SAN XENXO . Julio Torres (Artigo adicado a tódol@s compañeir@s de promoción de Traballo Social) 14 anos quedaron no saco dos olvidos...
Publicacións
Todos os comentarios
É incomprensible o feito de permitir o uso de coches para os que non fai falta ter carné de conducir e que todos temos visto nalgunha ocasión. Curiosamente lonxe de existir menos cada vez vense moitos máis. Persoalmente considero que para calquera vehículo a motor debería ser obrigatorio están en posesión do carné correspondiente para poder manexalo. ¿Por que? Pois porque para circular na estrada é preciso non so a práctica senón ter coñecementos teóricos. É UN PERIGO. Non comprendo cómo a Dirección Xeral de Tráfico consente iso. Non comprendo porque os que usan moto ou un coche dos de toda a vida deben ter carné de conducir, namentras que outros que empregan os denominados "ser carné" non se lles esixa tal requisito imprescindible. ¿Será un privilexio, con motivo económico, a favor das marcas que fabrican estes coches? Sexa cal sexa a causa coido que é unha decisón irresponsable e perigosa, á par que inxusta por partes dos lexisladores.
Xa sei que hai persoas que teñen o carné de conducir dun coche ou de moto e logo non aplican as normas de tráfico que tiveron que aprender, pero que directamente non se lles esixa ter permiso de conducir ós que usan os "coches sen carné" e que logo poidan provocar accidentes tanto pola reducida velocidade á que circulan como polo descoñecemento das normas de tráfico... É máis, as persoas que mercan este tipo de coches fano porque non se ven capacitados para sacar a parte teórica do carné de conducir. A contradicción é moi clara...
Doutro lado, a estes cochiños so se lles permite circular en distancias curtas, pero na práctica a xente emprégaos para ir a onde queren sen importarlle o lonxe que poida estar o seu destino. E iso por non dicir que so teñen dúas prazas dianteiras e hai xente que leva nenos nel.
¿Estamos tolos? Así pois cabe preguntar ¿por que se lle pide ó resto de conductores? ¿Non circulan por estradas ó igual que outros coches ou motos para os que é preciso ter carné de conducir? ¿En que quedamos entón? Non sei vós pero a min é algo que me parece un evidente perigo consentido a nivel legal...
Un funcionario público é un señor ou unha señora que, moitas veces detrás dunha mesa ou ao outro lado do teléfono, te atende, informa, asesora... sobre os máis diversos temas relacionados coas distintas administracións. Por suposto, hai moitas clases de funcionarios, pero case sempre os asociamos a esta idea que acabo de apuntar.
Moita xente non ten unha boa opinión dos funcionarios/as. O máis probable é que pensen que son maleducados, vagos, descoidados, amargados, ineptos..., que pasen unha hora –ou máis! – tomando o café ou lendo o xornal, cando non usando esa “hora” para ir ao salón de peiteado, a facer a compra ou aproveitando para pasar polo ximnasio.
É posible que haxa funcionarios destas características - servidora coñeceu algúns persoalmente - pero tamén é verdade que moitos outros traballadores públicos son excelentes persoas e mellores profesionais.
Por exemplo, hai uns días tiven que facer unhas xestións nun rexistro da propiedade dunha cidade galega e o traballador que me atendeu, fíxoo con tal xentileza e paciencia que saín do rexistro totalmente reconciliada co funcionariado. Explicounos absolutamente todo con detalle, acordábase do meu caso cando volvín o segundo día e, no último, cando por fin fun levar a derradeira documentación que me faltaba, vai e dáme as grazas! El a min! “Pois xa está todo, moitas grazas!” Así me dixo, e cónstame que trataba a todo o público da mesma forma.
Por iso, cando un funcionario pon mala cara, non explica ben as cousas e saes con máis dúbidas e problemas que cando entraches, habería que preguntarse tamén como é esa persoa na súa vida privada. Porque profesionais bos e malos e persoas boas e malas hainos en todas partes. Ou non?
Nun breve espacio de tempo, nun momento en que estaba un pouco agobiada polos acontecementos, tres persoas distintas mencionáronme o CARPE DIEM pero, con certa sorpresa, vin que me estaban falando de tres conceptos distintos. Quizáis sexa iso ó que chamo a existencia de distintas acepcións segundo o punto de vista do que entenda cada un.
O primeiro que mo mencionou, foi dunha forma máis tradicional, “aproveita o momento”, dende o punto de vista de non malgastar o tempo que vives. Teño que é unha persoa tolerante, diplomática, sensata e con empatía, o que eu entendo como boa persoa, das que podes falar con elas do que sexa e te escoitará, darache unha opinión pero sin impoñerche nada. Ten todo o meu respeto e incluso comparto, a maioría das veces, a súa forma de ver as cousas.
A segunda persoa que mo dixo foi cun sentido máis parecido a “non te compliques demasiado a vida polos demáis, non sexas tan altruista...”, é unha persoa que sufre cando me ve sufrir e non quere que o pase mal, pero entende que a miña forma de ser é a que é, e que no fondo non son tan altruista, senon que tamén teño o meu amor propio. Sei que a súa intención é boa, que se preocupa e cre, acertadamente, que cando me encargo dun problema non paro, normalmente, ata que está solucionado ou xa non se pode facer nada máis. É unha persoa protectora, que se aparta instintivamente daquelas persoas que lle fan mal, pero, que nunca se nega a axudar a alguén cando llo piden con humildade, sen embargo non é tan diplomático e non soporta á xente arrogante, nin fai por disimulalo.
Ata agora, as definicións eran máis ou menos axeitadas ao que convencionalmente entendemos por Carpe Diem. Pero encontreime cunha definición dun terceiro suxeito que me desconcertou. Ademáis, é que me deu a definición do que esa persoa entendía por Carpe Diem, e quedei un pouco sorprendida. Significaba vivir a vida no momento, sin pensar no futuro, sendo esa persoa o centro do momento e cos demáis contemplándoo e non interferindo. Ufff, que mal rollo me diu..., eso soábame máis a egocentrismo que a outra cousa...Sería esta unha nova forma de vivir o Carpe Diem? Un Carpe Diem Egocentrista? Tiña toda a pinta. Normalmente, con este tipo de xente acabo mal, e, ao meu pesar, así foi: xuzgoume e intentou que prevalecese a súa opinión sobre a miña, xa que se debe crer un ser superior. Respeto a súa visión da vida pero de persoas que non queren saber nada dos seus semellantes, só telos como meros “admiradores”, aplaudíndolles os seus logros e sen pizca de empatía, prefiro apartarme deixándolle claro o que opino. E, tristemente, así o fixen, non por non compartir a súa visión da vida, senon porque teño que ser coherente, se unha persoa, despois de moitos anos sen vela non lle interesa nen o máis mínimo dos sentimentos e vida de quen foi un amigo ou amiga, está claro que un tampouco debe interesarse nela. Deséxolle o mellor, e cando esté preparado para volver a confiar na raza humana e baixe do seu pedestal, e lle interesen o resto dos mortais como persoas que interactúan e non que simplemente observan, aquí estarei.
E, falando do carpe diem e dos “seus significados” eu decántome polo “Carpe Diem Equilibrado”, que ven sendo algo así o que dixo xa unha vez Estrela de Xullo e tanto me gustou, aquel, xa famoso: “Carpe Diem, pero cos pés na terra”. Dito en palabras dun psicólogo: “vivir o momento para aumentar as emocións positivas e as relacións sociais, pero sendo conscientes das nosas capacidades”, sin deixar de lado a planificación económica, e a nosa interacción cos demáis, xa que creo que todos estamos conectados dalgunha forma e as nosas accións repercuten nos demáis. É dicir, a fórmula para alcanzar a felicidade que nos permitirá disfrutar do presente sin influir negativamente no futuro nin nas persoas coas que convivimos.
Saúdos.
Case hai 5 anos que nos deixou o gran Mario Benedetti, pero as súas frases e a súa obra, seguen moi presentes e son inmortais. Que rápido pasa o tempo. Recollín unhas cantas frases e un poema, moi evocadores e cheos de sabiduría, a sabiduría que nos soubo transmitir este grande da literatura e un gran mago das verbas escritas que precisan de ser recitadas en alto.
...........................................................
Acaba de nacer un novo ano. O 2014 e con el o mes de xaneiro e voltamos de novo ó princpio do almanaque, ese obxeto en formato papel que se adoita (ou adoitaba) pendurar dunha parede para mensualmente irlle quitando as follas, como se cada día 1 fose outono cada mes. A min séguenme gustando ese tipo de calendarios. Xa sei que con tantos teléfonos intelixentes e demais teconoloxía, parece que o papel é algo prehistórico, pero gústame. E seguirame gustando. Igual me pasa cos libros. O tecnolóxico-dixital non ten porqué ser incompatible co analóxico-tradicional.
Encántame a teconoloxía (a proba é que na rede das redes fundei A Lareira Máxica que a día de hoxe so se pode ler en internet) pero iso non implica non me poida gustar a outra. Ás veces parece que a sociedade nos impuxera una soa opción. Craso erro baixo o meu punto de vista. Os dous formatos non deben ser excluíntes. Onde se poñan as preciosas fotos mensuais dos calendarios ou mesmo una soa con unha fermosa ou suxerente fotografía... As imaxes danlle vida ó calendario, a cada mes do ano, que cobra vida e deixa de ser un ser inerte sútilmente eclipsado por un aparello tecnolóxico que lle quita a vida propia. Mesmo algún gremio de traballadores podería facer unha exposición de imaxes de calendarios que ilustraron e deron cor á súa vida, aínda que os seus gustos fosen moi discutibles.
Acaba de principiar o 2014 e non sei vós, pero servidor seguirá usando calendarios de meses, almanaques, axendas,...
Un ano máis desde A Lareira Máxica desexámosvos un moi feliz nadal e que teñades un moi feliz ano novo. Nesta ocasión un 2014 no que se vexan cumpridos tódolos bos desexos que teñades. A felicidade consiste en saber apreciar disfrutar das cousas máis pequenas da vida, que son, paradoxicamente, as máis grandes e importantes. O consumismo e os cartos non dan a felicidade. Este ano selecciionei a canción dun grupo pontevedrés: "La Señal". A cancion é unha balada que data do ano 1989 e titúlase "El era Navidad". Anímovos a que a escoitedes a letra porque detrás dunha nova triste agocha unha gran ensinanza chea de reflexión. Descoñezo que foi do grupo.
Coma sempre, gracias por estar aí, por seguirnos e por colaborar connosco.
O Barrio Alto de Lisboa cumpre 500 anos. Aproveito para recomendar visitar esta cidade, capital de Portugal. O castelo de San Jorge, a Torre de Belém, o mosteiro dos Jerónimos, a Alfama ou viaxar nos seus tranvías (entre eles o famoso 28), son so algúns dos seus atractivos. Cultura, tradición, gastronomía e historia, moita historia, agóchanse en Lisboa. O que non me gusta de Lisboa é o feito de que está case toda adoquinada. Con todo, din que o que non visitou Lisboa non viu cousa boa. Tamén vos recomendo coñecer á veciña Sintra cos seus palacetes, que non vos deixarán indiferentes.
.....................................................................................................................................
No Día Internacional contra a violencia de xénero hai que dicir NON a calquera tipo de maltrato sexa físico, psíquico ou social cara a muller. Ningunha persoa se merece que a maltraten. ¡¡Ningunha!!¡¡Non se pode consentir ningún tipo de maltrato cara ningúen!! No caso que nos ocupa, o da violencia de xénero, cabe insistir en que a muller maltratada pode e convén que se informe ben no 016 ou nos Centros de Información da Muller (C.I.M.) máis próximo ou acudir ós Servicios Sociais de atención primaria do concello. Tamén cómpre lembrar que calquera persoa que presenciase un maltratdo pode denunciar ese maltrato aínda que non sexa a persoa directamente afectada. O maltrato é un tema delicado e complexo pero débese pedir información, orientación e asesoramente e non quedar de brazos cruzados. Actuar non é sinxelo nin moito menos, pero non actuar tamén pode ser perigoso. En todo caso, débese pedir axuda e informarse axeitadamente diante de profesionais especializados coma psicólogos, traballadores/as sociais e avogad@s.
.....................................................................................................................................
Julio Torres
Xa queda menos tempo. En plena conta atrás, como dicían os Europe alá pola década dos 80. It´s the final countdown (na versión popular non eran poucos o que a traducían ó galego como "e teu pai non canta". ¡¡Bendito sentido do humor!!). Adicada á tódolos seguidores de A Lareira Máxica.
Hai cousas que non se entenden. É o caso de TVE que a partir de setembro decidiu dar en directo os seus informativos tanto en La 1 coma no canal TVE en Hd e tamén no de Canal 24 horas. Os tres de xeito simmultaéneo. A opción en HD pois pódese aceptar: que as persoas que teñen un televisor con HD poidan ver un informativo en alta definición, aínda que a alta definición non implique necesariamente unha alta calidade do contido...
O que é a todas luces incompresible e que tamén se vexa en directo nunha terceira vía: O Canal 24 horas. Ata hai pouco víanse os 
telediarios en diferido no 24 horas cunha media hora de retraso. Iso era moi comprensible: unha oportunidade de visionalo para que as persoas que non poden velo a unha hora véxano noutra. Agora non, agora non se pode ver en diferido senón emiten ós telediarios en directo á mesma hora en TVE e no Canal 24 horas a un tempo (e tres se contamos o de HD). Absurdo. Para facer iso mellor que deixen o telediario no Canal 24 horas e boten en La 1 outra programación (incluso poden botar man do archivo histórico de TVE para encher ese oco, a custo cero ou case cero). Xa se sabe que o sentido común é o menos común dos sentidos...
