SAN XENXO . Julio Torres (Artigo adicado a tódol@s compañeir@s de promoción de Traballo Social) 14 anos quedaron no saco dos olvidos...
Publicacións
Todos os comentarios
Prosigue a conta atrás. O venres será o día sinalado. Non é ningunha exclusiva, pero será especial...Non é ningún home ou muller. Son moitos e moitas. Non é algo que teña precio. É un sentimento que permanece intacto e que medra, pois está na idade...
Mucho cuidado con la Guardia Civil.
El otro día un Comisario de la Policía Nacional, el Señor Manuel Piedrabuena, contó en una asamblea de la policía la actuación de una banda de Rumanos que opera en carreteras secundarias robando a la gente.
Esta información se filtró por un buen policía que quiere alertar a la población española.
Al parecer la banda, principalmente rumana pero en la que también operan personas de Bulgaria y Polonia, se disfraza de la Guardia Civil con un traje parecido, el tricornio y pistolas no homologadas. Tienen también coches parecidos a los de la Guardia Civil , que pintan para que se confundan..
Como su disfraz no es muy creíble a la luz del día, esperan a que se haga de noche para realizar sus acciones.
Su modus operandi es esperar a que aparezca un coche, y lo paran en el arcén.
La excusa es un control de alcoholemia, que te hacen dándo éste siempre positivo, hayas bebido o no.
Todo el mundo, o la mayoría protesta y pide otra prueba… es ahí donde entra su juego. Te dicen que el alcoholímetro posiblemente no funcione bien, y que te acerques al coche policial a que te hagan otra con la "máquina fija" que tienen dentro del coche.
ES MENTIRA.
Cuando entras en el coche, te encierran y te roban todo lo que encuentran en tu cartera, te quitan las tarjetas, el móvil y todo lo que encuentren de valor en el coche.
El mayor problema es que pueden utilizar tus tarjetas de crédito desde allí, delante de ti y sin que tú puedas hacer nada por cancelarlas pues te tienen bajo vigilancia directa todo el tiempo.
La Guardia Civil , nunca te pide que bajes del coche, y mucho menos que te metas en el suyo por que sí, date cuenta que una vez que bajas del vehiculo pierdes todos tus derechos y menos para hacer una prueba de alcoholimetría.
En algunas ocasiones se han dado casos de violencia contra los ciudadanos. Creerme, esta banda puede ser muy violenta si lo necesita.
Tened mucho cuidado cuando vais por carreteras secundarias, y os para la Guardia Civil , tened el móvil preparado para realizar una llamada a la POLICIA de VERDAD. Si conseguís denunciar esta banda que está causando estragos desarticularéis una célula entera, pues no son muy numerosos. Tenemos que estar atentos y utilizar la fuerza de internet y la ciudadana ante esta situación.
" Ser o que somos e convertirnos no que podemos chegar a ser é a única finalidade na vida "
Nin pontes, nin día festivo, nin día do traballo, nin fin de semana, nin lúa chea, nin halloween, nin estreo cinematográfico...Pero quedan 3 días...Entérate o venres aquí mesmo. ¿Será algo bo ou algo malo? Todo depende, que diría Jarabe de Palo...
Mañán verá a luz o novo canal de TVE na TDT "Cultural.es", adicado, como o seu nome indica, á cultura. Principiará emitindo en probas para despois incorcorparse ó menú da TDT o vindeiro ano. En realidade sustituirá a "Docu TVE" que ven emitindo por satélite (por internet pódese ver se temos o programa axeitado). Unha boa nova que nestes tempos de telelixo haxa un canal cultural. Mágoa que so o ente público aposte por este tipo de programación. As privadas prefiren coller outros camiños...
Velaquí a promo do novo canal:
Non sei se existen ou non. Quizás Iker Jiménez podía facer un maratón para convencernos de que sí. O que me causou sorpresa foi este artigo publicado en La Voz de Galicia e que me remitiu María, unha das nosas colaboradoras. Convídovos a opinar.
Descoñezo se haberá vida noutros planetas. O que me sorprende máis é o que di o ex-astronauta de que o goberno dos Estados Unidos sabe da súa existencia pero que a mantén en segredo...Hummm...E digo eu ¿serán marcianiños simpáticos estilo Mars Attaks que odíen certos estilos de música ou serán seres menos simpáticos e máis terroríficos ó estilo doutras películas ou series? ¿Por fin descubriremos a súa cor de pel? ¿Serán feos ou adoptarán o físico dun humano como nas películas? ¿Serán primos dos lagartos de V? ¿Comerán ratos? ¿Terán platillos volantes ou usarán algún coche espacial?¿Será tamén dunha coñecida marca francesa?¿Haberá crisis fóra do planeta Terra?. A bote pronto cantas preguntas se me ocurren...Bromas a parte, o que sí penso e que o universo é demasiado grande para que so vivamos nós. Outra cousa é o do suposto hermetismo político...Ah, gustoume moito a frase ¿irónica? de Obama!!
A golpe de luns fai falta unha boa canción que nos anime. A seguinte canción da ex-Operación Triunfo Vega cumpre esta finalidade bastante ben. Levo varios días escoitándoa e non se me vai da cabeza. É máis desde a primeira vez xa me gustou. E cando me gustou xa de primeiras é boa sinal para servidor. Pegadiza, marchosa e optimista, moi optimista. Pensemos que logo vira outra fin de semana e que mañán será mellor que hoxe. "Mañana Mejor" titúlase este tema de Vega, que pertence ó seu novo disco "Metamorfosis" que se porá á venda o 28 de abril. Disfrutade con el. E non me diredes, gustos a parte, que non é marchosillo.
" Tan so pola educación o home chega a ser home. O home non é máis que o que a educación fai del "
Confésoo. Sempre quixen que o Coyote cóllese ó Correcaminos. Dábame lástima o pobre coyote. Esforzábase moito pero non tiña a súa recompensa. Iso mesmo debeu pensar un multimillonario xaponés que lle encargou á Warner Brothers un capítulo no que, por fin, o Coyote vise cumprido o seu desexo e, de paso, o sono do propio multimillonario. A Warner, vía pago, accedeu a petición deste xaponés coa condición de que o capítulo non fose difundido a nivel público. Pero, voalá, filtrouse e chegou a internet (¿quen mandaría o vídeo?) e podémolo ver tódalas persoas so con buscar na rede das redes un pouco...
No seguinte vídeo podemos ver o momento no que o Correcaminos é atrapado. Iso sí, é unha collida moi simbólica. Merece a pena visionala. POR FIN O COLLEU!!!
Leo noutro dos meus blogs de cabeceira unha gran verdade: "No hay historias pequeñas, hay periodistas pequeños". Certa, moi certa esta frase de Juan Ramón Díaz que recolle Nacho Mirás no seu Rabudo, O blog do que xa teño falado aquí nalgunha outra ocasión, e que me encanta porque sabe sacarlle xugo a esas historias cotidianas do día a día revestíndoas e dotándoas de boa literatura. É algo así como quen conta un chiste e non o conta ben ou o conta moi resumido e perde o seu aquél no intento. Saber contalo e contalo ben é básico. Iso fai Nacho con esas historias pequenas do día a día. Iso sí, con respeto e sentidiño, como debe ser. O xornalismo literario é xornalismo do bo (ollo, fóra do ámbito do xornalismo tamén diría o mesmo dun relato ben redactado).
Hoxendía confúndese saber aproveitar historias pequenas para buscar a noticia e contar ou transmitir algo productivo coa búsqueda desesperada e bastante falta de ética do pseudo-xornalismo rosa no que ata importa a cor dos mocos dun famoso con tal de falar de algo polo feito de falar, cal se dunha peluquería de chismorreos se tratase. NON, señores, a min gústanme esas historias pequenas pero que encerran grandes cousas ou, cando menos, cousas interesantes, que non morbosas como o caso do famosillos.
Deste xornalismo das historias pequenas -pequenas non pola súa valía, senón pola súa familiaridade coa vida diaria- é un moi bo representante Nacho Mirás, que lle confire unha vida propia a algo que podería pasar inadvertido. Esas historias pequenas nas mans dunha persoa que saiba escribir esa historia convértese case nunha novela curta. Todo un pracer ler a Nacho.
Hoxe por diversos motivos segue sen ser valorado na súa xusta medida. Polo xeral, os xornais premian noticias de axencias ou noticias formales en contra das noticias ou reportaxes "literarias" que son case "marxinadas" ós suplementos dominicais porque alí sí gozan do espacio que lles soe faltar no formato diario do xornal. Quizás o espacio, sexa un deses motivos. Pero o tempo e, sobre todo, a valía ou a comidade de cadaquén son algúns dos principais motivos dos que se siguen tirando de noticias escritas en linguaxe "neutro" ou "estándar", vamos sen usar expresión ou figuras literarias que contribúan a enriquecer o que no texto se conta. Sen abusar de xeito innecesario, claro está, que os extremos case sempre son malos.
Remato, insistindo que incluso unha historia da vida que non sexa noticia en sí mesma, xa me gusta se a persoa que a conta sabe transmitila e nola debuxa e case podemos percibir cada pequeno movemento ou expresión dos seus protagonistas, incluso sen estar no lugar dos feitos.
" Na pelexa coñécese ó soldado; so na victoria se coñece ó cabaleiro "
Hoy he visto un documental acerca de la video vigilancia en las calles. En concreto hablaba de un lugar como el Reino Unido, en el cual este hecho está bastante extendido. Y es que la seguridad ciudadana es algo que preocupa mucho a la gente. Este método de seguridad es empleado no solo para evitar robos, sino también para la detección de delincuentes, seguridad en el tráfico, prevención de altercados en puntos conflictivos, regular las zonas de la movida nocturna e incluso en piscinas, para controlar a los bañistas, que escapan de la atención de los vigilantes.
Esto visto desde este punto de vista, suena muy bien. Aunque existe gente muy crítica con estos métodos. Unos hablan de violación de la intimidad de la gente en la calle, de control policial institucional, al mas puro estilo dictatorial, e incluso existe un grupo de gente que le molesta por el simple hecho de que se ven coartados a la hora de poder ejercitar su libertad a protestar en las calles haciendo pintadas, destrozando mobiliario urbano en momentos de euforia después de una noche de copas (este ultimo caso, no nos debe importar).
El caso es que muchos se hacen la pregunta, de si son beneficiosos estos métodos de vigilancia o por el contrario, estamos atentando contra nuestras libertades. ¿Será este un caso, donde a pesar de los efectos negativos que pueda acarrear este tema, sea un mal menor con el que tengamos que convivir, para lograr una mayor seguridad en nuestras calles? ¿Estáis a favor de este método de vigilancia? Espero que dejéis vuestras opiniones en este blog, tan abierto a debatir con libertad este tipo de ideas y poder sopesar los pros y los contras de este tema.
" A nosa misión na terra é descubrir o noso propio camiño. Endexamais seremos felices se vivimos un tipo de vida ideado por outra persoa "
PREGÚNTANLLE A PARÍS HILTON: - "¿Usted cree que todas las mujeres bonitas son tontas?
RESPOSTA: "No, también hay alguna tonta que es fea ..." (París Hilton dixit)
Moito se especula co efecto nocivo dos móviles para a saúde. O tema dos cáncer e as antenas de telefonía é unha preocupación que está aí. Non sei se producen ou non cánceres, pero do que sí estou seguro de que para a saúde bo tampouco poden ser.
Envioume Jose un vídeo sobre cousas que poden ser capaces de facer estes aparellos. Mellor que o vexades, e xa opinaredes...Reflexiona, acertadamente, Jose: Se son capaces de facer iso os móviles, que non farán no cerebro humano tendo en conta que os pegamos a nós para falar. E engade servidor: un cóctel...moi explosivo.
" Da igualdade de habilidades xurde a igualdade de esperanzas no logro dos nosos fins "
Esta última semana estiven enfermo polo que non puiden atender A Lareira Máxica como quixera. Tanto cambio de tempo tiña que pasar factura... Contaba un servidor ter publicado varias cousas. Tampouco as puiden deixar programadas para publicarse automaticamente chegada a data sinalada porque o touro envistiu a traición. Bueno, ó gran: unha dos artigos que quixera ter publicado era un moi especial, adicado a unha gran persoa, amiga e colaboradora deste blog de nome MARIAM que o pasado domingo estivo de cumpreanos. Aínda que sexa por retrasado,FELICIDADES MARIAM!!!!. Aproveito para agradecerche unha vez máis, a túa valiosa e inestimable aportación, ó igual que a de tódolos colaboradores (non regalo eloxios gratuítos, non vaiades pensar, gústame acordarme d@s que merecen ser). Algúns, por desgracia, xa hai tempo que non sabemos nade deles, aínda que estou seguro que calquera día nos voltarán a agasallar coa súa presencia. Estoume acordando por exemplo de Alvariño e dos seus relatos da vida cotián de corte tan tan....Alvariño. Xa hai máis xente que me ten preguntado, en concreto, por el. Espero que nada malo lle tivera acontecido. Toquemos madeira.
Pero este primeiro post do mes de abril vai ADICADO, especialmente, a Mariam unha das colaboradoras máis activas de A Lareira Máxica, desde que foi creado un 1 de maio de 2006. Cómo pasa o tempo!!!
A xente está decididamente tola. Sí, xa o dicía aquela película titulada "El mundo está loco, loco, loco". Por se había algunha dúbida ó respecto, María envíame este enlace dunha nova publicada nun xornal que recolle unha proba máis de que a cousa, lonxe de mellorar, vai a peor. E por riba parece que non se albisca o fondo... Xa case non me estraña nada do que leo, vexo e escoito, e digo case porque sempre hai algo que non deixa de soprenderte nesta vida, a pesar de todo. Ougallá sempre fora por cousas boas, pero sexamos realistas...Non é así.
" O destino non é cuestión da casualidade, senón de eleccións. Non é algo que hai que esperar, senón algo que hai que perseguir "
