Amosando publicacións coa etiqueta colaboracións mariaM. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta colaboracións mariaM. Amosar todas as publicacións

luns, 2 de setembro de 2013

** Mentalidades


Un pouco frustrante a leria da mazá. Non sei ata que punto valerá a pena compartir unha mazá con alguén inalcanzable. O conformismo como opción vital non me chista. A rebeldía que levo dentro vaise facendo máis forte cada día que pasa e non me estrañaría nada acabar compartindo barricadas con Jorge Verstrynge. Eu animo a todos a disfrutar do feito de vivir.

Hoxe mesmo, pasei un rato moi agradable, 45 minutos, co técnico do quentador. Físicamente era unha especie de Michael Douglas, salvando as oportunas distancias. Tamén, un adicto ó sexo. Iso confirmeino, que mal pensados me sodes ás veces, mediante a análise grafolóxica que lle fixen a un pequeno texto que escribiu na factura. Ten que ser un traballo..., ¡todo o día coa mesma idea na cabeza! Os 50 teñen que ser terribles, supoño que é nesa década cando se vive a última xuventude.

Fai uns días, dicíame un coñecido, este creo que non é adicto a nada, "eu xa teño fillas de máis de 30 anos". El ten 59. Como si a idade biolóxica fora un freo, un obstáculo para ser feliz, como si se vira na obriga de reprimirse e resignarse á chegada dos netos. E iso botando cartos polas orellas. Supoño que o seu divorcio será dos moi caros. Será posible que algunhas persoas teñan tal apego os cartos. Porque adiccións non terá, pero namorado tampouco está. ¿Análise grafolóxico outra vez? Non, evidencia. Análise do comportamento.

Pois, mentres haxa consentimento, como diría outro coñecido meu. O caso é ser feliz e non facerlle mal a ninguén. Que uns se negan a madurar, que outros prefiren vivir unha vida de mentira,... supoño que serán eleccións, inconscientes ou non. A idade non me parece o factor clave, é máis unha cousa de mentalidade. A fin de contas, como dí a canción, “Winter has come for... todos nós”. Traducción libre.

.....................................................................................................................................
TEO. Mariam

luns, 24 de xuño de 2013

** Miko premio+Lazo vermello= O arquivo


TEO. mARIAM

Do relato Miko-premio quédome cunha idea central: qué levaban escrito os paus dos helados que non traían premio.Paréceme un tema clave. Final aberto ou pechado. Porque o sigue buscando, con ser jodido, inda da un chisco de esperanza. Nada é nada. O caso é que na vida sempre é mellor algo. Non como consolación, que para eso ata venden patitos en Sephora. Si, a min tamén me parece curioso. Seica tamén serven para dar masaxes terapéuticos. Agora que a miña migraña decideu ampliar os seus horizontes e ameaza con conquistar as cervicais…

Bueno, ó tema: poucas cousas na vida son merecedoras de ser arquivadas baixo o epígrafe: NADA. Polo menos, a min non me pasa. Será que eu concibo a vida coma unha sucesión de experiencias, máis ou menos gratas. Algunha ingrata, tamén, non o vou negar. E así, facendo tramos do camino e acumulando experiencias, fun creando a miña propia sabedoría. Atención, palabra maior: sabedoría. Estoume referindo a esa sabedoría que soamentes se aprende na Universidade da Vida, e eso prestando atención. Algunha xente nace e morre estúpida. Están entre nós e convén telos identificados. Non son perigosos pero cansan unha barbaridade.

Na carpetiña NADA gardo catro papeis. Afortunadamente, a carpeta ALGO pesa máis, moito máis. Tamén teño a carpeta LAZO VERMELLO. Nela está a xente que se me foi facendo imprescindible. Son aquelas persoas que estimo profundamente, os que viñeron para quedarse. Outras, non. Outras son persoas que están de paso. Coincidimos nunha etapa e logo seguiron o seu camino.

Os que me coñecen preguntáranse onde teño gardado ó señor boticario. Boa pregunta. Inda non o arquivei. En quente non se pode facer, o mesmo que non se poden tomar decisións no medio das tormentas. En NADA, non. Alí,soamentes gardo un indesexable e un par de moscas cojoneras. Entón, a ALGO. Pode ser, ALGO é unha especie de caixón de sastre. ¿LAZO VERMELLO? Non creo. Tampouco o sei con certeza, a resistencia dun lazo vermello compróbase co paso de tempo. En Santiago chove moito e a humidade adoita estragar os tecidos cativos.



.....................................................................................................................................
ENLACES RELACIONADOS DE RECOMENDADA LECTURA:

--> Miko Premio
--> Hilo Rojo

sábado, 10 de decembro de 2011

** Dormir contigo...

"Dormir juntos era, en realidad, el corpus delicti del amor. Nunca dormía con las demás amantes. Cuando iba a verlas a sus casas, la cuestión era sencilla, podía irse cuando quería. Peor era cuando ellas estaban en casa de él y había que explicarles que a medianoche debía llevarlas porque tenía problemas de insomnio y era incapaz de dormir en la inmediata proximidad de otra persona. Aquello no estaba muy lejos de la verdad, pero la causa principal era peor y no se atrevía a contársela: en el mismo momento en que terminaba el acto amoroso sentía un deseo insuperable de quedarse solo. (…)

Tomás se decía: hacer el amor con una mujer y dormir con una mujer son dos pasiones no sólo distintas sino casi contradictorias. El amor no se manifiesta en el deseo de acostarse con alguien (este deseo se produce en relación con una cantidad innumerable de mujeres), sino en el deseo de dormir junto a alguien (este deseo se produce en relación con una única mujer…) "



.....................................................................................................................................
Domir contigo é un poema escrito por Milan Kundera e aparece no libro La insoportable levedad del ser




RECUNCHO ERÓTICO ENVIADO POR: Mariam
Colaboradora de A Lareira Máxica

sábado, 19 de novembro de 2011

** El hilo rojo


TEO. Mariam

El hilo rojo es una leyenda anónima de origen chino, que dice que entre dos personas que están destinadas a tener un lazo afectivo existe un hilo rojo que viene con ellas desde su nacimiento. El hilo existe independientemente del momento de sus vidas en el que las personas vayan a conocerse y no puede romperse en ningún caso, aunque a veces pueda estar más o menos tenso, pero es, siempre, una muestra del vínculo que existe entre ellas.

El texto literal viene a decir: "Un hilo rojo conecta a aquellos que están destinados a encontrarse, sin importar tiempo, lugar o circunstancias. El hilo se puede estirar o contraer, pero nunca romper”.

Según la leyenda, el “Abuelo de la Luna” ata un hilo rojo en la muñeca de cada niño al nacer. Este hilo está atado a muchos otros hilos, que a su vez, sujetan la muñeca de todas las personas con las que ese niño está destinado a encontrarse. A medida que el bebé crece, los hilos se van acortando, acercando cada vez más a dichas personas.

Me gusta este cuento, tiene algo de verdad mágica. En la vida se conocen muchas personas y de todas ellas solo algunas se convierten en personas especiales, personas que se acomodan en un rincón de nuestro corazón y se quedan ahí para siempre.

domingo, 6 de novembro de 2011

** Luna llena


TEO. Mariam

Infinita la tristeza que me invade esta noche. Infinita la desgana. Nada me interesa. Estoy harta de oír las mismas historias. Palabras huecas, vacías, mil veces repetidas. Ya no me conmueven. Ahora no, ahora sé que no significan nada. Son palabras con alas de mariposa blanca que se escapan de la habitación. Allá van, ligeras, a fundirse con los otros ruidos de la noche. Apago el último cigarrillo del día y cierro la ventana. Es entonces cuando me fijo en la luna llena que tengo justo enfrente. Es inmensa, hermosa, ejerce de señora del firmamento regalando luz, iluminando nuevos caminos.




ACTUALIZACIÓN: Efectivamente, como ben di Alvarinho, o vídeo non se pode ver no blog pois os autores, so permiten velo en Youtube. Para solucionar isto, no facebook ya subín o enlace de youtube para poder velo alí. No blog teredes que premer este enlace. Por outro lado, procedo a subir outro vídeo que vin tamén en Youtube sobre a lua chea.

luns, 21 de marzo de 2011

** Qué rabia da cando....!!! Dependentas listillas


TEO. MARIAM
Colaboradora de A Lareira Máxica

Qué rabia me dan las dependientas que van de listillas, y mucha más rabia me dan cuando se trata de una vendedora de gafas. He tenido la mala suerte de cruzarme con una inepta y ya está. Tenía pensado escribir este “Qué rabia...” en caliente porque, seguramente, me hubiese salido más inspirado pero cuando llegué a casa ayer teníamos visita y ya se sabe. Bueno, al tema, el sábado pasado fui a comprarme unas gafas de sol graduadas porque el síndrome del ojo seco que llevo sufriendo estos últimos meses me impide pensar en la posibilidad de volver a usar lentillas, por lo menos, por ahora.

Primero me pasé por la óptica de Gerardo, buenísimo profesional, aunque su óptica es cara, no sé si por la solera que tiene o por sus buenos trabajos. Como soy miope tienen que ponerme un cristal reducido. Gerardo echó cuentas y me dio un precio de 800 euros, con el cristal más reducido de todos y un montura fashion de no se que marca. Casi me caigo de la silla, la verdad. No tenía pensado gastarme más de 600 euros en las puñeteras gafas de sol graduadas. Le comento que me parece un poco excesivo y que haga el favor de mirarme otra opción. Dicho y hecho, el segundo presupuesto ya se queda en los 600 euros. Le digo que me lo tengo que pensar y me voy.

Y no fue excusa, tenía pensado pensármelo y el lunes ir por allí a hacer el encargo. En el trayecto de vuelta me encontré con otra óptica y entré a curiosear. Le pedí a la dependienta, todavía no sabía que era una inepta, un presupuesto para los cristales megareducidos y me dijo salían en 500 euros. Eché mentalmente cuentas y como la montura fashion que me recomendó Gerardo debia andar por los 200, llegué a la conclusión de que su óptica era cara, 100 euros más cara.

Esta conclusión me hizo dar otro paso más y pedir presupuesto para la segunda opción de cristales. Sorpresa de nuevo, me volvía a ahorrar otros 100 euros. Hasta aquí todo bien, ahora empieza la “fiesta”. Gerardo me eligió unas monturas divinas porque tiene un don para ver a una persona y saber que gafas le van bien, no sólo a su cara sino también a su graduación.

La inepta no. La inepta se empeñó en que tenía que elegir unas gafas de sol auténticas y que luego me cambiaban los cristales. Yo le sugerí si no sería mejor elegir unas de las gafas “normales” porque el abanico de posibilidades es mucho más amplio. Ella que no, erre que erre. Bueno, como en el aire flotaban los 100 euros famosos, la dejé hacer. Primer error, nunca dejes que un inepto tome el control. Voy probando y encuentro unas gafas que me gustan aunque me parecen demasiado grandes para un cristal graduado y así se lo hago saber a la inepta. Llega la hora de decidir sobre el cristal y la inepta me cuenta que es más la diferencia de precio que la diferencia de espesores entre una lente y otra, vaya, que me van a quedar bien. Segundo error, de 469 euros a 579 euros, hay 110 euros de diferencia, si alguien los paga es porque el resultado final no puede ser el mismo.

Ayer, a las 16:00 horas, fui a recoger mis nuevas gafas de sol y eran ¡un espanto!. Total, que tuve que escoger otra montura más pequeña y tuvieron que volver a tallar los cristales. ¡Madre mía, no sé como sigo viva! La inepta casi me fulmina con la mirada cuando le dije que las gafas me parecían espantosas. La inepta todavía se puso más cabreada cuando vió que yo no tenía la más mínima intención de traérme el espanto aquel a casa. Es que los carnavales ya han pasado y 469 euros son 78.000 pesetas de las de antes y yo, cuando me gasto ese dinero en unas gafas de sol, además de ver, quiero un resultado mínimamente estético. Además, fue ella misma la que me dijo que la diferencia de espesores no era para tanto y que todo iba a quedar perfectamente disimulado en la montura de pasta. Vamos, que me sentí engañada. Porque si el resultado es muy diferente se dice claramente y ya está. Sin más vueltas.

¡Tanto trabajo da ser claros! ¡Tanto trabajo da volver a tallar los cristales!

Bueno, al final escogí otra montura, tuve que pagar la diferencia de precio con respecto a la montura que había elegido en primer lugar, 20 euros, y mejoró un poco la cosa. Conclusión, me salió la broma en 489 euros. La inepta estaba tan cabreada que ni siquiera me regaló la bayetita para limpiar las gafas.

Y colorín colorado, este “qué rabia...” se ha acabado. La tarde de ayer fue larga y dio para más. De las 16:15 a las 18:00, hora que me indicó la inepta para recoger la segunda versión de mis nuevas gafas de sol tuve que hacer tiempo y como el rifi-rafe con ella me había dejado muy mal cuerpo no sé me ocurrió otra cosa mejor que una visita a la Catedral, por eso del olor a incienso y la recuperación de la paz interior. Nuevo “qué rabia de la tarde”: “Qué rabia me da que me fastidíen los momentos de paz”. Este promete, de veras. Próximamente.

luns, 28 de febreiro de 2011

** Vivir con menos, sen dificultades

Ola a tóda-las e a tódo-los. Na ausencia obrigada do Xulio encarregareime por unhos días da administración da súa blogue.
Patri Loureiro

Reducir tu nivel de vida y vivir más frugalmente puede verse de dos maneras:

Puede verse como una lucha, porque sacrificas muchas cosas y vives con menos confort.

O… puede ser increíble, porque sacrificas el consumismo a cambio de una vida llena de las cosas que amas, una vida que siempre has querido.

Y todo depende de tu mentalidad. ¿Quieres centrarte en lo que estás cediendo, o en lo que realmente amas? He descubierto que es realmente útil centrarte en lo positivo, y aprender a prosperar con un estilo de vida simple y frugal llenado mi vida de cosas que me den alegría y satisfacción.

Puedes vivir la vida a hora y disfrutarla al máximo; sin destruir tu futuro. ¿La clave para hacerlo? Encontrar maneras de disfrutar la vida por completo, del todo, al máximo… que no suponen un coste para el futuro.

Estos son algunos consejos para vivir esta filosofía:


* Encuentra placeres gratuitos o baratos. La frugalidad no tiene que ser aburrida ni restrictiva… si usas tu imaginación. Sé creativo y encuentra maneras de divertirte (a tope) sin gastar mucho dinero. Haz una merienda en el parque, ve a la playa, haz trabajos manuales, juega con juegos de mesa, vuela una cometa, haz galletas… podría listar cien cosas, y tú podrías encontrar cien más. Haz una lista de placeres simples, y disfrútalos al máximo. Esta es la clave para disfrutar la vida sin gastar el dinero de mañana.

* Haz que simplificar sea divertido. Soy un gran fan de simplificar mi vida, y para mí es divertido. Me libro de cosas (y a veces gano dinero vendiéndolas) y me encanta hacerlo. Sale a cuenta.

* Da prioridad a las personas. Si das prioridad a “cosas” (gadgets, muebles, ropa, zapatos, joyas, etc.) gastarás un montón de dinero. Pero si das prioridad a las personas (a gente a la que quieres más tus mejores amigos y familia) no necesitas gastar un céntimo para disfrutar de la vida. Busca tiempo para visitar a tus amigos o a tus parientes… y ten una conversación con ellos que no suponga salir a cenar o ir al cine. Simplemente siéntate, toma algo de té helado o cacao caliente (según el tiempo que haga), y charla. Cuenta chistes y pártete de risa. Habla sobre libros que has leído, películas que has visto, las cosas que te pasan, tus esperanzas y sueños. Y busca tiempo para tus hijos o tu pareja. Pasa tiempo con ellos de verdad, haciendo cosas que no cuestan dinero.

* Encuentra tiempo para ti mismo. Busca un rato cada día, y cada semana, para pasar tiempo solo. De verdad da más sentido y disfrute a tu vida, en lugar de correr por ella sin tiempo para pensar, para respirar.

* A veces, derrocha. No deberías negarte placeres caros todo el tiempo; no es bueno desarrollar un sentimiento de privación. Para evitarlo, de vez en cuando, cómprate algo… o mejor, date un gustazo decadente. Me encantan las cosas con chocolate negro o frutas del bosque. Las crepes con helado y frutas del bosque son mis favoritas. Simplemente no te pases… y aprende a disfrutar el derroche al máximo. Si de verdad te tomas el tiempo para disfrutarlo, no necesitas muchos.

* Registra tus éxitos. En realidad no importa cómo registres tus éxitos… puedes usar estrellas de oro por crear un nuevo hábito de simplificación o frugalidad, o una hoja de cálculo en la que apuntes tu deuda decreciente o los ahorros o inversiones crecientes. Un registro es una manera excelente de no solo tener motivación, sino hacer el proceso de cambio divertido.

* Prémiate a ti mismo. Y para hacerlo más divertido, ¡celebra cada pequeño éxito! Establece recompensas (no demasiado caras) en tu camino hacia el éxito; celebra un día, dos días, tres días, una semana, dos semanas, tres, un mes… esa es la idea.

* Hazte voluntario. Una de las cosas más gratificantes para mi familia ha sido poder ser voluntarios. Es algo que hemos empezado a hacer el último año, pero desde entonces lo hemos hecho un montón de veces de maneras diferentes. Y aunque no cuesta un céntimo, es tremendamente satisfactorio en formas que el dinero nunca podría comprar.

* Vive el momento. Aprende a no pensar tanto en el futuro o el pasado, sino en lo que estás viviendo ahora mismo. Estate presente. Puede parecer obvio, pero es la clave para disfrutar la vida a tope, sin tener que gastar dinero. Piensa en ello: puede gastar dinero saliendo a cenar, pero si no estás pensando de veradd en lo que estás comiendo, podrías no disfrutarlo mucho. Pero si cocinas una comida simple pero deliciosa, y realmente saboreas cada bocado, puede ser tremendamente placentero sin costar un montón.

* Frena. Del mismo modo, no puedes disfrutar la vida al máximo si pasa por ti como si fuera a gran velocidad. ¿Alguna vez has pensado qué rápido se ha ido una semana, un mes, o un año? Quizás vas demasiado por el carril rápido. Intenta frenar, y las cosas serán menos estresantes y más agradables.

* Aprende a encontrar cosas baratas y buenas. Llámame loco, pero me encanta comprar en tiendas de segunda mano. Puedes encontrar un montón de cosas que están bien y cuestan muy poco. Los mercadillos son lo mismo. O visita la biblioteca, o librerías de libros usados.

Nota: traducción del ebook de Leo Babauta ” Thriving on Less “.



ARTIGO ALLEO REMITIDO POR: Mariam
Colaboradora da Lareira Máxica

** A Frase Máxica.....El Talmud


"¿Quen é rico? O que disfruta coa súa parte.



El Talmud




FRASE ALLEA REMITIDA POR: Mariam
Colaboradora da Lareira Máxica

domingo, 13 de febreiro de 2011

** Voltando a vista atrás: Menudo cambio!!!

M
iguel Bosé, daquela, inspiraba moita tenrura.





VÍDEOS REMITIDOS POR: Mariam
Colaboradora de A Lareira Máxica

xoves, 25 de novembro de 2010

** TAE, TIN = LIO

Hoxe apetéceme compartir con todos esta información. Creo que hai que tela moi presente, os directores dos bancos son hábiles prestixitadores e convén ir ben preparado cando toca lidiar con eles. Por un lado ou por outro, sempre acaban meténdocha dobrada.


TAE, TIN = LIO
Tasa Anual Equivalente o Tasa Anual Efectiva. Presente por ley (por suerte) en todos los anuncios de hipotecas, préstamos y depósitos. Es la cifra que nos permite comparar de un modo más adecuado ofertas de distintas entidades. Tiene en cuenta no sólo el interés (interés nominal), sino también las comisiones, los productos que obligan a contratar, el plazo…

En esencia, es el tipo de interés que pagaríamos (o recibiríamos, según el producto) si el plazo fuese de un año. Es como una cifra de referencia para comparar ofertas y evitar que nos engañen con intereses pequeños y grandes comisiones.

En préstamos e hipotecas es fundamental. El interés que anuncian en letras grandes no se corresponde con lo que realmente pagaremos, pues hay que tener en cuenta comisiones de estudio y de apertura, seguro de hogar, seguro de vida… La TAE los tiene en cuenta y te dice: “con esta hipoteca de tales condiciones, el interés equivalente, contando con todos esos condicionantes, es… x%”.

En depósitos es lo mismo pero un poco más lioso. En este caso, no por casualidad, las entidades suelen destacar la TAE. ¿Por qué? Pues porque suele ser más alta que el interés nominal, que habitualmente es lo que cobraremos. Esto es así porque la TAE nos indica lo que ingresaríamos si el depósito se mantuviese contratado con esas condiciones todo un año. Pero en muchos casos el producto no llega a 12 meses, o incluso cambian el interés cada mes.

Por ejemplo: depósito 10% TAE a un mes. Significa que cobraríamos 10% de lo que invirtamos si lo mantuviésemos 12 meses. Pero como sólo es un mes, sería 10% / 12. Sin embargo, no es así (he aquí lo lioso del asunto). En los depósitos, hay un parámetro que lo modifica todo: cada cuánto se liquidan intereses. Si sólo nos pagasen los intereses al acabar el año, la división anterior sería cierta. Pero ¿qué pasa si nos ingresan beneficios cada mes? Pues que al segundo tendríamos que aplicar el interés sobre la cantidad inicial + los intereses del primer mes. Y al tercero, se aplicaría sobre la cantidad inicial + los intereses del primer mes + los del segundo, que ya serían un poco mayores… En consecuencia, descubrimos que para prometernos el 10% TAE a un mes, sólo tienen que pagarnos, de verdad de la buena, un interés del 9,57% (dividido entre 12 meses). Pues “si nos aplicasen ese interés doce meses”, acabaría resultando el 10% TAE.

En conclusión, si no queréis liaros (que es lo más probable), en los depósitos buscad el interés nominal (para dividirlo entre 12 meses y multiplicarlo por el número de mensualidades que se aplique ese tipo). En préstamos e hipotecas, siempre SIEMPRE usad la TAE. Bueno… siempre que sean al mismo plazo… y salvo para comparar hipotecas de tipo fijo frente otras de tipo variable, que básicamente no se pueden comparar. Sí, un lío. Espero haber aportado más luz que sombras sobre el concepto.



REMITIDO POR: Mariam
Colaboradora de A Lareira Máxica

domingo, 21 de novembro de 2010

** Noviembre


TEO. Mariam
Colaboradora de A Lareira Máxica

Hoxe é o día 20 de novembro. Estou desexando que remate este mes. É que non hai por onde collelo. Estamos igual, o mes de novembro mais eu. Tal para cual. Agora mesmo achegueime á ventá, para subir un chisco a persiana, e vin que fora hai unha luz bonita. Como choveu tanto estes días, a herba dos prados colleu un color verde intensísimo. O ceo está cuberto pero deixa pasar uns fermosos raiolos de sol, os derradeiros desta tarde.

Se tivera comprado unha cámara decente, inda vos podería facer unhas fotos bonitas. Inda na comprei, non me dou decidido. Non é un tema prioritario. Ademais, ultimamente fago unhas compras... A miña última gran adquisición: unhas pranchas para o pelo Remington. Useinas unha vez. Non sei que pensei, debín pensar que eran pranchas robotizadas e que ían traballar solas. Dáme tanta pereza o tema de alisar o pelo que teño pensado cortar a melena. Moito máis práctico. ¿Alguén de vos necesita unhas pranchas novas? Supoño que terei que vendelas.

Este mes fíxoseme especialmente triste. A verdade, pouco se pode esperar deste tempo. Todo é tan relativo, afortunadamente, que é sinxelo darlle a volta as cousas. Cóntovos, pasoume algo malo pero que podía ser infinitamente peor. E dicir, tiven sorte. O caso é que o tema non está cerrado e pódese poñer peor en calquera momento. As probabilidades estatísticas son poucas, así que sigo tendo sorte. E en canto ó tempo, pois si, asqueroso. Galicia: chuvia e humidade, días curtos, escuridade, frío. Na miña aldea din que a xente morre pola caída da folla. Non me estraña. Máis, por outra parte, está semana, non recordo que día, dixo Karlos Arguiñano, que cando a castaña se abre é un tempo ideal para facer o amor. Cousas de Karlos, uns a morrer e outros a..., a rima pódela completar vos, é sinxela. Pareceume curioso, non reparara nunca no poder erotizante do outono. Creo que Arguiñano non vai descamiñado, estas tardes de outono tamén teñen o seu aquel.

En fin, déixovos un vídeo: outono, amor, castañas,... A peli non é das de happy end, non. Vela e dáste conta da inmensa sorte que significa ter tempo, ter saúde, ter alguén que te queira en Nova York ou en Singapur, iso da igual. ¡Saúdos e estupendísimo outono!


sábado, 16 de outubro de 2010

** "Miko-Premio"


TEO. Mariam
Colaboradora

Hace casi 30 años, una de las mayores alegrías que se podía llevar un crío era que le tocase el “miko-premio”. Alguno de vosotros tiene que acordarse de aquella sensación, de la inmensa alegría que suponía encontrarse, tras el último trocito de hielo, (sabor fresa, naranja, limón o cola), la leyenda “miko-premio” escrita en el palito del polo.

Mis amigos y yo los comprábamos por la tarde, cuando volvíamos del colegio. Recuerdo que costaban 25 pesetas y eran la versión más basic del concepto helado. Los cucuruchos diarios eran inalcanzables para muestras menguadas economías infantiles. Algún “miko-premio” me he llevado, pocos. Mi preferido, dentro de la gama accesible, era el Drácula, que creo que sigue existiendo todavía.

Pues, como os contaba, si te tocaba el “miko-premio”, al día siguiente, en el bar de Enrique, el polo te salía gratis. Allí, en el camino de vuelta a casa, que, por entonces, era un paseo agradable cubierto por ramas de frondosos árboles que aplacaban los primeros rayos de sol de cada verano, mientras caminábamos perezosamente de vuelta a casa, muchas veces acompañados por los cantos de cucos y abubillas, la diosa Fortuna repartía suerte y helados.

Ahora, a las orillas de aquel camino ya no quedan apenas sombras y el sol castiga sin piedad a los viandantes, quizás por ese mal llamado progreso, o quizás, por ese otro mal llamado estupidez. Hoy, que también es día de verano*, me he acordado del “miko-premio” y le he preguntado a mi hermano qué ponían los palitos que no tenían premio. No recuerdo si no ponían nada o si traían la leyenda archiconocida del “sigue buscando”. Mi hermano, que es cien mil veces más práctico que yo, me ha contestado que lo que pusiese el palo daba igual porque, a fin de cuentas, todos los que no traían premio acababan en la cuneta.

(Ya me ha advertido el coordinador de este blog que si pretendo que alguien lea esto he de ser breve y concisa. Lo intento, juro que lo estoy intentado, pero hay temas que requieren cierta contextualización y este es uno de ellos).

Me explico: nada, cero, cuneta o sigue buscando. La más absoluta nada o algo. Éramos críos, nuestra personalidad, parte proveniente de la genética, parte proveniente de los procesos de socialización, se estaba formando. Sigue buscando significa: hoy no has tenido suerte pero mañana tendrás una nueva oportunidad. Nada es nada, y si tiene algún significado puede ser algo así como: ¡mecagoen…!

Y lo anterior viene a cuento de lo siguiente, el otro día, me volví a reencontrar, creo que en la 1, con la peli, “Un romance muy peligroso”. Ya la había visto hace un montón de años y la recordaba vagamente. Cuando salió la escena del hotel y Piquito de oro- Clooney le soltó a Jennifer la parrafada esa del amor que se encuentra una vez en la vida, bla…, bla,... (por cierto, una idea muy recurrente en el cine, también presente en Los puentes de Madison), yo pensé: “Pues, le tocó el miko-premio a la Jenny, suerte la suya”.

La escena está muy bien rodada, eso sí, pero el mensaje no me gusta. No puede ser que sea así, porque si es así, como diría mi abuela, aviados vamos. Vale, a veces sucede así, tal como dice Clooney, lo reconozco. En fin, que entre la “nada” más terrible y absoluta, a la que nos conduce irremediablemente la pérdida de aquel gran amor verdadero que solo pasa una vez por la vida y que se deja escapar por ser sencillamente gilipollas, y el “sigue buscando”, yo, sin ninguna duda, me quedo con el “sigue buscando”. Mañana será otro día y prefiero pensar que voy a tener una nueva oportunidad, que una cosa es el cine y otra la vida real.





--------------------------------------
* NOTA ACLARATORIA DE JULIO: O relato foi escrito e enviado por Mariam cando todavía era verán.

xoves, 23 de setembro de 2010

** O outono clásico

E nvíame a nosa gran colaboradora Mariam un vídeo para dar a benvida ao outono que empezou hai unhas horas. A música da estación de outono de Vivaldi en consoancia con fermosas imaxes da nova estación.


venres, 25 de xuño de 2010

** Pretty Woman


TEO. Mariam
Colaboradora de A Lareira Máxica

Hoy tenía pensado escribir sobre esta peli. Tampoco es eso, sobre la peli, a estas alturas y después de 20 años, poco queda por decir. Mi idea inicial era escribir sobre el paso del tiempo. Vaya, compartir con vosotros unas cuantas reflexiones acerca de los últimos 20 años. Hoy, que tengo un ratito libre, me apetecía hacerlo. Me temo que no va a poder ser. Estoy indignada. Miento, estoy indignadísima. Hoy me han contado que Tele 5 le va a pagar 100.000 euros mensuales a Belén Esteban. Porque ella lo vale, claro, que si le pagan eso es porque la cadena gana mucho más. Casi no me lo creo, sabía que en la tele pagaban bien pero ¡tanto! Como yo sí que he ido a la Universidad, a la de la vida y a la otra, algo recuerdo sobre las funciones de los medios de comunicación de masas. A saber: formar, informar y entretener. Obviamente, Belén Esteban entraría en el apartado entretenimiento.

Tele 5 con la de San Blas ha encontrado un filón, eso es innegable. Belén tiene un público fiel y devoto. La Campanario, para que negarlo, también ha contribuido lo suyo al fenómeno de beatificación de Santa Belén Esteban. Jesulín, aquel torero al que le llovían bragas mientras se llenaba los bolsillos, se ha convertido en otro bufón de la corte más. Bueno, pues así está el panorama, algo enrarecido. España cañí. Dentro de nada, en Versión Española, Cayetana Guillén Cuervo nos va a poner una de las pelis de Esteso y Pajares. Lo veo venir, los ochenta y lo chabacano están de moda. Lo de Pretty Woman queda para otro día, hoy no puedo. Tengo la vena hinchada, Tengo la vena hinchada, como María Patiño.

martes, 20 de abril de 2010

** A felicidade según Rojas Marcos

A pesar de la obsesión por alcanzar la felicidad que albergamos los seres humanos desde que nacemos, la realidad es que todos venimos al mundo con una predisposición bastante fija e inalterable para sentirnos dichosos. Quizá, por esto, nuestro nivel general de satisfacción o de alegría se mantiene relativamente constante a lo largo de la vida.

Es cierto que casi todos experimentamos altibajos en el día a día. Pero también es verdad que tanto los efectos gratificantes de las recompensas como los desconsuelos que nos producen las adversidades son sorprendentemente pasajeros.

¿Qué podemos hacer para aumentar nuestra predisposición a la felicidad? La receta, en mi opinión, es adoptar una dieta regular de placeres y deleites simples: una compañía agradable, una comida sabrosa, una lectura interesante, un paseo por el parque, un espectáculo entretenido, una música grata, una charla amena o una risa a pierna suelta. A la larga, estos gustos nos mantienen más contentos que cualquier logro impresionante que nos da un impulso temporal. En palabras del poeta libanés Gibran Jalil Gibran, «en el rocío de las cosas pequeñas, el corazón encuentra su alborada y se refresca».


Fragmento do libro de Luis Rojas Marcos: La felicidad ni se compra ni se vende




ENVIADO POR: Mariam
Colaboradora de A Lareira Máxica

domingo, 28 de marzo de 2010

** O don da felicidade

En todos los tiempos, en todas las culturas ha sido constante el anhelo del ser humano por alcanzar la felicidad. Todos aspiramos a la felicidad y la buscamos de mil maneras. ¿Lograremos encontrarla?

Buscamos la felicidad en los bienes externos, en las riquezas, y el consumismo es la forma actual del bien máximo. Pero la figura del "consumidor satisfecho" es ilusoria: el consumidor nunca está satisfecho, es insaciable y, por tanto, no feliz. Podemos buscar la felicidad en el triunfo, en la fama, en los honores. Pero ¿no es todo eso sino pura vanidad, en definitiva nada o casi nada? Otro modo de búsqueda de la felicidad es la autocomplacencia: así, el goce del propio placer, el deseo de perfección o la práctica de la virtud. Aspiramos a la felicidad, pero aspirar no es lo mismo que "buscar" y, todavía menos, que "conquistar", ni fuera ni dentro de nosotros mismos. La felicidad es un don, el don de la paz interior, espiritual, de la conciliación o reconciliación con todo y con todos y, para empezar y terminar, con nosotros mismos.

Para recibir el don de la felicidad el talante más adecuado es, pues, el desprendimiento: no estar prendido a nada, desprenderse de todo. La felicidad, como el pájaro libre, no está nunca en mano, sino siempre volando. Pero tal vez, con suerte y quietud por nuestra parte, se pose, por unos instantes, sobre nuestra cabeza. (...)


Fragmento do libo: El don de la felicidad , do escritor José Luis López Aranguren



TEXTO REMITIDO POR: Mariam
Colaboradora

mércores, 23 de setembro de 2009

** ¿Por qué se gritan las parejas cuando se enfadan?

Un día un hombre sabio preguntó a sus discípulos lo siguiente:
-¿Por qué la gente grita cuando está enojada?
Los hombres pensaron unos momentos:
-Porque perdemos la calma -dijo uno.
-Por eso gritamos -dijo otro.
-Pero, ¿por qué gritar cuando la otra persona está a tu lado? ¿no es posible hablarle en voz baja? -preguntó el sabio.
Los hombres dieron algunas respuestas pero ninguna de ellas agradó al sabio. Después, él les explicó lo siguiente:
-Cuando dos personas están enojadas, sus corazones se alejan mucho. Para cubrir esa distancia deben gritar para poder escucharse. Cuanto más enojados estén, más fuerte tendrán que gritar para escucharse uno a otro a través de esa gran distancia. ¿Qué sucede cuando dos personas se enamoran? Ellos no se gritan sino que se hablan suavemente porque sus corazones están muy cerca. La distancia entre ellos es muy pequeña. Cuando se enamoran más aún ¿qué sucede? No hablan, sólo susurran y se acercan todavía más. Llega un momento en el que no necesitan ni siquiera susurrar, sólo se miran y eso es todo. Así sucede cuando están cerca dos personas que se aman profundamente.
Finalmente, el sabio dijo:
-Cuando discutan con alguien no dejen que sus corazones se alejen, no digan palabras que los distancien todavía más, llegará un día en que la distancia que los separa sea tan grande que ya nunca más encontrarán el camino de regreso.



RELATO ANÓNIMO ENVIADO POR: mariam
Colaboradora habitual de A Lareira Máxica

venres, 31 de xullo de 2009

** A memoria fotográfica de....José Suárez (1)


Fotografía feita por: José Suárez



FOTO ENVIADA POR: mariam
Colaboradora de A Lareira Máxica

mércores, 21 de xaneiro de 2009

** Noutros tempos: o pé do lume dunha lareira ¿lémbraste?


Fotografía de Luis Casado



FOTO ENVIADA POR: mariam
Colaboradora habitual de A Lareira Máxica

luns, 15 de decembro de 2008

** A MEMORIA FOTOGRÁFICA: a radio, anos 60

Como vos adiantara hai tempo, ALM vai publicar fotos antigas que teñen, de por sí, un gran valor ou recordo. A primeira fora aquela de Manuel Ferrol sobre a emigración, na que un neno e un persoa maior choraban desconsoladamente nunha despedida.

Hoxe publicamos unha enviada pola colaboradora mariam, que foi quitada por Virgilio Viéitez en 1960 e que xira en torno a unha radio da época. Anímovos a que me comentedes esta imaxe e tamén a que sigades enviando máis fotos que fagan lembrar unha época. Podedes acompañala dun comentario propio ou alleo (tal e como fixo Mariam na imaxe da radio). En todo caso, identificade ós seus autores se os coñecedes. ¿Seguro que non tés ou coñeces ningunha imaxe que case fala por sí soa? ANÍMATE E ENVÍAME AS TÚAS!!! .



El sonido de la radio


Señora con el receptor de radio adquirido con el dinero enviado por su hijo, emigrante en América.
Virgilio Viéitez (1960)


Las fotografías tienen sonido. Es un sonido distinto, diferente del que estamos habituados a escuchar, pero es un sonido vivo.
En la fotografía de Virgilio Vieitez que ahora miramos, el sonido es más que evidente. Es el sonido de esa radio junto a la que la campesina posa con orgullo (el orgullo con el que los pobres muestran las pocas cosas que les pertenecen), pero también el de la posguerra en aquellos años de hierro que se pueden intuir en ambas cosas: en la fotografía y en el electrodoméstico. Quizá el primero que la mujer tuvo, como la mayoría de las casas españolas.
Por eso, basta mirar fijamente esta foto para escuchar en sordina el sonido del parte, el de los anuncios de comercios y productos provincianos, el rumor del rosario y de Radio Andorra, que llegaba por las noches a todos los rincones del país como por arte de encantamiento. Ese mismo encantamiento que invade esta vieja foto que tiene toda la dignidad de la obra bien hecha y el hechizo de lo que perdurará.

JULIO LLAMAZARES


FOTO FEITA POR: Virgilio Viéitez
COMENTARIO "El sonido de la radio" escrito por: Julio Llamazares



FOTO E COMENTARIO REMITIDOS POR: mariam
Gran Colaboradora de A Lareira Máxica