapareceron dos servidores que a aloxaban). Agora xa ten tres anos e, como calquera neno, xa empeza a ir ó colexio. E é que sempre hai moitas cousas por aprender de tódalas persoas que colaboran e que son @s compañeir@s de cole. Sen eles, isto non sería o mesmo. ¡¡Gracias por estar ahí!!

P.D.:
Como sempre, haberá novidades paseniñamente.



JULIO TORRES
Coordinador de A Lareira Máxica