Amosando publicacións coa etiqueta Colaboracións varias. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Colaboracións varias. Amosar todas as publicacións

sábado, 29 de setembro de 2012

** Mercadillo solidario en Teo pra unha mui boa causa

COMPARTO O SEGUINTE EVENTO QUE ME CHEGA DESDE "Solidarios anónimos". ¡¡¡¡Muita sorte Yessi!!!:


"Todos os sábados de outubro, comezando día 6, a ONG sen ánimo de lucro "Solidarios Anónimos", celebraremos no parque de Os Tilos (Teo-Santiago de Compostela), un mercadillo solidario en favor de Yessi, unha nena de Redondela que leva 11 anos cunha enfermidade neurodexenerativa sen diagnosticar, e que precisa fondos para seguir a súa preregrinación de neurólogos para dar cun tratamento da súa enfermidade.
Para dito mercadillo, precisamos eses artículos que xa non usades, libros, xoguetes, películas, videoxogos, consolas, pequenos electrodomésticos, bisutería, louza... en fin, aquelo que estea en bó uso e sexa fácilmente transportable. Descartamos mobles, roupa e calzado.
Esta é a páxina coa historia de Yessi, corroborada e comprobada por esta ONG:
http://www.elmundoconyesi.es/

As persoas interesadas en aportar artículos, por favor, poñédevos en contacto a través do seguinte enderezo en facebook:
https://www.facebook.com/isa.bandin
Ou ben no enderezo electrónico:
info@solidariosanonimos.org

Moitas grazas pola vosa colaboración!!"




sábado, 20 de novembro de 2010

** Exposición en Vigo de fotos de persoas sen fogar

No Centro comercial Gran Via, na zona de Cines en VIGO, Médico do Mundo expón estos días unha serie de fotos onde se mostran as persoas sen fogar: unha realidade invisible para moitos de nós. Unha exposición para ver en familia. Estará polo menos esta semana. Non o dexeides pasar.


REMITIDO POR: Patricia Torrado
Colaboradora de A Lareira Máxica

venres, 26 de xuño de 2009

** A Torre de Hércules, patrimonio da Humanidade

Esta fin de semana saberemos se, por fin, a Torre de Hércules é declarado patrimonio da Humanidade. ¿Alguén pensa que non sería xusto ese recoñecemento?. Servidor espera que sí llo concedan. Sería unha excelente nova. Por certo, remíteme María Obispo (moitas gracias!!), de Diximedia Digital, este interesante especial que realizaron sobre a torre herculina e a localización dos bens xa declarados Patrimonio da Humanidade pola UNESCO.

ACTUALIZACIÓN 27-06-09: A UNESCO declarou hoxe a Torre de Hércules Patrimonio da Humanidade!!!

luns, 2 de febreiro de 2009

** La Paz Perfecta: ¿cómo debuxala?

Había una vez un Rey, que ofreció un gran premio al artista que pudiera plasmar en un lienzo “LA PAZ PERFECTA”.

Muchos lo intentaron y el Rey observó y admiró cada una de las obras. Pero solamente hubo dos que le parecieron adecuadas y tuvo que escoger entre una de ellas.

La primera era un lago muy tranquilo, era como un espejo perfecto donde se reflejaban las plácidas montañas, sobre ellas se encontraba un cielo azul con nubes blancas.
Todos los que miraron la pintura, pensaron que esa era ... “La Paz PERFECTA”.

La segunda pintura también tenía montañas. Eran escabrosas y al mismo tiempo impactantes...

Sobre ellas se veía un cielo furioso del cual brotaban impetuosos rayos y truenos...

Montaña abajo, parecía retumbar un espumoso torrente de agua, el cual acababa estrellándose en un hermoso lago.

Pero cuando el Rey observó cuidadosamente, vio tras la cascada un arbusto en una grieta de la roca, en el cual se encontraba un nido. Allí en medio del rugir de la violenta caída del agua, un pájaro se había construido su morada y disfrutaba de la “Paz perfecta”, dando de comer a sus polluelos.
El Rey, escogió dicha pintura y explicó sus razones:

“Paz... No significa estar en un lugar sin ruidos, sin problemas, sin trabajo duro ni sin dolor”
“Paz significa que a pesar de estar en medio de todas estas cosas, permanezcamos calmados dentro de nuestro corazón”
Creo que éste es el verdadero significado de la Paz. Cuando encontremos la paz en nuestro interior, tendremos equilibrio en la vida.


AUTOR DESCOÑECIDO



RELATO ENVIADO POR: Sabela Canitrot

venres, 10 de outubro de 2008

<>O recuncho literario:James Nava publica Lobo gris

Regresa a sección O recuncho literario. Hoxe falamos do libro Lobo Gris, escrito por James Nava, que nos envía esta reseña da súa obra. Non lin o libro polo que non sei se está ben ou non, adída que o argumento parece que promete.


RESEÑA DE LOBO GRIS

Las milicias paramilitares irrumpieron en Wild Creek, pero no contaban con la vieja leyenda india sobre lobos, ni con el hombre de la CIA.

Una combinación explosiva de thriller político, espionaje y ecología.

Un canto a los lobos y la naturaleza salvaje de las Montañas Rocosas, con raíces en las leyendas indias nativas americanas.

Una historia de amor apasionado y alto voltaje erótico en medio del enfrentamiento entre rancheros y ecologistas.

Unos documentos vitales que desvelan un secreto de la CIA.

Un hombre en busca de justicia. Una mujer en busca del amor y el conocimiento de los lobos.

Una maravillosa historia de amor a la naturaleza y de lealtad a los ideales en circunstancias adversas.

Jason Rovin se refugia en el hogar de su infancia, un rancho en Montana, alejándose de Langley y su vida en la CIA durante los últimos diez años, tras huir con un maletín lleno de documentos clasificados como alto secreto.
Mientras se dirige a Wild Creek, conoce accidentalmente a Catherine Rush, una bióloga que estudia a los lobos de la zona. Los dos inician una buena amistad y colaboran para averiguar el extraño comportamiento de éstos.
Entretanto, empiezan a aparecer misteriosas amenazas de muerte contra la bióloga y el sheriff de la localidad. Jason y Catherine descubren, durante una de sus incursiones en las montañas, la presencia de un campamento de milicias paramilitares, liderado por un terrorista neonazi internacional.
Al tiempo que la presencia de una creciente manada de lobos alarma a todos los rancheros de la zona, los siniestros planes de un banquero local, apuntan hacia una compleja e inquietante trama que llevará las vidas de todos al límite y pondrá a Wild Creek como foco de atención de toda la prensa.
Los documentos secretos que guarda Jason Rovin, se convertirán en claves para la intervención de la CIA y el FBI en el asunto.


Con un argumento que combina acción, aventuras, intriga, y sentimientos de una forma amena y electrizante, diálogos llenos de humor y una narración absorbente, Lobo Gris refleja valores como la amistad, la lealtad, el valor, la libertad, y el amor, a través de unos personajes que ponen de manifiesto lo maravilloso y lo miserable que encierran los seres humanos, y nos transporta a un mundo casi perdido en las montañas Rocosas de Montana.

Una historia mágica sobre lobos, alta política y espionaje, que se mezclan en una novela emocionante de la primera a la última página, con capítulos perfectamente conseguidos que arrancarán emociones encontradas.

El autor nos conduce al mundo de los ranchos en el Oeste americano, con un misterio de fondo que va in crescendo, y la presencia inquietante de unas milicias paramilitares.

Todo un homenaje al mundo del Western americano y sus valores tradicionales, así como un testimonio realista de los entresijos de los Servicios de Inteligencia y el alcance de sus operaciones clandestinas.

Una historia muy visual, en la que podremos descubrir tanto las viejas leyendas indias como la vida interior de un agente de la CIA. Una novela bien escrita, con un ritmo que acelera a medida que pasan las páginas y los personajes se van asomando, con una atmósfera bien recreada, donde transcurre la acción, y con guiños evidentes a la música country.
Novela muy recomendable para los aficionados al thriller político, de espionaje, las historias románticas, y las aventuras ecológicas.
Vídeo-booktrailer de promoción: http://www.youtube.com/watch?v=23KUUix3Gpo


“Lobo Gris”, James Nava
Editorial El Tercer Nombre.
560 páginas.
P.V.P. 22 euros.
ISBN: 978-84-96693-14-2
Formato: Rústica

Más información en: www.jamesnava.com
www.eltercernombre.com
Blog de James Nava



RESEÑA ENVIADA POR: James Nava
Autor do libro

xoves, 10 de xullo de 2008

** Curtomanía: promovendo a creación audiovisual

Desde a plataforma 12 lúas promovemos as novas iniciativas das curtametraxes galegas en CURTOMANÍA. Para iso cada semana colgaremos unha nova curta para que a xenta a vexe e a comente. Promovendo desta maneira as novas creacións audiovisuais. A páxina é http://curtamania.blogspot.com

Un saúdo



ENVIADOR POR: Francisco Porto

xoves, 22 de maio de 2008

** A Frase Simpática....Non vai de paellas...

"Aínda que se me pase o arrós, aínda me queda o marisco" (NimRI)



Inxeniosa frase a que nos trae NinRI para desfacerse das presións sociais sobre o tema da idade para poder ter fill@s. Está claro que o leva con humor. Frase elegante para deixar descolocad@ ó que pregunta ou apremia sobre o tema. Que inxenio!!

xoves, 21 de febreiro de 2008

** Un monólogo de Pablo Motos...homes e mulleres

¿POR QUÉ CREEN QUE NO NOS LO CURRAMOS COMO AL PRINCIPIO?

Pasó el día de los enamorados. Es una celebración que nunca he entendido. La verdad es que los tios lo festejamos para que ellas no piensen que ya no hay pasión, porque siempre llega un momento en la relación en el que ella te echa en cara que ya no te lo curras como antes. Y es verdad que nos relajamos, pero ellas también, ¡que al principio llevan las piernas depiladas como un huevo duro y cuando cogen confianza las llevan que se puede rallar parmesano!

Puede que los tios nos acomodemos un poco. Por ejemplo, a la hora de seducir, al principio nos lo curramos mogollón: preparas una cena con velas, limpias el coche… te pones romántico para que ella no piense que lo único que quieres es mojar. Pero, después de un tiempo en pareja, como ya no hay que disimular, ni pones velas, ni limpias el coche… arrimas cebolleta y si cuela, cuela. ¡Pues a ellas no les parece bien! Quieren velas. Te dan ganas de decir: ¿Y no te vale con mi cirio pascual? Bien pensado, y dejando a un lado las apariencias, seguimos queriendo lo mismo que al principio: mojar.

Mi novia dice que ya no soy el de antes porque después de hacer el amor ya no me quedo un rato con ella en la cama y que, al principio, estábamos horas abrazados. Claro, porque antes teníamos una cama de noventa, pero ahora… ¿¿Para qué nos hemos comprado un colchón de Lo Monaco de dos metros, que cabe hasta Constantino Romero cuando era gordo?? Pues ella pretende que estemos horas abrazados. Y yo le digo: “¿Abrazados? ¿haciendo qué?” Y ella: “No sé, nada…” ¿Nada? Pues a mí, una persona tumbada con los ojos abiertos y sin hacer nada me parece Drácula. Más que abrazarle me dan ganas de clavarle una estaca.

Para ella, también es señal de que no hay pasión el hecho que no la llames 10 veces al día: “Ya no me llamas nunca”. “Claro, es que vivimos juntos”. “Y eso que tiene que ver?”. ¿Qué quiere, que vayamos por casa con Walkie Talkies?

Pero ellas también se acomodan: al principio, se ponen ropa interior supersexo. Con el tiempo, no solo se acaba la ropa sexy, sino también el combinarla, y te aparecen con un sujetador negro y unas bragas color carne con la goma floja. No entiendo como se ha hecho una ley que prohíbe fumar en los bares y no se prohíben las bragas color carne. Un día se lo dije a mi novia, y va y me suelta: “¡¿ Para que me voy a poner sexy si me arrancas el pantalón y te llevas las bragas detrás como si le quitaras la piel a un fuet?!”. Sin embargo, cuando va al médico estrena bragas. ¿Es que le importa más el médico que yo? ¿Quién está perdiendo la pasión?

El problema es que entendemos de forma diferente el amor: para nosotros, amor es que ella te deje jugar a la PlayStation siempre que quieras. ¡Eso sí que es una señal de amor! Para ellas, amor es que prefieras estar con ella de compras que jugando a la Play. ¿Acaso tú le pides que se quede toda la tarde jugando contigo? No, porque tu amor es menos egoísta. ¿Qué señal de amor más grande puede haber que dejarla disfrutar de sus compras mientras tú juegas tan a gustito a la Play?

Para una mujer, una señal de amor es que le mires un flemón; y tú no se lo quieres mirar porque te da asco. A ella no le da asco, es más, le gusta mirarte el flemón. Incluso puede que quiera al flemón más que a ti. Hablemos claro: para nosotros, de verdad, una señal de amor es poder decir que vas al baño a “hacer caca”, sin rodeos. Si puedes decir eso delante de tu chica es que hay amor verdadero.Y si entra después de ti y no hace comentarios, ese amor es para toda la vida.

Para ellas, una señal de amor es que sepamos la talla de ropa que usan. ¡Pero si no me sé ni la mía! En fin… después de todo lo dicho, creo que queda claro que nosotros no hemos perdido la pasión. Ni ellas tampoco. Sólo la hemos cambiado de sitio.

( Por Pablo Motos, conductor de de “EL HORMIGUERO” en Cuatro )




MONÓLOGO DE PABLO MOTOS ENVIADO POR: José Manuel Freijeiro "Frei"
Colaborador de A Lareira Máxica

sábado, 12 de xaneiro de 2008

** Son @ ELEXID@! (baseado nun feito real)

O texto que a seguir se publica esta baseado nun feito real, tal e como nos explica a súa autora Deva Belisama. Este é o relato do que vos falei estes días. Tanto ó Julio como a min deixounos a pel de galiña. É moi duro o que lle pasou. Recomendamos que a leades. Parece longo, pero non o é. Non vos vai deixar indiferentes. Deva Belisama, so decirche que benvida ó blog, no meu nome e no de Julio. E queremos que sigas colaborando connosco. ¿Ok?

Julio / Patri




Son @ ELEXID@!

Son @ elexid@, pero outras persoas non. E non sei como afrontar esta situación.
A miña historia non é tan complicada. Un día coñeces unha persoa. Gústache, gústalles e inicias unha relación sentimental que alcanza a súa madurez cando unese sentimento con placer conseguindo un bo orgasmo.


Todo estupendo, todo marabillosos e de repente a vida é de cor rosa e sorprendeste sonreindo no espello nada máis despertarte. Esa experiencia repitese máis veces e un día, a mala sorte ou o destino, decide que xa é hora de que pretenzas a un “bando”; rompese o condón. Non problem!, hospital, toma da píldora anticonceptiva e encomendarse a todo dios e todolos santos. Mentras, a túa parella tranquilizate de que non ten o SIDA, nen ningunha outra enfermidade, que está san como unha autentica rosa.

Houbo sorte: non hai embarazo. E de repente, as citas espallanse, notas que a túa parella distanciada e que che mira como se estiveses sentenciad@. Sentenciad@? A qué? E un día por unha razón ou por outra deixase de chamar e de quedar.
Sen embargo, a vida segue, quedas c@s amig@s coma sempre, dedicaste o teu traballo, deixas unha porta aberta ó teu corazón ( ou as túas hormonas, según coma se mire!) e fas aquelas cousas que non podías facer por querer arañar minutos para estar con el/ela, coma por exemplo apuntarte a cursillos.

Si, a vida segue e de repente atópaste cans@, dores articulares inexplicables, pesimismo que pecorre o teu ser, empezas a perder apetito, a sentir que todo che costa máis, que os resfriados, a tos, a gripe e demáis enfermidades comunes tardan máis en deixar o teu corpo, que nada te calma e unha desazón invade o teu corpo e de repente acordaste de aquel condón. Puñetero condón! Puñetero por todo o me que fixo padecer.

Pensar que podes ter o SIDA antes de facere unha analítica e moi agotador. Por un lado queres facer a analítica para sair das dudas e por outro queres seguir na ignorancia porque pensar que o resultado pode ser POSITIVO é ... desalentador.

...Ampliar/recoller resto do artigo [ +/- ]


    Pouco a pouco o temor apodérase de tí porque rumores informan de que a túa ex-parella pode ser portadora dunhas das enfermidades de tranmisión sexual chamada SIDA. Nese momento non pensas e dedicaste todos os días da semana a expulsar do teu corpo unha desazón que entristecete a túa alma.

    @s teus/túas amig@s danse de conta e empezan a preguntarte porque tal tristeza, porque tal preocupamento e onde vai esa alegría e optimismo que meses antes invadía o meu espiritu. Moi pouc@s sabían que deixeinos naquel día naquela cama xunto có condón roto.


    E de repente, empezaste a mentalizar:
    1. Se teño o SIDA non é a fin do mundo, só é unha enfermidade da cal aínda non se atopou cura pero da cal con un seguimento médico podese conseguir que non morras por esta enfermidade.

    2.Intentas ver o lado positivo, intentao porque se non as lágrimas queren saír dos teus ollos e tes que ser forte. Non podes permitirte unha debilidade.

    3. Empezas a preguntar no teu entorno (sobre todo amig@s) que pensan das persoas portadoras do SIDA e a maioría o ve como algo normal porque está moi extendida pero que gracias a DIOS non a ten e acto seguido tocan madeira; pero que é inxusto como tratan as persoas que a ten. E dunha maneira sútil lles informas que crees que ti podes tela contando porque o pensas, e as contestación sorprendente:

    - De verdade? Non creo, si estás de puta madre. Ademáis por un condón roto eso non se contaxia
    - Bohhhhh!! Que vas a tela ti. Iso e cousa de putas e drogadictos.
    - Que putada!! Pero non te preocupes que con un bo tratamento médico viviras dunha maneira digna. E con tal de non decirllo a ninguén…
    - …
    Pero tod@s acordan dicíndoche que pase o que pase no resultado da analítica estarán contigo.

    Non fixo falta a analítica. De repente atopaste con excusas raras: dores de cabeza, un familiar enfermo, unha gripe, que teño que ir a tal sitio, que teño que facer tal cousa,…, e así durante máis dun mes.

    E daste de conta que xa tes o teu veredicto antes do xuizo.

    E raro pensar que se unha persoa ten leucemia, cancro, pulmonía, o corazón enfermo, que dependes dunha diálise de sangre, ou ten un órgano que pertenceu a outra persoa, etc. mírase con normalidade e dáselle incluso todo o apoio que podese dar. Todo cambia có SIDA, posto que a súa connotación é tan negativa que só pensalo apoderaste dunha forza descomunal na que se descobres que alguén a ten, intentarías non achegarte a “esas persoas” ou polo menos ter o mínimo contacto con ela.

    Un día non podes máis e faste a analítica (decides a ir a unha clínica de pago porque precisas saber de maneira inmediata se a tes ou non). Cando te “pincha” para extraerte o sangue e miras o teu sangue dasete por pensar que esta materia líquida e de cor vermella pode estar “maldita”.
    –Dentro de 5 días tes o resultado!
    Foron os peores 5 días da miña vida. Intentas buscar razóns para non tela:
    - El/a me dixo que non a tiña.
    - El/a ten un aspecto saludable.
    - El/a aseguroume que na última analítica que fixo está ben.
    - Etc.

    Pero tamén daste conta de que podes ter todos os números, total: de que coñecía a súa vida anterior?
    Chega o día definitivo, atravesas o pasillo hacia a porta da clínica e daste conta de que todo non volvera a ser igual.
    Abrénche e guíante ata un despacho.
    Todo depende do que di un sobre que ten o teu nome.
    O analista abre o sobre, ti respiras mal, saca o papel do sobre, o teu corazón late deprisa, desdobra o papel, o teu corazón podese oir nun radio de 100km, lee o sobre, nubláseche a vista, e empeza a falar, mentras tentas descubrir o que di a súa linguaxe corporal:
    -Sobre a cuestión do SIDA ... , notas que non tes os pés no chan, o resultado ..., o teu corazón PUM PUM, é..., xa non podes máis, crees que morres alí mesmo,... é.... , é ... NEGATIVO.

    NEGATIVO?
    -Perdón dixo negativo.
    -Sí.
    -Pero... negativo de que non a teño.
    -Por suposto.

    De repente colles aire e bótalo de repente do teus pulmóns e con el botas a tensión, os malos días, as noites de insonmio, os medos, a reacción da sociedade, ... e consegues esbozar unha pequena sonrisa alivio.

    Eu son a elexida polo “bando” do resultado negativo. Pero,... e os do “bando” do resultado
    positivo?

    Puta sociedade! Permítese o dereito de xulgar sen pensar o difícl que é convivir con isa enfermidade. Unha enfermidade que é moi hipócrita. Tod@s din que nunca deixarían de lado a unha persoa con SIDA, pero só falta insinuarlles que ti a tes para que con só unha semana de plazo descubrir que si lles importa e que non quereran ter tanto contacto como tiñan antes contigo.

    Por sorte, non tod@s reaccionaran desa maneira e algúns demostraranche que con SIDA ou non nada cambiará. Posiblemente, el@s pasaron polo mesmo calvario.


    Posiblemente!







ARTIGO REALIZADO POR: Deva Belisama
Debutante en A Lareira Máxica

domingo, 11 de marzo de 2007

** ... So faltaba o can por falar. E falou...


Son o famoso can que ten ó meu dono e á súa moza enfadados. Pois eu non vou falar ben do meu dueño, nin mal dela, porque cada un terá os seus motivos para estar enfadados. Eu so vou falar de min, pra que os lectores da “A Lareira Máxica” me coñezan un pouco máis. Porque como a cousa siga asi xa me vexo na tele: “ Por culpa dun can unha parella rompeu a súa relación”. Ou aínda peor, que os nosos políticos se poñan a discutir no Parlamento por culpa miña, xa que calquera cousiña lles vale para enfrentarse uns ós outros.

Eu estaba nunha xaula pequena donde toda a tarde me daba o sol. Era o escaparate dunha tenda de animais Ó dono so lle importaba enseñar a sua mercancía. Miguel paseaba por unha das tantas cidades que ten Galicia mirando os escaparates. Era pleno maio, o mediodía, o sol apretaba o seu, pero eu non daba señais de vida. O sol dábame de pleno e el pensou que estaba morto. Pois non ou pensou máis e esperou toda a tarde hasta que abriron a tenda. O primeiro que fixo e ir a onde min, para saber se estaba ben. Eu coas poucas forzas que me quedaban, pois púxenme en pé e empecei a xogar con el. Caeume ben desde o principio, cousa que non podo decir de todos.

Pois mercoume e non so eso, enseguida me levou ó veterinario para que me fixeran un chequeo. Estaba como un roble so me faltaban algunhas vacunas. Tamén me fixo un pasaporte, si escoitades ben, teño un pasaporte europeo con foto. El viaxa moito e lévame consigo, si escoitades ben, fun xa varias veces en avión e nin siquera me mareo.

Nese sitio lévome moi ben con tódolos meus veciños sobre todo con dúas familias. Unha delas pois faime de canguro e dáme de todo, cociñaba so pra min. Incluso na hora de café eu tamén tiña o meu café con leite, si escoitades ben. A outra veciña dáme máis regalos, roupa e golosinas para cans. Xa o sei: son un can mimado, pero quen non se deixa mimar con eses veciños.

Con tanto mimo pois era un can mal criado, e Miguel non tivo outro remedio que levarme a facerme un curso para adestrar cans. Si déronme o diploma, pero por pouco xa que alí había unha femia da miña raza que me tiña toliño e non lle facía caso á Miguel nin ó instrutor, todo tempo estaba detrás dela embobado e ó final non a conseguín. Sí, son macho e as feminas volveme toliño, como ó meu dueño.

E esta e a miña historia. Agora podedes seguir comentado para axudar ó meu dono e á súa moza. Espero que me teñades un pouquiño en conta.

luns, 12 de febreiro de 2007

** QUE CONTEN@ ESTOU CANDO....!!

Como hoxe é día de reencontros e como todo na vida non son so "QUE RABIA DA CANDO...!!" pois aproveito para pór un "QUE CONENTO ESTOU CANDO....!!", da ascendida a colaboradora Sandra, xa que xa é a segunda colaboración.... Agardo que sigas colaborando e ascendendo....Gracias!!. E aquí vai o artigo de Sandra:

....Hola! Estamos en clase de informática. E aproveito para dicir nun "que contento estou", e seguro que non me equivoco, que gusto da chatear. É fantástico, vicioso, divertido,... Tamén ten as súas cousas negativas, pero eses mininutos de cachondeo a ver quen nolos quita.

Que content@ remitido por: Sandra María Couto
Colaboradora de A Lareira Máxica

Aproveito para dicirvos:
...Que contento estou cando... vexo que a páxina ten lectores fieis e outras e outros que se van incorporando e participando aínda que sexa un simple comentario. Iso anima a seguir a un con este blog. A tod@s gracias unha vez máis.

** QUE RABIA DA CANDO......!!

--> ...Cando fala a xente dos dereitos que teñen nos seus postos de traballo. E eu teño que morder a lingua por que eu levo trballando catro anos traballando nas misma empresa e podese decir q casi nin podemos falar. Parece que estamos no tempo dos esclavos.
Que rabia remitido por: Ana
Debutante en A Lareira Máxica

--> ...Cando vou a comprar uns zapatos e todos me quedan grandes.Que pasa,que as que temos pes pequenos non usamos zapatos. A ver si se deciden a facer tallas mais pequenas pa non ter que poñer zapatos infantiles.
Que rabia remitido por: Pati
Debutante
en A Lareira Máxica

--> Hola! Acabo de descubrir a páxina e é fantástica. Vou aproveitar pa queixarme neste apartado.Dáme moita rabia os centros comerciais.¿Quen non se desesperou algunha vez nunha cola do provador ou da caixa? Deberían solucionar o problema poñendo máis persoal. Así baixarían as listas do paro e al colas.
Que rabia remitido por: Sandra.Coruña
Debutante en A Lareira Máxica

xoves, 25 de xaneiro de 2007

** Fotos das nevadas destes días....

O inverno petou forte ás portas de Galicia, España e Europa, entre outros lugares. O de que agora neve entra dentro do normal, porque estamos no inverno, se ben a nivel do mar xa hai moitos moitos anos que non neva. Hoxe A Lareira Máxica vai publicar algunhas imaxes destas nevadas.
Quixera agradecer a "Morriña Galega" que me enviara tres fotos das nevadas en Suiza. Unha é a do marxe dereito e as outras son.....
























O resto de imaxes son de Lugo e e están extradías de La Voz de Galicia. Tamén son moi boas, sobre todo algunhas delas.....Alá máis ración, agora ibérica.....










E deixo algunha do resto de España.......











....E no Reino Unido, hai quen saca o seu abrigo de lana.....

martes, 2 de xaneiro de 2007

** Unha tarde de touros.....(Relato Recomendado)

É o que hai que facer. Farase e listo. Xa está. Agora toca asimilar as consecuencias. Así non se podía seguir, qué sentido tiña, ningún. Canseime. Que non pode ser, pois que non sexa. A “zorrilla” está feliz. El… é máis falso que unha moeda de lata. Vou seguir a corrida desde os tendidos. A tarde preséntase aburrida, toureiros malos, gando pior. Míraa como aplaude, esaxerada, dando a nota. Non é que me rendira, simpremente, voume. Un quere tardes de gloria e a outra quere un maridiño. Todos felices. El é un triunfador. Ten pouco talento, pero a mediocridade tamén se cotiza ben nestes tempos...... Ve-lo Artigo completo....



So quixera olvidarme de todo, pasar directamente á indiferencia máis absoluta. Alí, nun territorio onde habitamos os indiferentes, vivía sen sobresaltos. O traballo, o deporte, nin grandes penas, nin grandes alegrías, moita vida social, eso sí. Viña a Madrid un par de veces ó mes. Unha noite, no Buddha, presentáronmo. Tanta hipocresía repúgname. Non é o meu mundo. Eu vivo nun lugar onde cada cousa ten o seu nome. Istos son un merdentos con aires de señorío. Nada de nada, aínda levan os zapatos suxos.

O clarín anuncia cambio de tercio. É sorprendente a rapidez coa que se collen hábitos novos. Agora toca o que toca, “creced y multiplicaos, y, de paso, cerrad unas cuantas bocas”. O toureiro móvese na area cunha chulería calculada, semblante serio e andares de macho. Qué decepción!!. Cómo puede anunciar o seu compromiso?, cómo pode?. Fun tan feliz nos seus brazos, fun tan feliz no seu corpo. Casi non mo creo.

Vai entrar a matar, confesoume que neste momento da faena sente pánico. Este é o instante definitivo, cando o toureiro empuña a espada de aceiro significa que alguén vai morrer, aquí non pode haber dúibidas. Fai falta unha boa estocada que derribe ó touro, se non lle sae á primeira porase nervioso. Se de el dependera non mataría ó animal, e non sería para facerlle un favor á ministra Narbona.

Teño que largarme xa. Os primeiros pasos xa están dados, e detrás dos primeiros virán os segundos. Isto acabouse, xa non haberá máis encontros furtivos. Necesito saír de aquí cun pouco de dignidade. Quero fuxir sen que se note que corro. Pero sí, corro, vou ó galope. Vou reventar ó cabalo. O mesmo que aquela tarde en Sanlúcar de Barrameda.
-¡Roberto, Roberto vas reventar ó cabalo!
Aquel día sentíame o home máis feliz da terra.

----------------------------------------------------------------------------------
Relato remitido por: Roberto Andrade
Debutante en A Lareira Máxica
(Foi enviado en castelán e traducido ó galego polo administrador)

martes, 5 de decembro de 2006

** Unha historia colectiva: O principio (1)

(JPF): .....Lo voy a intentar, a ver qué tal sale:

Era de noche, habíamos quedado como siempre, pero tenía un presentimiento, uno de eses que te pasa por la cabeza y te vuelve solo, sin que se lo pidas, es como si en verdad tuvieses alguien dentro de ti­, que te guía y advierte de algo, lo dejas hacia un lado porque no te interesa lo que te dice. También porque no estás abierto a esa voz, pero iba a suceder y yo me negaba. Ni entendía lo que me decía.
Llegué al sitio y la encontré: estaba como siempre pero algo en su mirada me decía que no estaba bien.... Ve-lo Artigo completo....



-¿Qué te pasa?
- No lo sé. Quisiera contarte muchas cosas que me han sucedido, pero no tengo palabras.
- Pero...¿en verdad no puedes explicarme, que te pasa?
- No puedo, no es por ti­, pero no podemos seguir juntos.
- ¿Que me estás intentando decir?, pero ¿qué hice yo?
- Nada, no has hecho nada.

Allí­ estabamos los dos, sentados en un banco, hablando un código que no entendíamos. El porqué aun no lo sé ni hoy. Tampoco sé qúe pasó. Lo que si sé es que los dos marchamos por caminos opuestos, después de haberlo dado todo el uno por el otro y sin saber la razón y sin preguntarnos el uno al otro "¿Por qué?", marchamos cada uno por un lado opuesto al paseo. La miraba y ella a mi­. Desde entonces nunca he olvidado ese momento..... El banco fue el testigo de algo que nuca sucedió y que al mismo tiempo pasó.....



_______________________________________
PARTE DO RELATO ESCRITA POR: Juanjo (JPF)
Colaborador de A Lareira Máxica

mércores, 11 de outubro de 2006

** ¿Cómo conquistar a un home? (Visión dunha muller)

Hoxe publico o primeiro artigo voso. Gracias Femme Fatale. Creo que se presta a moitos comentarios. ¿Estades dacordo coas estratexias do artigo?¿cales propodes vós?...
--------------------------
CÓMO CAPTAR A ATENCIÓN DUN HOME EN 10 SEGUNDOS
(BUENO......EN 10 MINUTOS)

" Non hai mellor maneira que facéndose a interesante "
ARTIGO REMITIDO POR: Femme Fatale,
COLABORADORA de alareiramaxica

Di o pai dunha amiga que calquera muller que se precie debe manter sempre un halo de misterio en todo o que rodee a súa relación con alguén do sexo contrario

E tes toda a razón Manolo. Non hai mellor maneira de captar a vosa atención que facéndose a interesante. Ningún mozo que che poida interesar debe ser deses ós que lles gusta rodearse de tipas "babeando" por el. Un home de verdade é aquel que sabe apreciar a excepción. E ese é o home que nos queremos captar (para a nosa secta particular???). Así que, faite a interesante, pasa del nun primeiro momento se fai falla. Faille ver que non che gusta nadiña. E recorda que esto funcionará mellor canto máis bo esté o tipo en cuestión. Se todas están detrás del inevitablemente se fixará naquela que non lle presta a máis mínima atención (faime caso, o seu ego non entenderá o porque ti non o ves).

Primeiro paso: superado

Unha vez a súa atención está captada é importante retela. O segredo é o mesmo: segue facéndote a interesante. Que como??? (Se te estás facendo esta pregunta seguro que eres home, calquera muller debe saber a que me refiro). Pequenos trucos no arte da "atention captis" son: responder que xa tes plan se che propón facer algo esta noite, sufrir un pequeno (o de pequeno é importante porque tampouco convén levar as cousas a tal extremo que o home non teña forma de poñerse en contacto contigo) esvaecemento de memoria á hora de lembrar o teu número de teléfono.

O intríngulis está en facerlles crer que son eles os que te ligan a ti, cando (coma sempre) é todo o contrario. A cuestión do seu ego é algo a ter sempre en vistas. Outro detalle importante é a modestia (falsa modestia). Se lles fas crer que eres curmá da mesmísima Claudia Schiffer pouco importará que non pases de ser unha copia de Betty a fea. Cando el se poña agarimoso e che diga aquelo de "que guapísima eres", ti faille ver que non sabes que estás boísima; se o que adula é a túa simpatía innata, recórdalle que os chistes se che dan fatal .............

E por último, pero non por iso menos importante, se o ligue é un deses tan de moda na era do internesss, cando che pregunte como eres, tarda polo menos 10 frases en respostarlle. A clave está en conseguír que se quede coa mel nos beizos. Durante, polo menos, dous días serás a súa Schiffer particular.

Especialmente adicado a Julio

----------------
ARTIGO REMITIDO POR: Femme Fatale
1ª persoa que colabora na http://alareiramaxica.blogspot.com publicando un artigo