Frontera natural con la provincia de León. En sus montes llegaron a habitar osos pardos y lobos aunque en la actualidad se cree que han desaparecido. Aún así este entorno natural conserva jabalíes, ciervos, una gran variedad de aves y unas vistas espectaculares.
O grupo malagueño Danza Invisible é un dos meus preferidos. Desde principios dos 80 a súa música é un referente no mundo do pop nacional. Sabor de Amor, Reina del Caribe, a versión de A este lado de la carretera, Amor de Madre, Salsa Rosa, La estanquera del puerto, Naturaleza Muerta ou tantas outras. Logo duns anos de descanso, no que o seu vocalista Javier Ojeda fixo carreira en solitario, vóltanse a xuntar (en realidade nunca se separaron) para deleitarnos co seu último disco titulado "Tía Lucía", do que se extrae este single chamado No quiero bailar, tan pegadizo ("...No quiero bailar, no quiero bailar contigo, sé que al final te haría daño, no puedo verte llorar..."), que retoma o seu mellor son. Por certo, que é un dos grupos que vale moi moito velos en directo. Javier da todo encima do escenario. Debe acabar moído de tanto salto que da...Recomendables os seus concertos.
Nunha cousa discrepo coa nova canción: servidor sí quere bailar. ¿Quen se apunta?...
No frío e duro inverno cumpría acender as lareiras antigas que servían de calor e ó redor dela, xuntábanse os membros da familia para conversar á par que preparaban a comida ou a cea. Nun mes de maio sería impensable que, pasado o frío, se acendesen so coa finalidade de quentar ou dar calor. Retaría á lóxica. Algo así como traballar o 1 de maio, data na que se celebra o día do traballo. Por tanto, o colmo dos colmos sería construir unha lareira un 1 de maio caluroso e, sobre todo, neste tempos que a lareira non ten a esencial función que tiña antaño, que non é imprescindible.
A contracorrente do anteriormente exposto, a un servidor déuselle por crear un blog e bautizalo co nome de A Lareira Máxica un asfixiante primeiro de maio de 2006, hai xa catro anos. A idea nun principio foi dar renda solta a miña faceta de xornalista e escribir de todo aquilo que me apetecese, sen ter que pedir permiso a ninguén, senón exercendo de autónomo. Máis adiante, decidín abrir o blog á participación de quen o quixese para compartir con esas persoas un lugar de reunión e de expresión libre, sempre desde a perspectiva do respeto.
Nunca cheguei a maxinar que esta lareira medraría tanto. Mágoa que hai xa tempo que non lle poida adicar o tempo que me gustaría, pero a vida está chea de prioridades. Incluso se me pasou pola cabeza a idea de pechala, pero axiña comprendín que prefería publicar cando puidera no blog antes que destruílo.
Hai uns meses creei o grupo de A Lareira Máxica no facebook (enlace nas pestañas de arriba), que xa sobrepasan as 100 amig@s, e no que é posible debatir en foros. Gracias a todas estas persoas, a moitas das cales non teño o gusto de coñecelas.
Na medida que o tempo mo permita teño pensado crear novas seccións e potenciar os artigos de opinión propios. Por suposto, estou aberto ás vosas suxerencias, e estoume prantexando organizar unha encontro dos simpatizantes do blog.
Hoxe quero compartir con tod@s @s que visitades A Lareira Máxica o cuarto ano de vida do blog, pero moi especialmente cos/coas seus/súas colaboradores, así como cos e coas comentaristas, é dicir, cos que participan/ron no blog con maior ou menor frecuencia. Coma sempre: GRACIAS e, por favor, collede un trozo de tarta para celebrar tan feliz efeméride. Agardo que vos gustara esta "sorpresa". Carpe Diem!!!
Hoxe entérome da morte do actor galego Tuto Vázquez -en realidade este actor ribeirense chamábase José Manuel Váquez-, de longa traxectoria no mundo do teatro, dobraxe (a súa inconfundible voz podémola escoitar en moitas películas que se emiten na TVG), cine e televisión, que moit@s recordaran por facer o personaxe de "Ramón Couto" (o rico empresario de Portozás, en Mareas Vivas) ou o seu último como "Don Crisanto" en Padre Casares, serie que tería que deixar por motivos de saúde e na que de xeito precipitado lle tiveron que buscar substituto que encarnara o seu personaxe de vello cura cascarrabias, pero moi querido e apreciado. Tan querido e apreciado coma na vida real. Unha gran perda.
Asemade, hoxe tamén finou o que fora dobrador e presentador de televisión, Jordi Estadella. Presentou, entre outros programas, No te rías que es peor, e logo Un, Dos, Tres con Miriam Díaz Aroca, ou El Semáforo, estes tres en TVE a principios dos anos 90. ¿Quen non lembra o seu traxe negro de pajarita?
Descansen en paz dúas persoas que tanto nos fixeron rir e que nos deleitaron co seu bo facer.
A pesar de la obsesión por alcanzar la felicidad que albergamos los seres humanos desde que nacemos, la realidad es que todos venimos al mundo con una predisposición bastante fija e inalterable para sentirnos dichosos. Quizá, por esto, nuestro nivel general de satisfacción o de alegría se mantiene relativamente constante a lo largo de la vida.
Es cierto que casi todos experimentamos altibajos en el día a día. Pero también es verdad que tanto los efectos gratificantes de las recompensas como los desconsuelos que nos producen las adversidades son sorprendentemente pasajeros.
¿Qué podemos hacer para aumentar nuestra predisposición a la felicidad? La receta, en mi opinión, es adoptar una dieta regular de placeres y deleites simples: una compañía agradable, una comida sabrosa, una lectura interesante, un paseo por el parque, un espectáculo entretenido, una música grata, una charla amena o una risa a pierna suelta. A la larga, estos gustos nos mantienen más contentos que cualquier logro impresionante que nos da un impulso temporal. En palabras del poeta libanés Gibran Jalil Gibran, «en el rocío de las cosas pequeñas, el corazón encuentra su alborada y se refresca».
Fragmento do libro de Luis Rojas Marcos: La felicidad ni se compra ni se vende
ENVIADO POR: Mariam Colaboradora de A Lareira Máxica
"Existen dúas maneiras de ser feliz nesta vida: unha é facerse o idiota, a outra selo" //("Existen dos maneras de ser feliz en esta vida, una es hacerse el idiota y la otra serlo")
Sigmund Freud
FRASE REMITIDA POR: Meiguinha Colaboradora de A.L.M.
A viñeta gráfica publicouse nun xornal deportivo hai tres semanas. ..E finalmente foi flipante xa que se conquistou por partida dobre Madrid: en fútbol (partido de onte, que rematou coa victoria do F.C.Barcelona por 0-2) e nos cuartos de final da Liga Europea de baloncesto, na que o conxunto azulgrana venceu os dous partidos xogados en Madrid (amáis dun gañado na cidade condal) e clasificouse para disputar a Final Four en París.
Onte, amais, o Barcelona tamén se impuxo no derbi en Baloncesto: gañoulle ó Real Madrid no Palau Blaugrana. Vamos un fin de semana tinguido de azul e grana. Agora hai que seguir adiante e gañar máis partidos nestas competicións, para tentar acadar algún título. Non vai ser nada fácil.
Creer que es posible, que puede pasar, cerrar los ojos y dejarse llevar. Fulminar las dudas de siempre y negarse a pensar. El sol tibio de la tarde acaricia la piel de mi cara y el viento juguetón, ese mismo que me despeina, me susurra al oído que es posible otra vida, que todavía hay tiempo. Creer es querer, creer es vivir, bajar a la calle porque alguien te espera, dejarse llevar. El perro ladra, el gato se lava la cara. Creer en un tiempo nuevo, en lo que está por llegar, empezar de nuevo sin volver la vista atrás.
C onjunto histórico de cascos urbanos declarados como tal el 30 de noviembre de 1972. Orillamar de hórreos podría ser el significado actual de Combarro. Es el conjunto de hórreos que se mezclan con casitas marineras que dan un resultado final de un símbolo de galleguidad popular.
Imaxina por un intre que no banquete da túa voda aparece unha persoa á que non convidastes...¿Difícil papeleta non?. Pensa que eres pintor e que alguén che encarga un retrato dalguén xa morto e do que non se conserva ningunha imaxe para basearte...¿Complicado non?. ¿E se no leito de morte o teu avó che pide chamar ós veciños para revelarlles un secreto que non vai deixar indiferente á ningún deles?...
Estas e outras cuestións son as que trata a última película do director pontevedrés Mario Iglesias que desde o pasado venres está na carteleira dos cines Vialia en Pontevedra (proxectarase en máis cines galegos e españoles). Un servidor tivo o gusto de vela esta fin de semana e ten varios ingredientes que a fan de recomendable visión. A modo de exemplo, cabe subliñar:
- Rodada case integramente na cidade do Lérez, agás algunhas escenas que foron feitas en Ribeira e nas Illas Canarias. - Actores e actrices non profesionais -agás algunha excepción- pero que fan unha excelente interpretación, en especial a súa actriz protagonista: Concepción González. Chapeau!!! - A cinta ven de participar en prestixiosos festivais como o de San Sebastián, cunha moi boa acollida. - Temática baseada en relatos da vida cotián, que recolle feitos que lles poden pasar a calquera persoa. - Induce á reflexión sobre diversas cuestións, entre elas os prexuízos sociais, a autosuperación, o engaño, a sinceridade, o dano, o odio, os medos, a amizade, o amor ou a sensibilidade.
O fío conductor de Relatos é a súa protagonista: Rosario que ten o soño de ser escritora e que loita contra os seus medos coa axuda dun terapeuta. Á par de Rosario, están os seus relatos, que se escenifican no filme e traspasan as meras letras impresas para facerse realidade, realidade como a vida mesma.
A película non busca a acción, senón a reflexión. Vai de menos a máis en canto ó seu ritmo. Empeza algo lenta, pero pouco a pouco, e case sen decatarnos vémonos inmiscuidos de cheo na trama argumental, que nos atrapa de cheo. Son historias profundas que buscan a comprensión máis alá do evidente.
Relatos encerra unha moralexa final e varias parciais sobre aspectos cotiáns e próximos ós espectadores. É unha boa opción para ver no cine esta Semana Santa e ofrécenos algo distinto ó que adoitamos ver a cotío. Por riba, é un producto made in Galicia en tódolos sentido, por non decir pontevedrés. Noraboa a tod@s @s que a fixeran posible. Ougallá se sigan potenciando o noso cine e que os cines sigan apostando por filmes galegos. Que sexa costume e non algo case extraordinario. Méritos hai abondo para facer esta aposta.
..................................................................................................................................... Máis información e trailer en: Web de Relatos, La Película
En todos los tiempos, en todas las culturas ha sido constante el anhelo del ser humano por alcanzar la felicidad. Todos aspiramos a la felicidad y la buscamos de mil maneras. ¿Lograremos encontrarla?
Buscamos la felicidad en los bienes externos, en las riquezas, y el consumismo es la forma actual del bien máximo. Pero la figura del "consumidor satisfecho" es ilusoria: el consumidor nunca está satisfecho, es insaciable y, por tanto, no feliz. Podemos buscar la felicidad en el triunfo, en la fama, en los honores. Pero ¿no es todo eso sino pura vanidad, en definitiva nada o casi nada? Otro modo de búsqueda de la felicidad es la autocomplacencia: así, el goce del propio placer, el deseo de perfección o la práctica de la virtud. Aspiramos a la felicidad, pero aspirar no es lo mismo que "buscar" y, todavía menos, que "conquistar", ni fuera ni dentro de nosotros mismos. La felicidad es un don, el don de la paz interior, espiritual, de la conciliación o reconciliación con todo y con todos y, para empezar y terminar, con nosotros mismos.
Para recibir el don de la felicidad el talante más adecuado es, pues, el desprendimiento: no estar prendido a nada, desprenderse de todo. La felicidad, como el pájaro libre, no está nunca en mano, sino siempre volando. Pero tal vez, con suerte y quietud por nuestra parte, se pose, por unos instantes, sobre nuestra cabeza. (...)
Fragmento do libo: El don de la felicidad , do escritor José Luis López Aranguren TEXTO REMITIDO POR: Mariam Colaboradora
Eeste vídeo, extraído de Youtube, fai unha recopilación dos xoguetes cos que xogabamos @s nen@s que nacemos na década dos 70 ou principios dos 80. Tamén nos recorda series, debuxos animados ou música relacionada coa época. Un mundo de lembranzas.
Como ben di o vídeo, daquela non había playstations nin ningún outro tipo de consolas. Os xogos na rúa cobraban un maior protagonismo, co coseguinte beneficio para a saúde física (facíase moito deporte activo) e para a imaxinación.
Un vídeo para visionar enteiro e para voltar atás no tempo e voltar a ser nen@s aínda que sexa por uns minutos...
Recién estrenada como Patrimonio de la Humanidad (2009). Veinte siglos de estoicidad frente a las costas de A Coruña. Es el único faro romano y el más antiguo en funcionamiento del mundo. Mide 68 metros de altura y aunque ha tenido que ser reformado en varias ocasiones para sobrevivir, conserva piezas de sus orígenes.
Un dos grupos musicais que descubrín recentemente é La Musicalité. Creado en 1999, está integrado por catro mallorquíns: Jaime Perpiñá (voz, baixo e guitarra acústica), Oscar Nadal (teclado), Marc (guitarra eléctrica) e Jaume (batería).
La Musicalité encádrase nunha temática pop-rock e aporta uns sons frescos, melodiosos, de letras intimistas e ata ritmos pegadizos nalgunhas cancións. Baixo o meu punto de vista boa música. Polo de agora hai dous temas que me gustan especialmente: "4 elementos" -videoclip no que sae a actriz Amaia Salamanca-e "Despertar". Encántame o grupo e supón supón unha ledicia ver cómo van xurdindo novas formacións que logran saír adiante con talento e traballo. Agardemos que sigan sacando boas cancións nos seus vindeiros discos.
Remato cunha curiosidade: o seu vocalista, Jaime Perpiñá, garda un parecido físico razoable co xogador do F.C. Barcelona Gerard Piqué. Polo menos nalgunhas fotos.
El Dr. William Castillo, jefe de la famosa clínica cardiológica Framington de Massachussets, declaró, que la fruta es el mejor alimento que podemos comer para protegernos contra las enfermedades del corazón. Dice que las frutas contienen bioflavonoides, que evitan que la sangre se espese y obstruya las arterias. También fortalecen los vasos capilares, y los vasos capilares débiles que casi siempre provocan sangrados internos y ataques cardíacos.
Ahora, una cosa final que me gustaría que siempre mantuviese en su mente sobre las frutas: ¿Cómo se debe comenzar el día? ¿Qué se debe comer en el desayuno? ¿Usted piensa que es una buena idea salir de la cama y llenar su sistema con una tremenda cantidad de alimentos (principalmente café y pan blanco con mantequilla) que le llevará el día entero para digerir?
Claro que no..
Lo que usted requiere es algún alimento que sea de fácil digestión, las frutas que el cuerpo puede absorber de inmediato y que ayuda a limpiarlo.
Al levantarse, durante el día, o cuando sea confortablemente posible, coma sólo frutas frescas y jugos hechos en el momento. Mantenga este esquema hasta por lo menos el medio día, diariamente. Cuanto mas tiempo queden solo las frutas en su cuerpo, mayor oportunidad de ayudar a limpiarlo.
Si usted empieza a cambiar los 'hábitos' con las que acostumbra llenar su cuerpo al iniciar el día, sentirá un nuevo torrente de vitalidad y energía tan intensa que no lo podrá creer. Inténtelo durante los próximos diez días y véalo por si mismo.
Los chinos y los japoneses beben té caliente (de preferencia te verde) durante las comidas. Nunca agua helada o bebidas heladas; Deberíamos adoptar este hábito.
“Los líquidos helados durante o después de las comidas, solidifican los componentes oleosos de los alimentos, retardando la digestión. Reaccionan con los ácidos digestivos y serán absorbidos por el intestino más rápido que los alimentos sólidos, demarcando el intestino y endureciendo las grasas, que permanecerán por más tiempo en el intestino.
Dele valor a un té caliente, o hasta agua caliente después de una comida. Facilita la digestión y ablanda las grasas para ser expelidas más rápidamente, lo que también ayudará a adelgazar.
INFORMACIÓN ENVIADA POR: Jose Colaborador de A Lareira Máxica
Las Islas Cíes, Vigo (Pontevedra) Su particular fauna, su flora y sus impresionantes paisajes hacen de ella auténtico objeto de deseo de los gallegos y los turistas. En especial, la playa de Rodas, está considerada como una de las mejores del mundo.
La fruta es el alimento perfecto, requiere una mínima cantidad de energía para ser digerida y le da lo máximo a su cuerpo de retorno. Es el único alimento que hace trabajar a su cerebro.
La fruta, es principalmente fructosa (que puede ser transformada con facilidad en glucosa), en la mayoría de las veces es 90-95% agua. Eso significa que está limpiando y alimentando al mismo tiempo.
El único problema con las frutas, es que la mayoría de las personas no sabemos como comerlas, de forma de permitir que su cuerpo asimile efectivamente sus nutrientes.
Se deben comer las frutas siempre con el estómago vacío. ¿Por qué? La razón es que las frutas en principio, no son digeridas en el estómago, son digeridas en el intestino delgado.
Las frutas pasan rápidamente por el estómago, de ahí pasan al intestino, donde liberan sus azúcares. Mas si hubiere carne, papas o almidones en el estómago, las frutas quedan presas y ellas comienzan a fermentar.
Si usted comió una fruta de postre, luego de una cena y pasó el resto de la noche con pesadez en el estómago y un desagradable sabor en la boca, es porque usted no comió de la manera adecuada. Se debe comer las frutas, siempre con el estómago vacío.
Usted no debe tomar jugo envasado en lata o en recipientes de vidrio. ¿Por qué no? La mayoría de las veces el jugo es calentado en el proceso de producción y su estructura original se vuelve ácida, además de los conservadores.
¿Desea hacer la más valiosa compra que pudiera? Compre un extractor. Usted podrá ingerir el jugo extraído con el extractor como si fuese fruta, con el estómago vacío. El jugo será digerido tan de prisa, que usted podrá comer un refrigerio quince o veinte minutos después.
(Continúará...)
INFORMACIÓN ENVIADA POR: Jose Colaborador de A Lareira Máxica
"Algún día en cualquier parte, en cualquier lugar indefectiblemente te encontrarás a ti mismo, y ésa, sólo ésa, puede ser la más feliz o la más amarga de tus horas"
Algo hay, no digas que no. No quieras engañarte. Algo tiene, algo diferente. Algo que te gusta y que te asusta. Algo por descubrir, algo que te hace sentir bien. No puedes olvidarla, bien sabes que cada noche echas en falta su cuerpo. Algo tiene que te atrae y te atrapa, que llena de luz los días grises de este invierno, algo que te lleva al borde mismo de la felicidad. Después, cuando se va y te deja solo, no sabes si maldecir tu suerte o dar gracias a Dios. Intentas pensar y no puedes hacerlo, estás empezando a sentir…algo.
Mañán comeza o que promete ser un dos mundiais de Fórmula 1 máis apaixoantes dos últimos anos. A receta conterá moitos ingredientes que farán o plato apetitoso: o español Fernando Alonso correrá no mítico equipo Ferrari. Regresa o alemán Michael Shumacher (sete veces campión), logo dunha ausencia de tres anos. Estará no equipo alemán Mercedes (sucesor de Brawn GP). O título postúlanse varios nomes. Amáis dos dous xa citados, os outros dous grandes favoritos son o inglés Lewis Hamilton (McLaren) e o tamén alemán Sebastian Vettel (Red Bull). Catro pilotos pertencentes ás catro mellores escuderías, hoxe por hoxe, e nas que compartirán equipo con outros catro pilotos, tamén moi bos: Massa (en Ferrari), o actual campión do mundo Button (en McLaren), Nico Rosberg (en Mercedes) e Mark Weber (en Red Bull). Aí é nada.
Pero non queda aí a cousa, haberá dous pilotos españois máis: Pedro Martínez De la Rosa (Sauber) e Jaime Alguersuari (Toro Rosso). Outros dous serán piloto reserva: Andy Soucek (Virgin) e probador: Marc Gené (Ferrari). Especial mérito o de De la Rosa, que logo de moitos anos voltará a pilotar merecidamente no "gran circo". Debutara no 99 ós mandos de Arrows (quedando sexto na súa primeira carreira), e logo pilotaría para Jaguar (hoxe Red Bull) e McLaren (onde foi probador e co disputaría algúns grandes premios, e nun deles subiu ó podium tras ser terceiro).
Aínda hai máis: debut do primeiro equipo español en Fórmula 1: o Hispania (ex- Campos Meta), no que non correrá ningún español e no que estará Bruno Senna, sobriño do mítico Ayrton Senna.
E moitas máis novidades e alicientes: - 12 equipos en lugar de 10. Xunto á escudería debutante Hispania estará outras dúas: Lotus (que regresa logo de moitos anos fóra da Fórmula 1) e Virgin. Así mesmo, Sauber recupera os dereitos de BMW. As escuderías McLaren e Mercedes (ata o ano pasado eran a mesma) pasarán a ter os dous pilotos da mesma nacionalidade que elas: ingleses, no caso de McLaren, e alemana, no caso de Mercedes. - Nova normativa, que inclúe a imposibilidade de respostar carburante durante as carreiras e nova puntuación, que primará ós vencedores de cada carreira.
Ougallá lles vaia moi ben ós españoles e que Fernando Alonso gañe o Mundial. Vai ser moi difícil. Os meus favoritos están entre o propio Alonso e Vettel, sen descartar a Hamilton. O corazón dime que Alonso, pero non sei porqué teño a sensación de que vai alzarse con triunfo final Vettel. Non lle dou opcións a Shumacher.
O prato-espectáculo está servido e constará de 19 probas. Sorte para Fernandinho Alonso, Pedro Martínez De la Rosa, Jaime Alguersuari e para o Hispania Racing Team. ¡¡¡ Ougallá, Alonso sexa ó remate deste ano tricampión mundial!!!
Nos bastaba mirarnos y sabernos. Nada importaba los silencios, el tedio de las primeras horas de la tarde. Estábamos juntos, era suficiente. Cuando ella se fue, todavía lo vi más claro: aquellas sobremesas sin palabra, aquellas miradas sin proyecto, sin esperar grandes cosas de la vida, eran sencillamente la felicidad.
Fragmento do libro 'Señora de rojo sobre fondo gris' de Miguel Delibes
OPINIÓN PERSOAL: Gran párrafo para describir o que é a felicidade, pronunciada nunha das súas obras por por Miguel Delibes, un gran escritor que hoxe nos deixou. A felicidade é algo que non se pode describir con palabras, senón que hai que gozala no momento en que se produce. Moitas veces unha simple mirada conleva máis cariño que mil palabras xuntos. Descanse en paz Miguel Delibes. Un home que deixou dito que lle gustaría ser recordado como un home bo.
Vídeo que xa publicara no seu día neste artigo, pero que hoxe é de obrigada escoita. A canción retrata un 11 marzo, xoves para máis señas, hai 6 anos. O calendario, caprichoso el, volta a coincidir: xoves 11 de marzo. Unha diferencia importante: no xoves de hoxe non temos que lamentar unha sementeira de mortes como aquel día. Desde aquí acompaño no sentimento a tod@s aqueles/as que perderon un ser querido ou sobreviviron a esa horrenda masacre pero nunca conseguirán olvidar o sufrimento que desde aquel día arrastran no seu interior.
Todo lo que de vos quisiera es tan poco en el fondo porque en el fondo es todo,
como un perro que pasa, una colina, esas cosas de nada, cotidianas, espiga y cabellera y dos terrones, el olor de tu cuerpo, lo que decís de cualquier cosa, conmigo o contra mía,
todo eso es tan poco, yo lo quiero de vos porque te quiero.
Que mires más allá de mí, que me ames con violenta prescindencia del mañana, que el grito de tu entrega se estrelle en la cara de un jefe de oficina,
y que el placer que juntos inventamos sea otro signo de la libertad.
Pilas con esto, re-envíenlo!!!! ANDA CIRCULANDO POR LA INTERNET UNA NUEVA FORMA DE FRAUDE.... ROBAN TU CORREO DE HOTMAIL, CAMBIAN TU CLAVE Y POR MEDIO DEL MESSENGER Y VIA MAIL CONTACTAN A TODOS TUS CONTACTOS, CLARO, DICIENDO QUE ERES TU, QUE SUFRES DE GRANDES PROBLEMAS ECONOMICOS, QUE TE URGE QUE TE DEPOSITEN A UNA CUENTA UN PRESTAMO POR X CANTIDAD DE PESOS, O EN SU DEFECTO PIDEN AYUDA, PIDIENDO UN NUMERO DE TARJETA DE TELEFONO CELULAR, (TODO ESTO A TU NOMBRE REPITO), AL CAMBIAR LA CONTRASEÑA IMPIDEN QUE ACCESES A TU CUENTA Y DES AVISO A TUS CONTACTOS.....POR FAVOR HAZ CIRCULAR ESTE MAIL, PARA EVITAR QUE ALGUNO DE TUS AMIGOS CAIGA EN ESTE TERRIBLE FRAUDE.... ESTO ES URGENTE!!
ALERTA 2
LOS MENSAJES QUE LLEGUEN DE NOMBRES CONOCIDOS DICIENDO QUE SI QUIERES SABER QUIEN TE HA ELIMINADO DEL MSN, NO LOS ABRAS, ES UNA FORMA DE OBTENER TU EMAIL Y TU CONTRASEÑA PARA PODER ACCEDER A TU CUENTA Y ROBAR LA LISTA DE TUS CONTACTOS Y OBTENER TODA INFORMACION QUE LES DE LA GANA SI ESTAN INSCRITOS AL FACEBOOK O AL SONICO O AL HI5, LUEGO TE CAMBIAN LA CONTRASEÑA Y NO PUEDES ACCEDER A TU CUENTA Y HASTA TE PUEDEN METER UN VIRUS EN TU PC. NO SEAS INGENUO Y NO CAIGAS EN ESTAS TRAMPAS DE LOS JACKERS.
ALERTA 3
DILES A TODOS LOS CONTACTOS QUE TENGAS QUE NO ACEPTEN COMO CONTACTO A: SONIA_CABRILIS DE HOTMAIL, ES UN VIRUS QUE FORMATEA TU EQUIPO Y SI TUS CONTACTOS LO ACEPTAN LO TENDRÁS TU TAMBIÉN. AVÍSALES, SOLO DA COPIAR Y PEGAR ES URGENTE. RE-ENVÍALO A TUS AMIGOS.
ALERTA 4
Puedes recibir un mail en una presentación de PowerPoint titulado 'la vida es bella' aparentemente inofensiva, Si lo recibes, NO ABRAS EL ARCHIVO BAJO NINGUNA CIRCUNSTANCIA .. Y bórralo inmediatamente.Si abres ese archivo aparecerá en tu monitor un mensaje: 'Ahora es tarde, su vida no es bella', enseguida PERDERÁS TODO LO QUE TENGAS EN TU PC y la persona que lo envió tendrá acceso a tu nombre mail y Password. Se trata de un nuevo virus que comenzó a circular el sábado por la tarde.
NECESITAMOS HACER TODO LO POSIBLE PARA DETENER ESE VIRUS. La UOL ya confirmó su peligrosidad y los Software Antivirus no están aptos para destruirlo. El virus fue creado por un hacker que se autodenomina EL DUEÑO DE LA VIDA y tiene en mente destruir las PC domésticas en su lucha contra Microsoft. Por eso viene disfrazado con una extensión pps.
Resulta incalificable describir a forma de pensar de persoas como o xornalista Arcadi Espada ante os galegos. Neste corte do programa de Julia Otero "Julia en la Onda" , que emite Onda Cero, o susodicho Espada polemiza aínda máis sobre o de "ser galego", elevando os seus comentarios ó pseudoesperpento descalificador. Se escoitara máis a Julia Otero (que, por certo, é galega e sabe do que fala) decataríase que el está falando por falar, sen coñecemento de causa. INDIGNANTE, PATÉTICO e FALTO DE RESPETO, por ser suaves. ¿Que lle fariamos os galegos a este home? ¿Por que tanto desprecio cara nós? Menos mal que o que di está grabado e as palabras non as leva o vento... Julia, moi ben todo o que lle dixestes ó "teu colaborador" Arcadi: Chapeau por ti, Julia!!!
Hasta aquí ha durado la cuerda. Se acabó. Si quieres buscarme, búscame. Si no quieres, déjame ir. Tengo que ser fuerte y no caer en la tentación de marcar tu número. Reconozco que me va costar pasar de largo. Tendré que acostumbrarme a apresurar mi paso y seguir mi camino. Hoy oí tu voz, quizás, por última vez. Tú ya estabas muy lejos. Me hablaste con desgana, ya no te interesaba lo que yo tenía que contar. Tienes nuevos intereses. La vida es una vía de una sola dirección. Es verdad, siempre toca seguir para delante, no hay vuelta atrás.
"Un bo viño é como unha boa película: dura un instante e déixache na boca un sabor a gloria; é novo en cada sorbo e, como acontece coas películas, nace e renace en cada saboreador"
Federico Fellini
FRASE REMITIDA POR: Meiguinha Colaboradora de A.L.M.
Son las 11:07 de la mañana y he tomado una decisión. No me compensa. A ningún nivel. Y como no me compensa a ningún nivel voy a seguir mi camino. Paso de historias raras, son agotadoras. Nunca me he arrastrado y no voy a empezar ahora. No soporto esta situación. Es completamente absurda. Justo ahora, silencio. Silencio por respuesta. Pared. Ni el más mínimo signo de apertura, de interés. Nada. Me he cansado de ser marioneta. No necesito tu sonrisa desganada. De esta vez no hay vuelta atrás, ha llegado la hora de recuperar la dignidad, de recuperar la libertad.
Debo decir que este mensaje no es únicamente un juego, está comprobado que una persona que le cueste descifrar este mensaje, tiene mayor posibilidad que otras de sufrir Alzheimer... Sí Alzheimer. Espero que puedas descifrarlo!!! SI CONSIGUES LEER LAS PRIMERAS PALABRAS, EL CEREBRO DESCIFRARA LAS OTRAS. Impresionante. A poner las neuronas en funcionamiento!!!.
Sempre se dan premios ós mellores, casi nunca ós piores. Pois hai que "recompensar" o seu mal facer, aínda que sexa de maneira simbólica como no caso destas empresas nominadas. E pregúntome: ¿Con cal te quedas das nominadas? ¿Serán as únicas que o fan mal? ¿Cal cres que deberían figuran na terna.Difícil elección. Se cres que a pior é a primeiro marca un, se é a segunda preme 2..Acabas de elixir...Se a opción é correcta,di correcto ou preme 1...¿Sóache? En fin, sobran comentarios e poderíase escribir un gran libro sobre o tema en cuestión...
O anuncio da separación do grupo musical "La Quinta Estación" é unha moi mala nova para tod@s ós que nos gusta a súa música. Hai uns meses o trío musical xa pasou a ser dúo e agora o dúo di adeus. E o que son as cousas: nestes intres, soa de fondo en A Lareira Máxica "Que te quería", último gran éxito desta formación. Pois que se vos quería... De feito, en abril pasado o que escribe xa lle adicou un artigo neste blog.
En fin, quen sabe, ó mellor un día voltan (aínda que os regresos poucas veces segundas partes son boas...). Sorte para as súas respectivas carreiras musicais, que agora deixan de ir da man. Ougallá Natalia Jiménez (a vocalista) recolla na súa carreira en solitario o estilo La Quinta Estación.
O F.C.Barcelona de baloncesto conqueriu hoxe a súa 21ª Copa do Rei de básquet ó imporse na final ó Real Madrid por un resultado de 80-61, diferencia que chegou a ser de 28 puntos. O Barcelona -que este ano ten un equipo moi completo e equilibrado- non deu nunca opción ó equipo merengue. No que vai de tempada, xa gañou a Supercopa de España(tamén fronte ó Madrid) e é un dos grandes favoritos para alzarse tanto coa liga ACB como coa Euroliga, pero gañalas non vai ser tarefa doadas.
Cómpre salientar que é a terceira vez que o equipo culé se impón ó madridista. Amais da referida Supercopa, tamén lle venceu en Madrid no partido de ida da liga regular por 22 puntos de diferencia.
O F.C.Barcelona so perdeu ate o de agora tres partidos, todos por un punto, diante do Gran Canaria e Valencia na liga ACB, e diante do Partizán, logo dunha última acción moi dubidosa (na que os colexiados tardaron 15 minutos en resolvela a prol do Partizán).
Ricky Rubio, Juan Carlos Navarro, Pete Mckeal, Morris (nome que fai lembrar a un gran xogador azulgrana da década dos 80: Audie Norris), Fran Váquez (galego e elixido mellor xogador da final), Lorbek, Grimau, Sada, Basile, N`Dong, Lakovic e Trías son os integrantes deste gran equipo adestrado por Xavi Pascual. Un plantel cheo de figuras, que tamén sabe xogar moi ben en equipo. Aí radica o seu éxito.
Os "pero" ou os "sin embargo" casi sempre vaticinan algo menos agradable ou desagradable. Pero - e isto non é nada desagradable - o artigo de hoxe colle a palabra "sin embargo" non para queixarse nin traer nada negativo. Non. Estas dúas palabras con connotación negativa traen a A Lareira Máxica un zumo de aire nostálxico e evocador. Un zumo froito de mezclar nun so programa a Guillermo Summers, Ignacio Salas e a Pastora Vega. ¡Qué dicir destas tres persoas!. Centrareime nos dous primeiros.
Na década dos 80 os tres facían un programa que se chamaba: "Y sin embargo, quiero", no que o obxecto de adoración era repasar o contido de alguén que, co paso dos anos, se multiplicou pero para pior. Algo así como aquela película dos Greenlins. Había unhas normas, lembrade: que non lle dera a luz, non darlle auga, non darlle de comer logo de medianoite. Ben, nalgún momento, algo disto debeulle pasar á televisión, que se multiplicou pero para ser un contedor de lixo e non precisamente ecolóxico.
Centrándome no obxecto e persoas de recordo, quixera quitarme o sombreiro ante o dúo Ignacio Salas e Guillermo Summers. Sempre me gustou o seu humor. Hai anos que desapareceron da escena televisiva, o seu hábitat natural moitos anos. "Y sin embargo, te quiero" (no que repasaban a programación televisiva), ou "Si te he visto no me acuerdo (zapping de televisión en clave de humor) foron dous dos programas que realizaron. Os últimos traballos que lles lembro foron aquelas campañas publicitarias dunha famosa marca de coches francesa, na que escenificaba o "Olimpo de los Dioses". Un humor intelixente, con xesto serio, pero enriquecedor (velaquí outro "pero" positivo) que nos despertaba amables gargalladas. Sempre me gustou aquela xente que fai rir dicindo cousas graciosas sen perder a templanza de seriedade. ¿Humor inglés quizás? Non sei, pero Guillermo e Ignacio, Ignacio e Guillermo son dous monstruos do humor, poida que de guión, pero uns xenios. Xa non nos vemos na pequena pantalla nin en anuncios publicatarios (os anos quizais non perdoen, non sei), pero sen embargo, (pero ¿os "pero" e os "sen embargo", non eran negativos?), sen embargo queréselles pol seu bo facer. Que agradables e entretidas momentos nos fixeron pasar estes dous (tres, cando os acompañaba Pastora Vega).
Fragmento e cabeceira de "Y sin embargo, te quiero"
Fragmento do programa "Si te visto no me acuerdo"
RECOMENDACIÓN: Visionade os vídeos enteiros, vale a pena recordar bastantes momentos, persoas, programas e música que neles se recollen.
Dosier — Filosofía y mística
-
Durante los últimos años está ocurriendo algo así como una «vuelta secular
a la religión». Una cierta espiritualidad «new age», difusa, que habla de
energí...
Indicios
-
Indicios. Viñeta del 29/06/2026 en CTXT Igual no se ha enterado usted, pero
el juez José Luis Calama imputó a José Luis Rodríguez Zapatero por presunto
trá...
Sucios Poemas De Amor, de Rafael Calero Palma
-
Sucios Poemas De Amor es el último libro del poeta Rafael Calero Palma. Un
libro donde ese misterio llamado “amor” va y viene, abre y cierra puertas,
sale ...
XV Premios La Buena Prensa
-
Se puede presentar cualquier texto en castellano publicado en 2025 en
soporte papel o digital. Los galardones están abiertos a medios de
comunicación de ...
El fracaso del Reino Privativo de Mallorca
-
*¿Qué significa privativo en derecho? *
*Privativo en derecho hace referencia a algo que *
*pertenece o es exclusivo de una sola persona o entidad, lo que si...