xoves, 23 de decembro de 2010

** A Frase Máxica de....Dickens


" El hombre nunca sabe de lo que es capaz hasta que lo intenta "



Charles Dickens

xoves, 25 de novembro de 2010

** TAE, TIN = LIO

Hoxe apetéceme compartir con todos esta información. Creo que hai que tela moi presente, os directores dos bancos son hábiles prestixitadores e convén ir ben preparado cando toca lidiar con eles. Por un lado ou por outro, sempre acaban meténdocha dobrada.


TAE, TIN = LIO
Tasa Anual Equivalente o Tasa Anual Efectiva. Presente por ley (por suerte) en todos los anuncios de hipotecas, préstamos y depósitos. Es la cifra que nos permite comparar de un modo más adecuado ofertas de distintas entidades. Tiene en cuenta no sólo el interés (interés nominal), sino también las comisiones, los productos que obligan a contratar, el plazo…

En esencia, es el tipo de interés que pagaríamos (o recibiríamos, según el producto) si el plazo fuese de un año. Es como una cifra de referencia para comparar ofertas y evitar que nos engañen con intereses pequeños y grandes comisiones.

En préstamos e hipotecas es fundamental. El interés que anuncian en letras grandes no se corresponde con lo que realmente pagaremos, pues hay que tener en cuenta comisiones de estudio y de apertura, seguro de hogar, seguro de vida… La TAE los tiene en cuenta y te dice: “con esta hipoteca de tales condiciones, el interés equivalente, contando con todos esos condicionantes, es… x%”.

En depósitos es lo mismo pero un poco más lioso. En este caso, no por casualidad, las entidades suelen destacar la TAE. ¿Por qué? Pues porque suele ser más alta que el interés nominal, que habitualmente es lo que cobraremos. Esto es así porque la TAE nos indica lo que ingresaríamos si el depósito se mantuviese contratado con esas condiciones todo un año. Pero en muchos casos el producto no llega a 12 meses, o incluso cambian el interés cada mes.

Por ejemplo: depósito 10% TAE a un mes. Significa que cobraríamos 10% de lo que invirtamos si lo mantuviésemos 12 meses. Pero como sólo es un mes, sería 10% / 12. Sin embargo, no es así (he aquí lo lioso del asunto). En los depósitos, hay un parámetro que lo modifica todo: cada cuánto se liquidan intereses. Si sólo nos pagasen los intereses al acabar el año, la división anterior sería cierta. Pero ¿qué pasa si nos ingresan beneficios cada mes? Pues que al segundo tendríamos que aplicar el interés sobre la cantidad inicial + los intereses del primer mes. Y al tercero, se aplicaría sobre la cantidad inicial + los intereses del primer mes + los del segundo, que ya serían un poco mayores… En consecuencia, descubrimos que para prometernos el 10% TAE a un mes, sólo tienen que pagarnos, de verdad de la buena, un interés del 9,57% (dividido entre 12 meses). Pues “si nos aplicasen ese interés doce meses”, acabaría resultando el 10% TAE.

En conclusión, si no queréis liaros (que es lo más probable), en los depósitos buscad el interés nominal (para dividirlo entre 12 meses y multiplicarlo por el número de mensualidades que se aplique ese tipo). En préstamos e hipotecas, siempre SIEMPRE usad la TAE. Bueno… siempre que sean al mismo plazo… y salvo para comparar hipotecas de tipo fijo frente otras de tipo variable, que básicamente no se pueden comparar. Sí, un lío. Espero haber aportado más luz que sombras sobre el concepto.



REMITIDO POR: Mariam
Colaboradora de A Lareira Máxica

martes, 23 de novembro de 2010

** La bachata y su peculiar letra


PONTEVEDRA. O Moucho
Colaborador de A Lareira Máxica

Dentro de uno escasos placeres que tengo en la vida, uno es la música. Y dentro de los estilos que me llegan a apasionar en la música de baile latina, para mi, la bachata, es un estilo muy especial. Sobre todo es un estilo muy peculiar, pues cuando en los demas estilos de música se habla en muchos casos de amor, sentimientos apasionados, deseos,… En la bachata encontramos un estilo de música que acopla perfectamente en sus letras lo desgraciadas que son las gentes en el amor. Se habla de amores imposibles, de amores que te atrapan pero sabes que no te convienen, de amores difíciles de olvidar, amores no correspondidos,…. Vamos, ese otro lado del amor, que no es tan paradisiaco. Las letras aunque en muchos casos tristes, se cantan con una música alegre que te invita a bailar. Pudiera incluso entenderse, que las cosas no tienen solución pero baila y canta conmigo para intentar olvidar. Estas letras y esta música llena esos huecos del corazon y de tu cabeza que han quedado vacios despues de algo nefasto o de algo que aspiras pero no puedes llegar a tener nunca. Todo un psicologo personal. Canciones como “Obsesión“, “Clavado en un bar“, “En el muelle de san blas“, “Olvidarme de ella“, “Me la pusieron difícil“…, son temas que en momentos malos te dan aliento en momentos bajos. Habla en muchos casos de resignación, pues despues de lo que te pasa no hay marcha atrás, no tienes solución. Por eso canta y baila.

domingo, 21 de novembro de 2010

** Noviembre


TEO. Mariam
Colaboradora de A Lareira Máxica

Hoxe é o día 20 de novembro. Estou desexando que remate este mes. É que non hai por onde collelo. Estamos igual, o mes de novembro mais eu. Tal para cual. Agora mesmo achegueime á ventá, para subir un chisco a persiana, e vin que fora hai unha luz bonita. Como choveu tanto estes días, a herba dos prados colleu un color verde intensísimo. O ceo está cuberto pero deixa pasar uns fermosos raiolos de sol, os derradeiros desta tarde.

Se tivera comprado unha cámara decente, inda vos podería facer unhas fotos bonitas. Inda na comprei, non me dou decidido. Non é un tema prioritario. Ademais, ultimamente fago unhas compras... A miña última gran adquisición: unhas pranchas para o pelo Remington. Useinas unha vez. Non sei que pensei, debín pensar que eran pranchas robotizadas e que ían traballar solas. Dáme tanta pereza o tema de alisar o pelo que teño pensado cortar a melena. Moito máis práctico. ¿Alguén de vos necesita unhas pranchas novas? Supoño que terei que vendelas.

Este mes fíxoseme especialmente triste. A verdade, pouco se pode esperar deste tempo. Todo é tan relativo, afortunadamente, que é sinxelo darlle a volta as cousas. Cóntovos, pasoume algo malo pero que podía ser infinitamente peor. E dicir, tiven sorte. O caso é que o tema non está cerrado e pódese poñer peor en calquera momento. As probabilidades estatísticas son poucas, así que sigo tendo sorte. E en canto ó tempo, pois si, asqueroso. Galicia: chuvia e humidade, días curtos, escuridade, frío. Na miña aldea din que a xente morre pola caída da folla. Non me estraña. Máis, por outra parte, está semana, non recordo que día, dixo Karlos Arguiñano, que cando a castaña se abre é un tempo ideal para facer o amor. Cousas de Karlos, uns a morrer e outros a..., a rima pódela completar vos, é sinxela. Pareceume curioso, non reparara nunca no poder erotizante do outono. Creo que Arguiñano non vai descamiñado, estas tardes de outono tamén teñen o seu aquel.

En fin, déixovos un vídeo: outono, amor, castañas,... A peli non é das de happy end, non. Vela e dáste conta da inmensa sorte que significa ter tempo, ter saúde, ter alguén que te queira en Nova York ou en Singapur, iso da igual. ¡Saúdos e estupendísimo outono!


sábado, 20 de novembro de 2010

** Exposición en Vigo de fotos de persoas sen fogar

No Centro comercial Gran Via, na zona de Cines en VIGO, Médico do Mundo expón estos días unha serie de fotos onde se mostran as persoas sen fogar: unha realidade invisible para moitos de nós. Unha exposición para ver en familia. Estará polo menos esta semana. Non o dexeides pasar.


REMITIDO POR: Patricia Torrado
Colaboradora de A Lareira Máxica

** No importa el orden de las letras

SGEUN UN ETSDUIO DE UNA UIVENRSDIAD IGNLSEA, NO IPMOTRA EL ODREN EN EL QUE LAS LTEARS ETSAN ERSCIATS, LA UICNA CSOA IPORMTNATE ES QUE LA PMRIREA Y LA LTLIMA LTERA ESETN ECSRITAS EN LA PSIOCION COCRRTEA. EL RSTEO PEUDEN ETSAR TTAOLMNTEE MAL Y AUN A SI PORDAS LERELO SIN POBRLEAMS. ESTO ES PQUORE NO LEMEOS CADA LTERA POR SI MSIMA, SNIO LA PAALBRA EN UN TDOO. PRESNOAMELNTE; ME PREACE ICRNEILBE QUE TNATOS AOÑS DE COLGEIO DE VYAAN A LA MRIEDA¡¡¡


REMITIDO POR: O Moucho
Colaborador de A Lareira Máxica

venres, 12 de novembro de 2010

** Que rabia da cando....!!!

PONTEVEDRA. Cristina C.


Colaboradora

Cando a xente que sacude alfombras, manteis, etc, polos balcóns. Eu estouno sufrindo, xa pedín as veciñas de arriba (unha nai e dúas fillas de 20 anos) que por favor non tiraran nada polos balcóns porque caía toda a porquería no meu e moitas veces tiña a roupa a colgar nun tendedero (posto que no outro balcón grande, aínda tendo corda para colgala, non lle da o sol e non me da secado) e, ás veces, tiña que volver a lavala.

Cando onte vin a merda que tiña o meu balcón enloquecín. Tiraron: polvo, mingas de pan, envoltorio de plástico, area, pedriñas, pelos do seu can, pelos humanos (que non sei de que zoa eran porque eran cortiños), ... Así que, ás 20.30h. chamei e pedinlles que non o fixeran e me di a nai:

- "Y, ¿por dónde quieres que tire las cosas?". Eu flipei, xúroo. Eu contesteille que eu non sacudía nada para non molestar aos veciños de abaixo e ela dime:

- "Es que el balcón pequeño no es sitio para colgar ropa, y yo no tiro por el otro, el grande, porque se que hai quien cuelga ropa por allí". (Ou sexa que ela parécelle normal tirar polo balcón porque non quere manchar o seu piso de porquería que logo teño que limpiar eu e parécelle ilóxico que colgue a roupa nun tendedero).

Eu sorprendinme aínda máis porque a veciña de abaixo ten tamén tendedero no balcón pequeno, e tamén a do baixo, ou sexa, que non son eu soa. Ao final saiume que por lei nacional ou normativa do Concello está prohibido sacudir e tirar nada polos balcóns e ela dinme que hai unhas horas na que si se pode. Eu non sei que pensar. ¿Vós que opinades?. O único que teño claro é que as veciñas de arriba son unhas porcas porque son as únicas que sacuden polo balcón.

luns, 1 de novembro de 2010

** A Frase Máxica de... Julio Torres


"No puede haber mejor destino si la voluntad rema hacia el deseo y la esperanza naufraga en la felicidad"



Julio Torres

domingo, 31 de outubro de 2010

** Un arco iris repleto de buenos sentimientos y deseos


SANXENXO. Julio Torres

Cuando la lluvia nos sumerge bajo su frío y húmedo manto y la tarde se hace noche...Cuando vemos que Villagarcía y otras zonas de Galicia se inundan un año más tras el azote de las primeras inclemencias líquidas fuertes....Cuando vemos que estos días son más propios del invierno que del otoño...Cuando el viento teje entre sus manos una fuerte canción insípida y pesada...Cuando los truenos enfurecen la calma de la noche...

Y,¿por qué no? Cuando pensamos, soñamos en un mundo lleno de paz, desposeído de guerras e injusticias. Cuando ...Suceden tantas y tantas cosas que no nos gustan... En esos momentos canciones como la versión de "Somewhere Over the Rainbow" interpretada por Israel Kamakawiwo Ole parecen concebir un halo de penetrante esperanza y felicidad futura que disipe el manto estacional de melancolía instalada en la naturaleza gallega. El deseo de que un arco iris transforme en luz la oscuridad...


venres, 22 de outubro de 2010

** ¿Ti que farías no seu caso? Axúdalle a decidir


CORUÑA. María
Colaboradora

Non sei se este é o mellor lugar para redactar esto. Seguramente non o sexa. Nen sequera sei se ten cabida aquí. Igual Julio decide que non. Pero como fai moito, moitisímo, tempo que me está pedindo que escriba, e eu téñolle un gran cariño a este blog e máis que nada, eu actúo moito por impulsos, pois ocurríuseme recurrir a vós. Vós sabedes que cando un está desesperado fai case calquera cousa.

En fin, déixome de explicacións e xustificacións. Se Julio decide publicalo e me queredes dar a vosa opinión, agradeceríao enormemente. Se non se publica, servirame en calquera caso para poñer por escrito ideas que bullen na miña cachola e que preciso poñer en orde. Se Julio decide publicar esto, agradecería moitísimo que todos me désedes a vosa opinión. Primeiro, pq homes e mulleres non pensamos igual con respeto a certos temas, e segundo, pq sempre é máis doado ver as cousas dende fóra, cando un non está implicado no asunto en cuestión.

Veredes. Fai un tempo coñecín un rapaz. Separado. Decidimos comezar unha relación. Eu non teño demasiada experiencia en canto a homes ou relacións, así que digamos que me cambiou un pouco os meus esquemas. Digamos que non é como os homes os que eu estaba acostumada. Non sabería explicarme moi ben. Eu son bastante fría á hora de expresar os meus sentimentos. Son bastante calculadora. Deixo que a cabeza actúe, ás veces, máis que o corazón.

O caso é que este home debeu chegar a miña vida nun momento de baixón afectivo ou non sei porque habitualmente non me tería comportado como o fixen. Falando claro, ata daquela nunca actura dese xeito. Nunca me deixara levar de tal maneira por outra persoa. Sempre souben que unha de dúas, ou me estaba namorando tolamente como non o fixera endexamáis, ou estaba toleando pero de verdade.

El é un rapaz moi cariñoso, moi aloumiñador. Moi de "quérotes", "corazón", "vida miña" bla bla bla. Cousas todas elas que a min non che me gustan moito que digamos. Non creo que teñan nada de malo, pero nin eu son dada a prodigarme nese tipo de comentarios, nin creo que veñan moito a conto cando levas 2 días con unha persoa. A todos nos gusta que nos queiran e nolo digan, pero cando realmente é asi. Creo que cando dis unha cousa moitas veces, acaba perdendo o seu valor verdadeiro. Non sabería explicarme. Está ben decirlle a tua parella que a queres cando realmente é así. Pero estar todo o día co conto do quérote na boca, e máis dende o primeiro día, pois para min fai que cando realmente despois queres a esa persoa, a palabra "quérote" perda valor. Non sei se me explico.

Ben, comezamos unha relación. Ó pouco tempo unha amiga del á que eu non coñecía ponse en contacto comigo para decirme que é a súa amante dende fai non sei canto tempo. Uns 3 anos ou unha cousa así. Imaxinarédesvos a miña reacción.

Resumindo moito pq senón esto alagaríase eternamente, chegamos a conclusión de que a tipa si fora a súa amante durante o tempo que el estivo casado e incluso cando se separou seguiron véndose. Pero ó parecer, digo o parecer pq eu poño todo en cuarentena, mentras estivo comigo non estivo con ela.

Pero a raíz diso eu empecei a dubidar de todo e a saber moitas cousas que antes non sabía. Como que por exemplo o seu matrimonio so era tal de cara a galería. Ámbolos dous tiñan outras relacións paralelas. Non sei quen foi o que empezou, si sei que el se enterou de que ela lle poñia os cornos, e polo visto el tamén llo facía a ela.

Sei que deixo moitos detalles no aire pero como dixen antes, non é cuestión de aburrirvos con culebróns. Se algún dato vos resulta relevante podo comentalo máis tarde.

Costoume decidir seguir con el despois de enterarme de todo esto pq para min o pilar base dunha relación é a confianza e eu sabía que me ía costar volver a confiar nel, e peor aínda, sabía que ía estar coa mosca detrás da orella todo o tempo, e iso non me parecía xusto nin para min, nin sobre todo para el. Se estás con alguén ten que ser confiando nel. Se vas ter que estar todo o tempo desconfiando, mellor déixao e punto.

Iso estiven a punto de facer, pero el demostroume por activa e por pasiva que lle importaba e que quería loitar pola nosa relación.

Volvemos, pero o que dixen antes pasou, e cheguei ata a cotillear no seu móbil.Non descubrín cousas alarmantes, máis si un par de sms de 2 tipas diferentes, ó principio da nosa relación, moi cariñosos. Con cariñosos refírome a que incluía algunhas das cousas que me chamaba tamén a min. Xa sabedes, palabritas desas pasteleiras tipo corazón, cariño bla bla bla.

As miñas dúbidas son se seguir con el ou deixar a relación dunha vez por todas porque neste plan o único que fago é comerme moitísimo a cabeza e de rebote, comerlla a el. Eu estou mal pq desconfio, fágollo saber a el e o final os dous estamos mal.

Eu penso que se xa á súa muller lle facía o que lle facía, eu non vou ser unha excepción. Se a ela, coa que levaba tempo casado lle poñía os cornos ,que non me vai facer a min que acabo de chegar á súa vida?

Por outra parte, queda claro que o tipo é un "playboy" de caral.... Un tipo mullereiro. El dime que se cometeu erros no pasado, se agora non ten dereito a enmendarse e rectificar. Pero a min costame moitísimo crelo. E non quero esperar a ver as evidencias diante da miña cara para darme conta de que me está tomando polo pito do sereno.

Evidentemente, eu queroo, senón non me costaría tanto tomar unha decisión. A ver que opinades vos do tema, pero unha cousiña antes de deixarvos opinar. Por favor, tede en conta que estamos falando de sentimentos, que a que está metida no allo e sinte o que sinte son eu. Que resulta moi doado decir, deixao e evitaste complicacións, porque eso xa o sei eu tamén, pero unha cousa é dar consellos dende fora, e outra diferente estar no meollo da cuestión.

Dígoo porque se fose un de vos o que pedise consello, eu seguramente lle diria iso, que pasara do tema, que xa atoparia a outro e así evitabase pasalo mal, pero o asunto é que aquí mal xa o vou pasar de calquera xeito. Logo, polo menos, que sexa tomando a decisión correcta.
Grazas de anteman.

** PIN DE TARJETAS (Pode que sexa un bulo)

Yo no sabía esto.
Si algún secuestrador te obliga a sacar dinero del cajero... marca tu clave al revés...!!

Si estás siendo forzado/a por un ladrón para retirar tu dinero de un cajero automático, lo puedes notificar al banco marcando tu Clave al revés.

Por ejemplo si tu número de clave es 1234 márcalo al revés: 4321.
El cajero reconoce que tu número de clave está marcado al revés del que corresponde a la tarjeta que pusiste en la máquina.

La máquina te dará el dinero solicitado, pero, sin que el ladrón se entere, la policía será avisada y saldrá para ayudarte inmediatamente.

Esta información se transmitió recientemente por TELEVISION y declararon en el programa que raramente se usa porque las personas no saben que existe.



INFORMACIÓN REMITIDA POR: María
Colaboradora de A.L.M.

** Tócala otra vez, Sam

domingo, 17 de outubro de 2010

** Cúmprense 25 anos do 1º sorteo da Lotería Primitiva


SANXENXO. Julio Torres


O primeiro sorteo da Lotería Primitiva en España celebrouse un 17 de octubro de 1985. Cumpre hoxe, por tanto, o seu 25º Aniversario. Daquela a súa introducción supuxo unha revolución no noso país (noutros xa existían co nome de Lotto), acostumado a que a quiniela de fútbol fose a raíña indiscutible das apostas semanais, moi por diante do sorteo da ONCE e o da QH dominical -aposta de carreiras de cabalos-. Da man da lotería primitiva tamén chegou a Bonoloto. En ambas había que acertar 6 números entre 49 posibles, existindo varias categorías de premios, sempre a partir de 3 acertos. Hoxe as dúas apostas siguen existindo, se ben o número de sorteos e días de celebración aumentaron. 25 anos nada máis e nada menos...

Nalgunha ocasión -hai anos- sí xoguei, pero nunca me gustaron os xogos de azar máis alá do tradicional Sorteo de Lotería de Navidad. Incluso, o da quiniela de fútbol (e iso que me gusta moito o fútbol) pois é un aposta na que para forrarte tés que ir contra da lóxica. Con todo, o azar nunca foi conmigo. Son dos que confía máis no traballo (co seu correspondente esforzo persoal), que nos xogos de azar para acadar cartos para vivir. Sí, xa sei que as dúas cousas non son excluíntes...O que non me parece acertado é a xente que deposita demasiadas esperanzas e cartos na lotería e no azar. Unha cousa é probar sorte e outra, ben distinta, é pasarse...

sábado, 16 de outubro de 2010

** "Miko-Premio"


TEO. Mariam
Colaboradora

Hace casi 30 años, una de las mayores alegrías que se podía llevar un crío era que le tocase el “miko-premio”. Alguno de vosotros tiene que acordarse de aquella sensación, de la inmensa alegría que suponía encontrarse, tras el último trocito de hielo, (sabor fresa, naranja, limón o cola), la leyenda “miko-premio” escrita en el palito del polo.

Mis amigos y yo los comprábamos por la tarde, cuando volvíamos del colegio. Recuerdo que costaban 25 pesetas y eran la versión más basic del concepto helado. Los cucuruchos diarios eran inalcanzables para muestras menguadas economías infantiles. Algún “miko-premio” me he llevado, pocos. Mi preferido, dentro de la gama accesible, era el Drácula, que creo que sigue existiendo todavía.

Pues, como os contaba, si te tocaba el “miko-premio”, al día siguiente, en el bar de Enrique, el polo te salía gratis. Allí, en el camino de vuelta a casa, que, por entonces, era un paseo agradable cubierto por ramas de frondosos árboles que aplacaban los primeros rayos de sol de cada verano, mientras caminábamos perezosamente de vuelta a casa, muchas veces acompañados por los cantos de cucos y abubillas, la diosa Fortuna repartía suerte y helados.

Ahora, a las orillas de aquel camino ya no quedan apenas sombras y el sol castiga sin piedad a los viandantes, quizás por ese mal llamado progreso, o quizás, por ese otro mal llamado estupidez. Hoy, que también es día de verano*, me he acordado del “miko-premio” y le he preguntado a mi hermano qué ponían los palitos que no tenían premio. No recuerdo si no ponían nada o si traían la leyenda archiconocida del “sigue buscando”. Mi hermano, que es cien mil veces más práctico que yo, me ha contestado que lo que pusiese el palo daba igual porque, a fin de cuentas, todos los que no traían premio acababan en la cuneta.

(Ya me ha advertido el coordinador de este blog que si pretendo que alguien lea esto he de ser breve y concisa. Lo intento, juro que lo estoy intentado, pero hay temas que requieren cierta contextualización y este es uno de ellos).

Me explico: nada, cero, cuneta o sigue buscando. La más absoluta nada o algo. Éramos críos, nuestra personalidad, parte proveniente de la genética, parte proveniente de los procesos de socialización, se estaba formando. Sigue buscando significa: hoy no has tenido suerte pero mañana tendrás una nueva oportunidad. Nada es nada, y si tiene algún significado puede ser algo así como: ¡mecagoen…!

Y lo anterior viene a cuento de lo siguiente, el otro día, me volví a reencontrar, creo que en la 1, con la peli, “Un romance muy peligroso”. Ya la había visto hace un montón de años y la recordaba vagamente. Cuando salió la escena del hotel y Piquito de oro- Clooney le soltó a Jennifer la parrafada esa del amor que se encuentra una vez en la vida, bla…, bla,... (por cierto, una idea muy recurrente en el cine, también presente en Los puentes de Madison), yo pensé: “Pues, le tocó el miko-premio a la Jenny, suerte la suya”.

La escena está muy bien rodada, eso sí, pero el mensaje no me gusta. No puede ser que sea así, porque si es así, como diría mi abuela, aviados vamos. Vale, a veces sucede así, tal como dice Clooney, lo reconozco. En fin, que entre la “nada” más terrible y absoluta, a la que nos conduce irremediablemente la pérdida de aquel gran amor verdadero que solo pasa una vez por la vida y que se deja escapar por ser sencillamente gilipollas, y el “sigue buscando”, yo, sin ninguna duda, me quedo con el “sigue buscando”. Mañana será otro día y prefiero pensar que voy a tener una nueva oportunidad, que una cosa es el cine y otra la vida real.





--------------------------------------
* NOTA ACLARATORIA DE JULIO: O relato foi escrito e enviado por Mariam cando todavía era verán.

** Un ano sen Andrés Montes (o "Tiki-Taka" do deporte)


SANXENXO. Julio Torres

Hai un ano, un venres 16 de octubre, morría un crack do xornalismo deportivo chamado Andrés Montes, e que sempre será lembrado por ser un xenio retransmitindo os partidos de baloncesto e de fútbol, polos seus apodos a deportistas e compañeiros de traballo e por frases do tipo: "Tiki-Taka" (gran xogo) ou "La vida puede ser maravillosa". A ningúen deixaba indiferente. Podía gustar ou non (tamén tiña os seus detractores), pero do que non hai dúbida era de que conseguía animar o partido máis aburrido do mundo. Iso seguro.

O tempo pasa e pasa rápido, iso xa o sabemos tod@s. Nunca me olvidarei deste crack das retransmisións de raíces galegas (por parte de pai) e cubanas (por parte de nai). Quizás esa mezcla galego-cubana era a artífice da súa xenialidade. Non sei. O que teño moi claro é que poucos xornalistas consiguen inculcar o seu espíritu de emoción nas retransmisións deportivas. Hoxendía lévase un estilo moi conservador que so na radio se mellora, pero lonxe de acadar as cotas de Andrés Montes (quen, por certo, traballou moitos anos na radio) ¡¡Fan falta moit@s Andrés Montes nas retransmisións!!


ARTIGO RELACIONADO: Andrés Montes abandona La Sexta

venres, 15 de outubro de 2010

** A Frase Máxica....Entre luces e sombras


"Nunca una noche ha vencido al amanecer, y nunca un problema ha vencido la esperanza"
(Anónim@)

xoves, 14 de outubro de 2010

** Un premio que te puede dejar helado


Este fin de semana leer A Lareira Máxica puede tener premio. O tal vez no...
Alguien se puede quedar helado. O quizás no...
...Pero te quedarás con buen sabor de boca. ¡¡¡Eso seguro!!!
¿De qué se trata? Si quieres descubrirlo no dejes de leer el blog los próximos días. Recuerda que, ante todo, lo importante es participar. Suerte!!!

mércores, 13 de outubro de 2010

** ¿Subes ou baixas?


SANXENXO. Julio Torres

Entró en el ascensor. Tras verlo lo saludó. No se conocían. El tiempo le parecía una conversación banal y ambos optaron por no decir nada. El silencio se hizo. Se miraban de reojo, a la vez que intentaban clavar sus ojos en cualquier lugar fuera del alcance del otro. Sus caras, teñidas de un halo de misterio insospechado, se separaban cada vez más y más. Aquellos 12 segundos de trayecto se convirtieron en 12 largas e inoloras horas imaginarias y en una huida frenética. Dos personas en el ascensor, atracción y timidez al mismo tiempo. Poco y mucho tiempo. Todo es relativo, pero tiene su momento. ¿Un flechazo? ¿Química? ¿Subían o bajaban?. Nunca, nunca lo sabrán. Hay momento irrepetibles que es mejor no dejar pasar...





Por certo, a raíz deste imaxinario minirelato, ¿cara onde soedes mirar nun ascensor cando ides en compañía doutra persoa de sexo contrario?. Unha vez, hai xa 12 anos, fixera unha enquisa para Radio Voz e as respostas eran do máis ocurrentes. E xa non vos digo nada dos temas de conversación, cando non coñeces a outra persoa, ou qué farías se te quedaras encerrado con outra persoa nuns ascensor. Loxicamente, todo depende de con quen...As contestacións foron moi divertidas. Probade a facer unha pequena enquisa entre @s vos@s amig@s. Seguro que vos sorprende algunha contestación. O ascensor, fonte de onde beber anécdotas. ¿Quen non ten unha?

martes, 12 de outubro de 2010

** Richard Dean Anderson ou cómo saír ben dun problema


SANXENXO. Julio Torres


A súa figura naceu mediada a década dos 80 e permanece imborrable logo de 25 anos. Incrible: con calquera cousa inventaba ouro e saía de situacións aparentemente de inverosímil resolución. O seu nome incorporouse ó acervo popular case ó mesmo tempo que o do mellor mago do mundo. Logo virían as reposicións. Claro que non é o mesmo velo hoxe que hai 25 anos pois hai 25anos a tecnoloxía estaba en proceso de fecundación e hoxe día xa superou a maioría de idade. McGiver foi un crack da época, un modelo a imitar mezcla de imaxinación e habilidade en doses altas, ríanse fontaneiros ou electricistas que para eles quixeran ter os seu dotes de intelixencia e practicidade. É máis con el, a crise económica estaría resolta nunhas horiñas.¿Imaxinádesvos cómo a daría por finalizada? Servidor non o sabe, pero no seu mundo pseudo-real os atrancos non eran máis que simples anécdotas insípidas...

Para os nostálxicos desta afamada serie dos 80:

venres, 8 de outubro de 2010

** AFORTUNADOS


VIGO. Sonia
Colaboradora

Hoxe, aquí sentada, son consciente unha vez máis do afortunada que son.

As veces un non está cheo, non acaba de atopar o seu espacio, ou busca algo grande, unha felicidade total, un paraíso, quizais non reparamos que non hai paraíso ou felicidade se non se experimenta un pouco a dor, porque todo forma parte desa felicidade.
Pode que, a felicidade sexa unha utopía, unha táboa de náufrago, unha aspiración, un sono, e mentres esquecemos o día a día, eses instantes de lecer, de alegría interior.

Deus, canto afortunados somos, ao ver un azul intenso no ceo, o fondo as montañas do país veciño e o verde intenso da nosa terra.
Somos ricos, cando ollamos unha aposta do sol, e ao noso carón os nosos amigos, sobriños, pais, namorados........
Deus, temos unha terra máxica, praia, montaña, prado, sol, neve, choiva........Tráeme lindos recordos dun poema que aprendín de pequena e vos expreso algunha estrofa:

“Galicia é unha nai velliña e soñadora,
na voz da gaita rise,
na voz da gaita chora.

Galicia somos nós,
a xente maila fala
se buscas a Galicia
en ti tes que atopala”

Somos moitos que crecemos coa nosa xente, e a miúdo esquecemos que somos grandes, polo moito que non queren, están para o bo e para o malo. Pode que, ás veces, non aceptemos o que nos din, rifamos, outras rimos, incluso choramos, pero están.

Afortunados os que temos un prato de comida na mesa, e mellor aínda dos que disfrutamos dunha comida caseira feita polos nosos pais. Sempre se lembra con nostalxia a comida da “mamá” ou da nosa avoa.

Podemos protestar, non sentirnos cheos, pero debemos ser consciente do gran afortunados que somos, polo menos se temos as nosas necesidades básicas cubertas...

Escoitemos ben o noso corazón, porque quizais esa paz que a veces buscamos está no noso interior, non esquezamos que vivimos nun país libre, e nunha terra fermosa, con xente fermosa.

Somos únicos e irrepetibles e no noso interior hai un tesouro por descubrir que luce coma as estrelas da noite. Todos podemos brillar, iso si, sempre que o fagamos con amor, no sentido grande da palabra.