Amosando publicacións coa etiqueta Cine e Teatro. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Cine e Teatro. Amosar todas as publicacións

sábado, 20 de maio de 2017

** Películas sen liñas de crédito finais

Xa está demasiado estendida a práctica televisiva de cortar as liñas de crédito finais das películas. Sei que poden duran varios minutos, pero é unha parte máis da cinta.

Esta moda principiou nas televisións privadas (sobre todo Tele 5) na década dos 90 e TVE adoptouna desde hai uns anos. Non comparto que tan pronto remata a imaxe da película apenas se deixen uns segundos para estas liñas, onde sae información dos actores e demais persoas que interviron na película dunha ou doutra forma, ademais doutra información (como pode ser, por exemplo, a música que se utilizou). Considero que debían deixarse enteiras, tal e como se fai no cine.

Doutro lado, paréceme lamentable que TVE recolla unha mala praxe das teles privadas. Suponse que unha televisión pública non debería entrar nisto e respetar as liñas de crédito finais. Digo eu que para iso e unha televisión pública. Pero claro, tampouco é a única práctica nada ética de TVE, pois tamén burla a normativa de non poñer publicidade cunha inxente cantidade de patrocinadores, que medran cada vez máis, e que non son senón publicidade demasiado descuberta. É penoso todo isto...


...........................................................

xoves, 13 de xuño de 2013

** Un adeus a un grande: "Pico"


SANXENXO. jULIO tORRES

Hai noticias tristes, desas que nunca gustaría dalas. A morte dun dos grandes do humor galego, o actor Xosé Manuel Olveira "Pico" (apodo afectuoso co que era moi coñecido na escena galega) é unha mostra. Teatro, cine e televisión, un medio éste último onde chegou a ser moi coñecido por series como "Pratos Combinados" (facía de avogado), "Mareas Vivas" (estivo nas dúas primeiras tempadas intepretando a un cura que ó final se quedaba en cadeira de rodas), e máis recentemente en "Padre Casares", na que daba vida ó bispo. Tamén foi presidente da Asociación Galega do Audiovisual.

Coido que o vin unha vez por Santiago. Non o coñecía, pero deixa tras de si unha aurea de persoa campechana e boa, amais de ser un gran profesional. E niso coinciden os seus compañeir@s de profesión, e non agora que morreu, senón xa de antes. O último recoñecemento foi na entrega dos Premios Mestre Mateo. Aínda que coido que non estaba premiado recibiu o apoio dos sesu compañeir@s de profesión. Ese día non recordo qué actor o nomeou e falou que o estaba pasando mal a nivel de saúde. A ovación de ánimo e apoio foi grande. Un recoñecemento non so son os premios senón o sentirse querido e respetado pola xente e, en especial, polos seus amig@s e polos compañeiros de profesión.

Nunca olvidarei o seu sentido do humor e o moito que nos fixo rir. Gracias por tódolos bos momentos que nos fixestes pasar.

Non é a única morte de persoaxes famosos e tamén respetados e apreciados pola xente. A nivel nacional hai poucas semanas morreron o gran Alfredo Landa, e tamén o presentador e dobrador Constantino Romero, dúas grandes figuras do cine e da televisión, cada un no seu eido. Descansen os tres en paz.


.....................................................................................................................................
ENLACE: Entrevista do xornalista Nacho Mirás a Xosé Manuel Olveira "Pico" publicada na Voz de Galicia o 02/02/2009 na sección "La Cara B" (contraportada)

venres, 5 de abril de 2013

** Adeus a unha gran e entrañable veciña

Moi bos momentos e moito nos fixo rir Mariví Bilbao en "Aquí no hay quien viva" como Marisa, e en "La que se avecina" como Izaskun. Onte deixounos para sempre, pero foi alguén difícil de olvidar.O seu humor acompañado do sempiterno cigarro e aderezado con doses do cotilleo inconfundible de Radio Patio. Coido que era unha as protagonistas máis queridas e importantes de ambas series. Unha das poucas que fixo case tódolos capítulos da ámbalas series de humor. Descanse en Paz.




sábado, 22 de decembro de 2012

** "Brotar", curta de Manuel Mata



venres, 30 de marzo de 2012

** Paramount: máis cine na TDT en aberto


SANXENXO. Julio Torres

Os amantes do cine estamos de noraboa. Hoxe nace unha nova canle de TDT en aberto: Paramount Channel, que inicia hoxe as súas emisións ás 22:00 horas coa primeira das sagas de "El Padrino".

Paramount Channel tomará o relevo de La 10 -que desapareceu a finais de 2011 e desde aquela so emitía espacios de teletenda- e ofrecerá na mesma canle que ocupaba La 10, 24 horas de cine. Faralle a competencia á La Sexta 3 que tamén emite cine. Os bos resultados de audiencia de La Sexta 3 propiciaron a chegada de Paramount ó grupo de Vocento.

luns, 30 de xaneiro de 2012

** ¿Quen son realmente bos actores ou boas actrices?


SANXENXO. Julio Torres

Non estou dacordo cando escoitar falar de que tal actor/actriz é un bo actor/actriz e que xa ten non sei cantos grandes premios, que particpa en grandes películas e que é o protagonista de moitas delas,...

Modestamente, considero que un bo actor/actriz non ten porque ser (como sucede en bastantes casos) o que máis películas fai, nin que o que máis papeles protagonistas acapara, nin o que máis premios obtén nin tantas outras variables que non me valen para calibrar a valía dun actor ou actriz.

Estámonos olvidando do que conleva a palabra actor/actriz. É unha persoa que interpreta un papel. Dito o cal debemos dicir que un actor interpreta. Se se interpreta a sí mesm@, para min non é actor/actriz. So é unha prolongación del/la mesm@. Un exemplo de andar por casa: se un político se interpreta a sí mesmo, en realidade non é unha interpretación, pero se por exemplo unha persoa que é firme defensora da dictadura lle da vida a un personaxe que defende a capa e espada a democracia non está sendo ela para nada. Se se mete tanto no papel que consigue aparentar o que non é para min sería un bo actor/actriz.

Doutro lado, para min o bo actor ou actriz é aquel que sabe cambiar de rexistro e non está encasillado nun mesmo papel ou nuns cantos, senón que está aberto a calquera tipo de personaxe, moi diferentes uns de outros: bo, malo, intelixente, parvo,....En definitiva, aquel que é capaz de ir cambiando de tipoloxia de personaxe e non se encasilla como aventureiro, ou o gracioso de turno, por poñer so dous exemplos.

Lémbrome daquela pregunta que facían hai uns anos no desaparecido programa "Lo + Plus" onde acostumaban a preguntar "¿no tema encasillarse?". Pois iso...

Para min un bo actor ou actriz é aquel/la que non se interpreta a sí mesmo e que fixo papeles moi variados, incluso sen ter gañado ningún premio (os premios son moi relativos e moi inxustos ás veces, se ben noutras sí son merecidos), ou sen ter sido protagonista nin ter participado nunha gran superproducción. Os bos actores ou actrices non teñen porqué ser famosos. ¡Non!. Poden selo como non. Unha cousa é a fama de ser bo actor ou actriz, e outra ben distinta a valía e o arriscarse a facer papeles de todo tipo e con personaxes de moi diverso perfil. Istos últimos seguramente sexan, se o fan ben, mellores actores ou actrices pois teñen un amplio repertorio e non están encasillados. Loxicamente, haberá bos actores ou actrices que tamén sexan famosos.

venres, 8 de abril de 2011

** Y la ganadora es...


PONTEVEDRA. O Moucho
Colaborador de A Lareira Máxica

El cine, denominada por algunos la octava maravilla del mundo, es una ventana al mundo, increible. En ella se han recreado las mas importantes obras de la la literatura y lo guiones mas increibles que nos han hecho reir, llorar, gritar o suspirar, incluso aprender algo de historia. Hay historias sobre hechos historicos, personajes que han existido o aun viven, historias que nos hacen inquietar nuestras mentes, que nos llevan a lugares lejanos, imaginarios o a sitios que todavia no hemos llegado.

Desgraciadamente, tambien se ha utilizado con fines ideologicos o propagandisticos. Pero dentro del cine trabajan gran cantidad de gente: directores, productores, actores, tecnicos en maquillaje, vestuario, empresas de casting,… En fin. Todo un mundo de personas que hacen lo que denominados la magia del cine. Por eso, para dar un premio a todas estas personas, o equipos de trabajadores, se han creado en multitud de paises premios que reconozcan el esfuerzo y la creatividad que tanto nos entretiene. Hay quien dice que lo mas importante es la dirección. Otros que la interpretación. Para otros lo mas importante es el guión. Yo no voy a entrar en lo que es mas importante a la hora de hacer cine. Me centraré hoy en los premios que valoran a actores y actrices. En el comienzo, para poder ser un actor o actriz, tenias que tener una cultura o cualidades especificas para poder acceder a los papeles mas importantes. Tenian que saber, no solo interpretar, sino tambien, bailar, cantar, enganchar con la gente,… Ahora ya no es tan necesario encontrar a gente tan polivalente. Incluso tenemos actores que no son actores, es decir, gente que ni siquiera ha hecho un curso de interpretación y que salen en la gran pantalla por ser simplemente famoso/a. Aquí en España, tenemos el caso de la saga de Torrente, que a pesar de no tener apenas actores es capaz de lograr grandes taquillas que rompen los esquemas de los directores y productores mas esforzados y que supongo que les saca de quicio a alguno de ellos. Pero aun hay actores que nos hacen sonreir, llorar o nos aterran con sus interpretaciones independientemente de si la pelicula es buena o mala. Por eso es importante premiar a esta gente.

Por otro lado, en el cine ha crecido enormemente la tecnología que permite recrear las escenas mas increibles que vemos en las películas. Ultimamente, los usos de los ordenadores han ayudado mucho en este camino. Nuevos escenarios que no se pueden elaborar con decorados ya sea por lo complicado de la operación o el coste que conlleva. Incluso ya se han hecho películas en donde no hay actores, sino que hay personajes creados por ordenador que poseen un parecido increiblemente físico a las personas reales. Ultimamente, está muy de moda el uso del photoshop. Y ahí quiero llegar, con motivo de la ultima gala de los Oscar donde se le ha dado el premio como mejor actriz a Natalie Portman. El papel que desarrolla en la película, requiere un trabajo muy dedicado y dificil para dar vida a una bailarína de ballet. Para solucionar que la actriz no da la talla para el papel, se ha recurrido al photoshop.

Practicamente en todas las escenas en las que aparece o bailando o ensayando, es decir, lo que mas se podria valorar en la interpretación del papel. Sustituyendola en todas las escenas, han colocado a una excelente bailarina. Despues los expertos informaticos, magistralmente, han recortado al detalle el rostro de la bailarina y en su lugar han insertado el rostro de la actriz. El trabajo les ha salido impecable, pero ¿en que lugar queda la actriz? Realmente no sale en las escenas importante. Solo su rostro. ¿Es por eso que Natalie Portman, merece un oscar a la mejor interpretación femenina, cuando realmente no es ella quien ejecuta las escenas? Personalmente creo que NO. Atrás quedan en mi memoria las películas en las que son los actores los que realmente trabajan en sus papeles, como los famosos Fred Astaire o Ginger Rogers, o mas recientemente el joven Jamie Bell, con su papel en la película Billy Elliot, por poner algunos ejemplos. Estos hechos solo hacen degradar la calidad de los premios cinematográficos que se dan y en vez de premiar el esfuerzo se premia la picaresca y habilidad de unos cuantos informaticos. Realmente es un desprecio al resto de los actores que participan en los festivales de cine. A lo menos es lo que yo pienso.

xoves, 30 de decembro de 2010

** Unha feliz navidad algo máis triste


SANXENXO. Julio Torres

Tódolos anos nos deixan para sempre físicamente moitas persoas famosas. Este ano foron tamén bastantes. Entre eles as pérdidas, a do entrañable actor Tutto Vázquez (do que xa falei no seu momento), do presentador e humorista Jordi Estadella (do que tamén falei), o escritor Miguel Delibes (todo un referente na literatura española), o nobel portugués José Saramago, o xornalista deportivo Juan Manuel Gozalo, Juan Antonio Samaranch, Antonio Ozores, José Antonio Labordeta, Laurent Fignon, Juan Carlos Arteche, Manuel Aleixandre, Luis García Berlanga ou Marcelino Camacho.

Estes días producíronse as dúas últimas baixas polo momento. Primeiro a do xornalista galego afincado en Madrid, Luis Mariñas (tiña 63 anos). Foi un rostro moi coñecido dos telediarios de TVE (ata 1989) e Telecinco (foi o seu primeiro presentador de informativos cando naceu en España a cadea de capital italiano).
Hoxe tocoulle ó mítico cantante do grupo Boney-M Bobby Farrel (61 anos), que nunca pasou desapercibido nen pola súa forma de bailar, nin por ir case sempre "semi-espido" de cintura para riba ou pola súa peculiar voz ronca. Hoxe a Navidad será algo menos feliz, contradicindo a canción do propio grupo Boney M, a de "Feliz Navidad" que tódolos anos se escoita no Nadal e que se convirtiu nun clásico.

Tanto estas dúas persoas, como tódalas persoas que nos deixaron durante 2010: Descansen en paz.

sábado, 16 de outubro de 2010

** "Miko-Premio"


TEO. Mariam
Colaboradora

Hace casi 30 años, una de las mayores alegrías que se podía llevar un crío era que le tocase el “miko-premio”. Alguno de vosotros tiene que acordarse de aquella sensación, de la inmensa alegría que suponía encontrarse, tras el último trocito de hielo, (sabor fresa, naranja, limón o cola), la leyenda “miko-premio” escrita en el palito del polo.

Mis amigos y yo los comprábamos por la tarde, cuando volvíamos del colegio. Recuerdo que costaban 25 pesetas y eran la versión más basic del concepto helado. Los cucuruchos diarios eran inalcanzables para muestras menguadas economías infantiles. Algún “miko-premio” me he llevado, pocos. Mi preferido, dentro de la gama accesible, era el Drácula, que creo que sigue existiendo todavía.

Pues, como os contaba, si te tocaba el “miko-premio”, al día siguiente, en el bar de Enrique, el polo te salía gratis. Allí, en el camino de vuelta a casa, que, por entonces, era un paseo agradable cubierto por ramas de frondosos árboles que aplacaban los primeros rayos de sol de cada verano, mientras caminábamos perezosamente de vuelta a casa, muchas veces acompañados por los cantos de cucos y abubillas, la diosa Fortuna repartía suerte y helados.

Ahora, a las orillas de aquel camino ya no quedan apenas sombras y el sol castiga sin piedad a los viandantes, quizás por ese mal llamado progreso, o quizás, por ese otro mal llamado estupidez. Hoy, que también es día de verano*, me he acordado del “miko-premio” y le he preguntado a mi hermano qué ponían los palitos que no tenían premio. No recuerdo si no ponían nada o si traían la leyenda archiconocida del “sigue buscando”. Mi hermano, que es cien mil veces más práctico que yo, me ha contestado que lo que pusiese el palo daba igual porque, a fin de cuentas, todos los que no traían premio acababan en la cuneta.

(Ya me ha advertido el coordinador de este blog que si pretendo que alguien lea esto he de ser breve y concisa. Lo intento, juro que lo estoy intentado, pero hay temas que requieren cierta contextualización y este es uno de ellos).

Me explico: nada, cero, cuneta o sigue buscando. La más absoluta nada o algo. Éramos críos, nuestra personalidad, parte proveniente de la genética, parte proveniente de los procesos de socialización, se estaba formando. Sigue buscando significa: hoy no has tenido suerte pero mañana tendrás una nueva oportunidad. Nada es nada, y si tiene algún significado puede ser algo así como: ¡mecagoen…!

Y lo anterior viene a cuento de lo siguiente, el otro día, me volví a reencontrar, creo que en la 1, con la peli, “Un romance muy peligroso”. Ya la había visto hace un montón de años y la recordaba vagamente. Cuando salió la escena del hotel y Piquito de oro- Clooney le soltó a Jennifer la parrafada esa del amor que se encuentra una vez en la vida, bla…, bla,... (por cierto, una idea muy recurrente en el cine, también presente en Los puentes de Madison), yo pensé: “Pues, le tocó el miko-premio a la Jenny, suerte la suya”.

La escena está muy bien rodada, eso sí, pero el mensaje no me gusta. No puede ser que sea así, porque si es así, como diría mi abuela, aviados vamos. Vale, a veces sucede así, tal como dice Clooney, lo reconozco. En fin, que entre la “nada” más terrible y absoluta, a la que nos conduce irremediablemente la pérdida de aquel gran amor verdadero que solo pasa una vez por la vida y que se deja escapar por ser sencillamente gilipollas, y el “sigue buscando”, yo, sin ninguna duda, me quedo con el “sigue buscando”. Mañana será otro día y prefiero pensar que voy a tener una nueva oportunidad, que una cosa es el cine y otra la vida real.





--------------------------------------
* NOTA ACLARATORIA DE JULIO: O relato foi escrito e enviado por Mariam cando todavía era verán.

venres, 25 de xuño de 2010

** Pretty Woman


TEO. Mariam
Colaboradora de A Lareira Máxica

Hoy tenía pensado escribir sobre esta peli. Tampoco es eso, sobre la peli, a estas alturas y después de 20 años, poco queda por decir. Mi idea inicial era escribir sobre el paso del tiempo. Vaya, compartir con vosotros unas cuantas reflexiones acerca de los últimos 20 años. Hoy, que tengo un ratito libre, me apetecía hacerlo. Me temo que no va a poder ser. Estoy indignada. Miento, estoy indignadísima. Hoy me han contado que Tele 5 le va a pagar 100.000 euros mensuales a Belén Esteban. Porque ella lo vale, claro, que si le pagan eso es porque la cadena gana mucho más. Casi no me lo creo, sabía que en la tele pagaban bien pero ¡tanto! Como yo sí que he ido a la Universidad, a la de la vida y a la otra, algo recuerdo sobre las funciones de los medios de comunicación de masas. A saber: formar, informar y entretener. Obviamente, Belén Esteban entraría en el apartado entretenimiento.

Tele 5 con la de San Blas ha encontrado un filón, eso es innegable. Belén tiene un público fiel y devoto. La Campanario, para que negarlo, también ha contribuido lo suyo al fenómeno de beatificación de Santa Belén Esteban. Jesulín, aquel torero al que le llovían bragas mientras se llenaba los bolsillos, se ha convertido en otro bufón de la corte más. Bueno, pues así está el panorama, algo enrarecido. España cañí. Dentro de nada, en Versión Española, Cayetana Guillén Cuervo nos va a poner una de las pelis de Esteso y Pajares. Lo veo venir, los ochenta y lo chabacano están de moda. Lo de Pretty Woman queda para otro día, hoy no puedo. Tengo la vena hinchada, Tengo la vena hinchada, como María Patiño.

luns, 29 de marzo de 2010

** Relatos, unha película chea de reflexión e sensibilidade


SAN XENXO. Julio Torres

Imaxina por un intre que no banquete da túa voda aparece unha persoa á que non convidastes...¿Difícil papeleta non?. Pensa que eres pintor e que alguén che encarga un retrato dalguén xa morto e do que non se conserva ningunha imaxe para basearte...¿Complicado non?. ¿E se no leito de morte o teu avó che pide chamar ós veciños para revelarlles un secreto que non vai deixar indiferente á ningún deles?...

Estas e outras cuestións son as que trata a última película do director pontevedrés Mario Iglesias que desde o pasado venres está na carteleira dos cines Vialia en Pontevedra (proxectarase en máis cines galegos e españoles). Un servidor tivo o gusto de vela esta fin de semana e ten varios ingredientes que a fan de recomendable visión. A modo de exemplo, cabe subliñar:

- Rodada case integramente na cidade do Lérez, agás algunhas escenas que foron feitas en Ribeira e nas Illas Canarias.
- Actores e actrices non profesionais -agás algunha excepción- pero que fan unha excelente interpretación, en especial a súa actriz protagonista: Concepción González. Chapeau!!!
- A cinta ven de participar en prestixiosos festivais como o de San Sebastián, cunha moi boa acollida.
- Temática baseada en relatos da vida cotián, que recolle feitos que lles poden pasar a calquera persoa.
- Induce á reflexión sobre diversas cuestións, entre elas os prexuízos sociais, a autosuperación, o engaño, a sinceridade, o dano, o odio, os medos, a amizade, o amor ou a sensibilidade.

O fío conductor de Relatos é a súa protagonista: Rosario que ten o soño de ser escritora e que loita contra os seus medos coa axuda dun terapeuta. Á par de Rosario, están os seus relatos, que se escenifican no filme e traspasan as meras letras impresas para facerse realidade, realidade como a vida mesma.

A película non busca a acción, senón a reflexión. Vai de menos a máis en canto ó seu ritmo. Empeza algo lenta, pero pouco a pouco, e case sen decatarnos vémonos inmiscuidos de cheo na trama argumental, que nos atrapa de cheo. Son historias profundas que buscan a comprensión máis alá do evidente.

Relatos encerra unha moralexa final e varias parciais sobre aspectos cotiáns e próximos ós espectadores. É unha boa opción para ver no cine esta Semana Santa e ofrécenos algo distinto ó que adoitamos ver a cotío. Por riba, é un producto made in Galicia en tódolos sentido, por non decir pontevedrés. Noraboa a tod@s @s que a fixeran posible. Ougallá se sigan potenciando o noso cine e que os cines sigan apostando por filmes galegos. Que sexa costume e non algo case extraordinario. Méritos hai abondo para facer esta aposta.

.....................................................................................................................................
Máis información e trailer en: Web de Relatos, La Película

venres, 12 de febreiro de 2010

** ¡FELIZ CUMPLEAÑOS, MADIBA!

PONTEVEDRA. O Moucho



Colaborador de A.L.M.


Hoy quiero recordar a una gran persona que ha sabido cambiar la mentalidad de su país, y ha dado un ejemplo a toda la humanidad, de saber estar, concordia y democracia. Este hecho le ha valido muy merecidamente que se le otorgase el premio nobel de la paz en 1993, al igual que otros infinitos premios otorgados. Actualmente, se esta viendo en los cines una película que muchos de vosotros habréis visto, dirigida por el afamado director norteamericano, Clint Eastwood, titulada Invictus, basada en hechos reales y protagonizada por Morgan Freeman (como Nelson Mandela) y Matt Damon. En esta película podemos ver lo profundamente humano y sabio que es Mandela. A pasado de luchar por una Sudáfrica dividida por el racismo irracional y retrogrado, y una vez conseguido su objetivo, a evitado que sucediese un vuelco en la situación social de la población, que pudiese provocar enfrentamientos entre la población blanca y negra. Logra que la población olvide sus odios y prejuicios, sin recurrir a métodos drásticos, como los ocurridos en otras naciones de África o incluso de Iberoamérica, donde unos se ven despojados por la fuerza de sus derechos y propiedades a favor de otras personas. Consigue reconciliar a los dos bandos y crear un estado democrático donde la estela del racismo se difumine casi hasta la desaparición, y la población respire como un país unido. Y eso que ha pasado mas de 30 años encerrado en una cárcel por creer en la igualdad. Se ha enfrentado a su propia gente que también tenía prejuicios y mostraban aspectos racistas y radicales, llegando incluso a provocar la ruptura de su núcleo familiar.

Hace poco a cumplido 92 años, y Madiba (como se le conoce entre la gente de su propia tribu), ha decidido celebrarlo en compañía de un carcelero que ha convivido con el durante su cautiverio, llegando a ser grandes amigos. Todo un ejemplo de concordia, humildad y sociabilidad. Ojalá otros dirigentes de otros países tuviesen su mismo pensamiento de igualdad y fraternidad.

Recomiendo ver la película, para el que no la ha visto. Agradezco a Clint Eastwood, su director, que nos regale esta joya cinematográfica. Por lo que se ve, sus películas siempre nos habla de los prejuicios raciales que afectan en la sociedad. Por último, quiero felicitar a Madiba por su cumpleaños, y por su personalidad arrolladora que nos ha enseñado tanto y que tanto debemos aplicar en nuestras vidas. ¡Qué sigas viviendo muchos años y sigas dando ejemplo con tu vida!

venres, 1 de xaneiro de 2010

** O primeiro artigo do 2010: libro de ruta.

SANXENXO. Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica




Cada ano reseteamos o contador dos 365 e voltamos cada un de xaneiro ó principio: ó día, do mes 1 (xaneiro). E deste ano toca un ano par que é o primeiro dunha nova década: a dos anos 10. Todos oímos falar dos anos 2000 (a primeira década do século XXI) e dos 20, 30,... Pero nunca oín falar dos anos 10. A ver ¿quen se lembra no século XX, dos anos 10? ¿Quen usa ese termo? Pois ninguén. Iso sí, das outras décadas temos oído falar.

Atrás queda un 2009 con bos e malos recordos. Así de pronto e improvisando véñenme á cabeza varios: o histórico éxito do equipo dos meus amores: o F.C. Barcelona que conqueriu os seis títulos que disputou (Liga española, Copa do Rei, Liga de Campións, Supercopa de España, Supercopa de Europa e Mundialito de clubes). Pasarán moitos anos, antes de que outro equipo iguale este récord, que ningún outro equipo de fútbol ten. Bravo Guardiola. Aí queda iso. E en baloncesto acadamos o campionato de europa se seleccións. España sumou un novo título.

Non todo é deporte. Tamén me veñen á mente varias mortes: os cantantes Antonio Vega ou Michael Jackson, os actores Patrick Swayze ou José Luis López Váquez ou o xornalista deportivo Andrés Montes. Por suposto, hai máis figuras coñecidas que finaron. Descansen en paz. E podería seguir nomeando sucesos bos e malos que aconteceron.

En fin, iso foi 2009. Xa é pasado. Hoxe principiamos un novo ano: 2010. Un ano que, como a cotío, virá empapado de proxectos e desexos. Moitos son de sempre. Non fai falta nomealos (ximnasios, deixar de fumar,...). Voume centrar nos de "interés xeral". Algúns deles son que España presidirá a Unión Europea, que en TVE xa non haberá publicidade pagada (so anuncios dos propios programas e, de vez en cando, anuncios de patrocinadores de eventos catalogados de "interés general" e de publicidade electoral), o 3 de abril a televisión analóxica -a de sempre- vivirá a súa defunción. É a crónica dunha morte anunciada que diría Gabriel García Márquez.
A nivel deportivo en xuño disputarase o Mundial de fútbol por seleccións, Fernando Alonso correrá con Ferrari en Fórmula 1 e Michael Shumacher retornará catro despois da man dun novo equipo: Mercedes (que se desvinculou de Mclaren e mercou Brawn GP, que se proclamou campión en 2009). En motociclismo haberá unha nova categoría: moto2 (novo nome da desaparecida categoría de 250 c.c.). En ciclismo Lance Armstrong competirá cun equipo formado por el para tentar desvanvar -ougallá que non- ó español Alberto Contador.

E podería citar máis cousas que van acontecer no 2010, pero non quero aburrir, que para ser o primeiro artigo de 2010 xa está ben. Propoño que deixedes outros acontecementos ou cousas dignas de mencionar e referentes ó ano que agora empeza.

Feliz 2010, que o novo ano sexa mellor que 2009 e gracias por seguir visitando e participando en A Lareira Máxica.


ARTIGO RELACIONADO: Oda ó number one

xoves, 4 de xuño de 2009

** Morreu o mítico "Kung Fu"

O actor David Carradine, célebre por ser o protagonista da serie "Kung-Fu", foi achado sen vida nun hotel de Bangkok. Falar del sempre irá unido a Kung Fu e ó pequeno saltamontes. Aquela serie que triunfou nos anos 70 e 80 e que xiraba en torno ós monxes e ás artes marciais. Inolvidable serie e inesquecible actor. Lembrar a David Carradine por Kung Fu é como lembrar ó can de Paulov polo condicionamente clásico-respondente.

martes, 4 de novembro de 2008

** Porque a vida tamén é bela, moi bela

Xa dixen en máis dunha ocasión que hai cancións que máis que cancións parecen obra de arte. Hai moitos exemplos. O que tedes no siguiente vídeo é un deles. Trátase de la canción "La vida es bella". Nel aparecen diversas secuencias da oscarizada película do mesmo título dirixida e intrepretada polo simpático Roberto Begnini. A canción é unha versión da coñecida canción, interpretada esta vez por Noa (encántame a súa voz) e Miguel Bosé. Nesta canción xúntase a beleza da letra, a harmonía da música e os sentimentos do seres humanos que non entenden os porqués das guerras, materializadas nunhas imaxes da película de Begnini. NON ME CANSO DE VER A PELÍCULA. En clave de humor e amor trata un tema tráxico e cruel: o dunha guerra, carente de razón como moitas outras. Canto se podería falar do que esta canción reporta en canto a sentimentos, sonos, esperanzas, opinións e reflexións sobre a vida mesma... ¿Ou non?




...E se che apetece ler o que a di a letra da canción, aquí o tés:

"Yo (yo)
Al verte sonreír (al verte sonreír)
Soy (soy)
El niño que ayer fui (el niño que ayer fui)
Si yo velo por tus sueños
El miedo no vendrá y asi sabrás lo bello que es vivir

Caen (caen)
Mis lágrimas al mar (mis lágrimas al mar)
Tú (tú)
No me verás llorar (no me verás llorar)
Es que sólo tu alegría
Amansa mi dolor y asi yo se lo bello que es vivir

Lalalalalalala....


Mi corazón siempre estará
Donde este tu corazón si tu no dejas de luchar
Y
Nunca pierdas la ilusión
Nunca olvides que al final habrá un lugar para el amor

Tú (tú)
No dejes de jugar (no dejes de jugar)
No (no)
No pares de soñar (nunca pares de soñar)

Que una noche la tristeza
Se irá sin avisar y al fin sabrás lo bello que es vivir

Lalalalala...

Que una noche la tristeza
Se irá sin avisar y al fin sabrás lo bello que es vivir
Se irá sin avisar y al fin sabrás lo bello que es vivir"



UN ARTIGO-OPINIÓN ESCRITO POR: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

sábado, 27 de setembro de 2008

** Un ceo todavía máis azul

A vida ten data de caducidade para todos e non fai excepecións. Nisto dá igual a presencia ou non da fama. Hoxe morreu Paul Newman ós 83 anos. El foi un dos actores de Hollywood máis famosos de tódolos tempos e un dos máis atractivos para as mulleres (sempre se quedaban atrapadas pola luminosidade dos seus míticos ollos azuis). Diso hai plena constancia. Nestres intres pásanseme pola cabeza moitas películas nas que bordaba o seu papel. Gran intérprete que nos deixa un cuantioso legado filmográfico. Descanse en paz.

venres, 30 de maio de 2008

** GRAZAS SYDNEY

Conozco una canción de África, que habla de la jirafa y de la luna nueva africana descansando sobre su lomo, de los surcos en los campos de cultivo y de las caras sudorosas de los recolectores de café. ¿Acaso conoce África una canción que hable de mí? ¿Se agitará el aire sobre la llanura con un color que yo he llevado? ¿O tal vez los niños inventarán un juego en el cual figure mi nombre? ¿Formará la luna llena una sombra sobre la grava del camino que se parezca a mí? ¿O tal vez me buscarán las águilas de las Colinas de Ngong?
(Memorias de África)

Morreu Sydney Pollack ós 73 anos en Los Angeles. Síntoo. Outra vez máis, foi o cancro o culpable. Estoulle moi agradecida a Pollack. Déixanos boas películas, entre elas a miña película favorita, Memorias de África. Vina tantas veces que xa perdín a conta. É curioso, pero esta película logra trasladarme no tempo. Cando a vexo, volvo a unha época moi concreta, finais dos anos oitenta principios dos noventa. 1987,1988, 1989, 1990, 1991. Así, enumerados son cinco anos nada máis. Para min non, para min son cinco anos de esperanza, de loita e de derrota. Os tempos de Memorias de Africa foron tempos de esperanza, despois..., tiven mala sorte e atopeime co lado máis fodido da vida ben pronto. A Pollack doulle as grazas porque Memorias de Africa sempre consegue que aflore dentro de min a esperanza, a forza necesaria para seguir adiante cando as circunstancias non veñen dereitas. Meu pai foi diagnosticado no ano 87 e morreu no 91. Sydney Pollack viveu 10 meses dende que os médicos lle puxeron nome a súa doenza. O cancro é implacable, non entende de idade nin de clase social. Desgraciadamente, hai para todos.
Estes días un grupo de científicos mandaron un cachivache a Marte para investigar ese planeta. Pode ser unha misión interesante, non o dubido. Pero aquí, na Terra, no noso planeta, ¿estarase facendo todo o posible por acabar con esta enfermidade? ¿terán os científicos todos os medios que precisan ó seu alcance? Teño as miñas dúbidas. En España maltratouse á ciencia durante moito tempo anque agora seica empezan a cambiar as cousas. Para os políticos, as Cidades da Cultura, por exemplo, son obras moito máis interesantes, máis vistosas para os stands das feiras de turismo. Logo, se non hai con que encher o “complexo” sempre se lle pode botar a man a unha ducia de pombas e facer un pombal de deseño firmado por arquitecto estranxeiro, porque nin sequera lle encargaron a obra a un artista do país. Curioso, para facer os planos da Cidade da Cultura ¿Galega? trouxeron un arquitecto de fora. Algo falla. Parece que en vez de tanto “complexo” ó mellor facíanos máis falta outra facultade de arquitectura, de medicina, de bioloxia, un laboratorio,...



UN ARTIGO-OPINIÓN ESCRITO POR: mariam
Gran colaboradora de A Lareira Máxica

domingo, 20 de abril de 2008

** Barrio Sésamo quédase sen panadeiro: Morreu Chema

Onte navegando por internet déuseme por poñer na búsqueda en Google "Barrio Sésamo". Como saberedes os que adoitades seguir o blog desde os seus inicios, xa en novembro do 2006 escribía unha triloxía de artigos para lembrar aquel mítico e enriquecedor programa infantil doa 80. Xunto coa "Bola de Cristal", un dos mellores que houbo na televisión en España. Ambos na década dos 80. Ambos en TVE. ¿Por que hoxe non hai programas co mesmo espíritu?

Pois ben, a búsqueda deparoume unha moi tiste e luctuosa nova : CHEMA, o cantarín e bailarín panadeiro de Barrio Sésamo, personaxe interpretado por Juan Ramón Sánchez Guinot, morreu o pasado 10 de abril, víctima dun cancro, ós 51 anos.

Logo buscando por Youtube atopei novos vídeos de Barrio Sésamo e outros dunha gala celebrada no 2006 e no que estiveron presentes Espinete (personaxe que interpretaba Chelo Vivares, que na vida real estaba casada con Juan Ramón), Don Pimpón e Ana (quen por certo, se conserva moi ben). Serviume para retroceder no tempo e sentirme cativo de novo. Parecía que voltaba a ter menos anos e que as cancións de Barrio Sésamo entraban de novo na miña casa. Acabados os vídeos, enseguida me decatei que agora hai máis televisións que a TVE ou a TVG, as únicas que había daquela, pero o nivel da programación infantil é moito máis baixo, por incrible que poida parecer.

A nova da morte de Chema é, sen dúbida, unha moi triste nova para os que, de cativos, nos divertiamos tanto cos personaxes daquel barrio. O seguinte vídeo vai adicado ó noso Chema. Descansa en paz e MOITAS GRACIAS por facernos rir e entreternos ós que agora temos uns 30 anos ou máis (os de menos idade é máis complicado que o lembren). Alá arriba seguro que serás un bo mestre de teatro, profesión a que adicastes a túa vida ata hai pouco tempo. Ademais contaxiarás a túa alegría cos teus improvisados e animados bailes, aderezados ¿por que non? con algunha das cancións infantiles de Barrio Sésamo. Alí arriba, tamén te atoparás con bastantes nen@s que foron o teu público a mediados dos 80 e que te vían na televisión cada día namentres comían o seu bocadillo e antes de facer os deberes ou de ir xogar. Eles poderán seguir disfrutando do teu saber facer. Chema, sempre os que daquela eramos nen@s sempre gardaremos un moi bo recordo de ti. Para nós sempre estarás vivo nos nosos corazóns.

Despídome hoxe cun sabor amargo e melancólico, lembrando que non somos nadie. Hoxe estamos vivos, pero mañán, ou pasado, podemos estar soterrados, por desgracia. E como homenaxe a Chema vai o seguinte vídeo:




En A Lareira Máxica tamén falamos de Barrio Sésamo o 12 de novembro e o 20 de novembro de 2006. Clicka nestes dous enlaces para ter máis información



UN ARTIGO REALIZADO POR: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

venres, 22 de febreiro de 2008

** Series e sagas de películas que regresan do asilo

Está de moda retomar sagas de películas ou series do pasado. Exemplos recentes: Rambo 4 ou a última de Indiana Jones, en ambos casos con pensionistas como protagonistas.

Ás veces, é mellor que pelis ou series deixen bo sabor de boca que dar pena e velas arrastrándose. Stallone ou Harrison Ford olvidan que o elixir da eterna xuventude non existe, e provistos dos máis elementos artificiais ou operación regresan como se de zombies se tratasen. ¿Non se equivocarían? ¿Pensaron que ían rodar unha de terror?

Á penúltima -a última nunca chegará- protagonízaa a serie "El coche fantástico" que triunfara nos míticos 80. Co verdadeiro Kit xubilado (coche e voz a un tempo),
a serie regresa. Dubido moito que triunfe. Neste caso coido que segundas partes nunca foron boas. Bueno, en si, sería a terceira. Hai que lembrar que a finais dos 90 fixeran unha película titulada "Knight Rider 2000" que pasou con máis pena que gloria.



En todos estes casos, non sei se volven porque os guionisas americanos continúan agora cunha folga de ideas ou porque as arcas das súas estrelas están cheas de telarañas. Quizás un pouco de todo. ¿Que opinades vós destes regresos: mellor que non volveran ou acertan coas novas sagas?




UN ARTIGO-OPINIÓN DE: Julio
Coordinador de A Lareira Máxica

martes, 1 de xaneiro de 2008

** Enquisa 2007: libro, peli e canción

¿Cal foi o libro, a película e a canción que che gustaron máis do ano 2007?



ENQUISA PROPOSTA POR: María
Gran Colaboradora de A Lareira Máxica