** Sempre depende...

Pau Donés, compositor, cantante e líder de Jarabe de Palo morreu hoxe víctima dun cancro. Tiña só 53 años e levaba loitando coa enfermidade desde o 2015. D.E.P. Pau Donés. Entres os moitos éxitos de Jarabe de Palo, caben destacar: "La flaca" (curiosamente forma parte do primeiro disco en 1996, pero foi unha das cancións do verán de 1997), Depende (que tamén soou moito no de 1998) e Bonito (2003). Con todo, o grupo sacou ao mercado musical moitos discos entre 1996 e 2020.

En 2017, xa durante a súa enfermidade, e entre outras, publicou o seu single "Humo". Serviu de sintonía da serie "Estoy vivo" (protagonizada por Javier Gutiérrez, Alejo Sauras e Anna Castillo en TVE). As súas letras, un canto á vida. Non hai máis que escoitalo. O seu último disco estaba estaba previsto lanzarse en setembro deste ano. De feito, o 26 de maio saíra á luz o primeiro single: "Eso que tú me das". Nel dálle as grazas ás persoas que o axudaron na súa loita contra o cancro.

A canción que máis me gusta de Pau Donés e Jarabe de Palo é, sen dúbida, "Depende". Será porque era moi pegadiza e tamén por aquilo de ser galego. Depende. O que está claro é que os temas que el compuxo permanecerán connosco para sempre.

...........................................................

** A nosa música galega

Galicia ten moi boa música en galego, no noso idioma. Non obstante, penso que non se aprecia na súa xusta medida. Cantantes e grupos como A Roda, Fuxan os Ventos, Ana Kiro, Xil Ríos, Milladoiro, Berrogüeto, Leilía, Luar na Lubre e moitos outros que estiveron e/ou están contribúen a difundir tanto a nosa cultura como o noso idioma. Porque aínda que non estean, seguirán estando. Porén, en A Lareira Máxica seguimos apostando pola nosa música, pola música galega.

Sobre todo, quere darlle as grazas a Leilía e a outras grupos de música tradiconal galego que se encargan de investigar e difundir música tradicional para evitar que se perda. Un gran e duro labor que non se recoñece na súa xusta medida. Moitas grazas e seguide así.

Hoxe traio a música de Leilía e a canción do Verdegaio. Déixovos co bo facer de Ana, Patri, Merchi, Montse, Felisa e Rosario.

** Nalgún lugar....

Duncan Dhu é, sen dúbida, todo un referente no paranorama musical español. Falar dos 80 non se pode sen mencionar a este grupo vasco. Diego Vasallo e Mikel Erentxun triunfaron xuntos. Por separado, quizáis tivo máis éxito Mikel, pero iso xa é outra historia. Son moitas as cancións que nos deixaron como grupo. Pola súa letra e porque é unha das máis antigas, subo a A Lareira Máxica: "En algún lugar", que é de 1987. Pasaron case 30 anos, pero podería extrapolarse ao presente. Seguramente, nunca vos fixástedes e léstedes toda a letra da canción. Merece a pena escoitala e deixar nun segundo plano, por esta vez, os acordes musicais. Unha letra profunda que agocha máis dunha triste verdade disfrazada de aparente música alegre.

....................................................

** Os anxos da vida

Os anxos existen. Están aí fóra, máis preto do que cremos. Nos peores momentos voan cara nós para axudarnos. Non soamente nos acompañan nos bos momentos (que iso é fácil) senón tamén nos malos. Cando máis falta fai. Dannos alento, comprensión e saben escoitar, sen cobrarnos os intereses pola axuda prestada. Estes anxos adoptan forma de familia, de amigos/amigas de verdade ou das parellas de cada un ou unha de nós. O resto de persoas non son anxos senón xente meramente egoísta e aproveitada que buscan que lles axudes cando lles convén pero que non te devolven esa axuda cando máis a podes precisar. Son persoas que non merecen a nosa atención pois buscan o seu propio beneficio e non teñen reparos en tirarte como un pañuelo de papel cando xa non te precisan. Xente trepa, sen escrúpulos ou meramente egoístas e desagradecidas. Moito. Triste pero certo. Tede coidado, que tamén andan por aí...

Aos meus anxos, a eses seres que si valen moi moito apena, vai adicada esta canción de Blue Octoter, tan chea de amor, optimismo e agradecemento. Agardo que vos guste.

** A Garda Civil

O humor é un arte e un filosofía. Din o humor ten moitos beneficios e que existe o humor intelixente, o humor negro, o verde, o humor irónico e outros. Do que se trata é de, incluso nos malos momentos, sacar punta ao sorriso para que non se oxide.

Neste vídeo o humor adopta cor verde, pero verde de Garda Civil, non de outras cosuas... A Garda Civil é un colectivo ao que tanto o gran Luís Davila como Roberto Vilar sacan bo proveito. Por certo, é a enésima versión da canción Bailando de Enrique Iglesias da que en España se fixeron moitas e de variado tipo...

Bos sorrisos. Carpe Diem

** O verdadeiro conto de "Caperucita roja"

Xosé Touriñán contábanos hai tres anos, nos contos da lareira (nada que ver coa Lareira Máxica), unha versión nova e humorística do tradicional conto con efectivas doses da gran ironía galega. Para exercitar o sorriso da vosa faciana.

...........................................................

** O presente é o único certo

Di Julieta Venegas que o presente é o unico que temos. E é así. O pasado xa pasou e o futuro aínda non chegou. Non se pode vivir no pasado. Tampouco no futuro. Polo tanto, e agás que teñamos unha máquina do tempo ó estilo Regreso al Futuro, Julieta convídanos a vivir o presente pois é o único que temos seguro. Sumerxida nun ton romántico lémbranos que a vida pasa axiña e non nos decatamos que o presente esmorece cada día. Como a vida mesma. Carpe diem.

** Madonna, anos 80

Madonna é, sen dúbida, unha das grandes cantantes do pop internacional. Coido que se poderían distinguir varias etapas na súa carreira, cores de pelo e escándalos á marxe. A música que máis me gusta dela era a dos 80 pois é un son máis netamente pop. Nesta época interpretou míticas cancións coma: Holiday, Who´s that girl?, La isla bonita, Material Girl, True Blue, Like a virgin, Like a prayer (canción que acaba de cumpriu xa 25 anos, Express yourself ou Cherish. Persoalmente considero que as cancións de 1990 en diante, agás algunha excepción,non superan en calidade á dos 80.

...........................................................

** Magnum

Magnum foi unha das series míticas alá polos anos 80 e unha das primeiras que puidemos ver na TVG. Coido que aquelas dobraxes ó galego coas frases míticas de Higgins: "Oh meu Deus!!"ou "Zeus, Apolo" (cando chamaba polos cans) ou as divertidas tramas nas que se vía envolto Thomas Magnum (Tom Sellek) marcaron unha época. E a sintonía de entrada é inconfundible...

...........................................................
Julio Torres

** Los Tamara

Artigo adicado ó meu amigo Alberto Ordóñez, gran amante da música de Los Tamara e de Pucho Boedo

Los Tamara foi un dos grandes grupos galegos de música, en especial a etapa que tivo a Pucho Boedo como vocalista. Creouse en Noia en 1958 e viviron a súa época dourada deste conxunto na década dos 60 e dos 70. Cancions como "A Santiago Voy", "Puerto de Compostela", "Mi tierra gallega", "Airiños, airiños, aires", "O vello e o sapo" e outras quedarán sempre na memoria colectiva dos amantes da música galega.

As persoas que formaron parte de Los Tamara ó longo da súa historia foron: German Olariaga (voz 1958-61), Pucho Boedo, (voz 1961-76),Paco Montero (voz 1976-80),Enrique Paisal Rego, Antonio Vázquez,Prudencio Romo, Alberte Romo, Quique Alvarado, Antonio Cruz, Manuel Graña e Sito Sedes (so en 1990 e no 2002).

...........................................................
Julio Torres

** Fine Young Cannibals hai 25 anos

Fine Young Cannibals quitou no ano 1989 dúas das súas míticas cancións. Estoume a referir a "She drives me crazy (Ela vóltame tolo) e "Good thing" (Cousa boa ou Boa cousa). O grupo formado en 1984 publicaría 5 discos (1985, 1989, 1999, 1996 e 2006). Particularmente quédome co do 89, do que se extraen os dous temas musicais xa mendionados.

Para os amantes do grupo inglés, vaian estes dous temas de xa hai nada máis e nada menos que.....25 anos. Disfrutade con estes dúas pedazo de cancións.

...........................................................

** Chama eterna

"Eternal Flame” (“llama eterna” en castelán) triunfou hai 25 anos. Hoxe, o éxito das Bangles non pasa de moda e a súa letra aínda menos. Unha das cancións imprescindibles en toda colección de música que se precie. Non é para menos. Unha doce balada na que o ritmo e as letras van da man, acompasadas e ateigadas de profundos sentimentos de amor. Pechemos os ollos e escoitemos a canción que lla adico a tódalas persoas que lles encanta e disfrutan con este tema musical.

TRADUCCIÓN Ó CASTELÁN EXTRAÍDA DE INTERNET:

Cierra los ojos, dame la mano;cariño
¿Sientes mi corazón latir?
¿Me entiendes?
¿Tú sientes lo mismo?
¿Estoy solo soñando
o esto está ardiendo en una eterna llama?

Yo creo que es lo que significa;cariño
te veo cuando estas durmiendo
tú me perteneces
¿No sientes tu lo mismo?
¿Estoy solo soñando
o esto esta ardiendo en una eterna llama?

Di mi nombre, el sol brilla a través de la lluvia
una vida eterna sola
y tu viniste y quitaste la pena
no quisiera perder este sentimiento
cierra los ojos, dame la mano;cariño
¿sientes mi corazón latir?
¿Me entiendes?
¿Tú sientes lo mismo?
¿Estoy solo soñando
o esto está ardiendo en una eterna llama?

Di mi nombre, el sol brilla a través de la lluvia
yo vivía tan sola
y tu viniste y quitaste la pena
no quisiera perder este sentimiento

...........................................................
Julio Torres

** ¿Despiste natural?

Laura Pausini sae dar un concerto en bata (¿e iso?. A bata rebelde ábrese de vez en cando, pero a cousa non vai máis aló, ata que nos últimos segundos da actuación a cantante sube por uns escalóns, da a reviravolta e amosa por uns intres a parte inferior do seu corpo espida... Pouco depois ó tentar pechala volta a abrila e de novo pode observarse a súa parte inferior dianteira núa... Laura resolve todo dicindo "si han visto, han visto. Yo la tengo como todas".

Con todo, aquela escena de fin de ano do ano 1987 na que Sabrina nos amosou un peito que non puido ser contido polo suxeitador foi máis impactante... Ou iso penso. Por certo, as dúas son italianas.¡Que casualidade!...

.........................................................
Julio Torres

** 25 anos sobre rodas...

Los Inhumanos convertiron en éxito alá por 1989 aquilo de "Qué difícil es hacer el amor en un Simca 1000". Unha das cancións máis simpáticas e divertidas desta banda de amigos (e nunca mellor dito tendo en conta o número de persoas que eran) convertidos en grupo musical e que tamén é lembrada por máis cancións. Ésta foi uns dos seus primeiros éxitos e o seu estribillo moi cantado no seu momento. Logo Inhumanos reconverteríase en "La Banda del Capitán Canalla" a principios dos anos 2000.

Para os que non lembredes cómo era un Simca 1000 podedes ollalo no vídeo.

Nese mesmo ano,outro coche tamén facía as delicias noutra grupo musical: O "Cádillac Solitario" de Loquillo y los Trogloditas, que en 1983 xa cantaran aquela canción de "Quiero un camión"...Cuestión de rodas ou de chasis.

De todo isto hai nada máis e nada menos que ...25 anos. Cómo pasa o tempo, se mesmo parece que foi non hai tanto...

...........................................................

** 25 de xullo: Galicia celebra o seu día

H oxe é o día de Galicia. Nos 8 anos que ten A Lareira Máxica acabo de decatarme de que nunca puxera o himno galego e Galicia posúe un himno cunha letra e unha música moi bonitas. O himno galego conxuga o poema "Os pinos" de Eduardo Pondal cunha composición musical de Pascual Veiga.O nome de Galicia non figura no poema, sendo substituído por fogar de Breogán. Foi interpretado por primeira vez en 1907 na Habana (Cuba).

Aínda que existen diversos vídeos, vouvos poñer dous: un é cantado e tamén subtitulado, e outro subtitulado, pero no que so se escoita a música. Anímovos a escoitalos enteiros. Non me diredes que non podemos presumir de himno!!. É 25 de Xullo, o día de Galicia. Festivo na nosa terra. Viva o galego, viva Galicia!!!

----------------------------------------------
Julio Torres


HIMNO GALEGO

Que din os rumorosos
na costa verdecente,
ao raio transparente
do prácido luar?
Que din as altas copas
de escuro arume arpado
co seu ben compasado
monótono fungar?


Do teu verdor cinguido
e de benignos astros,
confín dos verdes castros
e valeroso chan,
non des a esquecemento
da inxuria o rudo encono;
desperta do teu sono
fogar de Breogán.


Os bos e xenerosos
a nosa voz entenden
e con arroubo atenden
o noso ronco son,
máis sóo os iñorantes
e féridos e duros,
imbéciles e escuros
non os entenden, non.

Os tempos son chegados
dos bardos das edades
que as vosas vaguedades
cumprido fin terán;
pois, onde quer, xigante
a nosa voz pregoa
a redenzón da boa
nazón de Breogán.

** "Frivolité"

O autobús que transportou á selección de Francia nos partidos do Mundial de Fútbol de Sudáfrica de 2010 foi destruído recentemente co pretexto de alonxar o mal fario e as pantasmas. Unha coñecida firma de prendas deportivas encargouse desta hiper importantísima tarefa de vida ou morte, así como de pregonalo ós catro ventos. Dame que o autobús aínda estaba en bo uso e obedece todo a unha campaña de lavado imaxe, publicidade e marketing de cara ó Mundial de Brasil que comenzará nuns días. Paréceme unha auténtica frivolidade pois se ese autobús non lle valía para a selección francesa, sí valería para moitísima xente cun mínimo de sentido común. En fin, que a vida non so é fútbol ou deporte, senón que hai vida máis alá...Que pouco sentidiño teñen algúns!! E é que as pantasmas non están no autobús precisamente, máis ben fóra del...

...........................................................
Julio Torres

** Pasou hai 25 anos...Vaia, vaia!!

Corría o ano 1989 cando soaba insistentemente nas radio fórmulas musicais daquel ano esta canción tan pegadiza. Daquela quedounos ben claro -por se alguna dúbida había- que en Madrid non había praia. Que podían gañar a Liga ou a Copa, pero que "Aquí no hay playa" pregonaban ós catro ventos. Verdad, verdadeira. 25 anos despois a vida parece que sigue case igual en canto á letra se refire... Que lonxe queda aquela tema do grupo madriño "Los Refrescos" ó que se lle coñece so por este tema musical que foi canción do verán en 1989 e no que un dos seus compoñentes era galego. Un cuarto de século que se di ben axiña...Vaia, vaia!!

...........................................................

Julio Torres

** O custo da vida volta a subir...

Juan Luis Guerra ten unha bola de cristal. No seu día deixounos cobizosos de café coa súa canción "Ojalá que llueva café", pero anos despois superouse. Iso sí, non sería ata agora cando nos decatamos do que nos quería dicir en toda a súa extensión con "El costo de la vida". Abofé que o custo da vida subiu e subiu pero, se prestades atención ó que nos cantaba, case se axusta máis ó momento actual que ós anos 90. So é cuestión, co permiso da música, deterse a empaparnos da súa letra visionaria para caer na conta de que, en realidade, se refería á España actual salpicada de corrupción, delincuencia, paro, recesión, menciñas, dereitos,... Se incluso o precio da gasolina, como di este cantante de verdades sociais, volta a subir. Continúa incrementándose, para ser exactos. Abofé que o precio dos carburantes é máis alto ca nunca. E sobre todo en Galicia, que é a rexión de España onde máis custa repostar. O de Galicia non o dixo Juan Luis, pero é real, moi real, como a vida mesma...

...........................................................
Julio Torres

** Fuxan os ventos: os trobadores do pobo galego

Fuxan os ventos é, sen dúbida, outros dos grandes da música galega. As súas cancións son pura obras mestras cantadas na nosa lingua. "A saia da Carolina", "Sementar sementarei", "O meu amor é mariñeiro" ou "O carro" son quizais as máis lembradas deste gran grupo pioneiro da música cantada no galego. Incluso ten unha nana moi bonita que podemos ollar na segunda parte do vídeo que encabeza este artigo. En recoñecemento do seu labor en prol do galego, sirva este modesto recoñecemento desde A Lareira Máxica. Pura maxia trobadora do pobo galego.

...........................................................
Julio Torres
Creador,editor e coordinador de A Lareira Máxica

** ¿Que hai nun bico?