mércores, 9 de xaneiro de 2008

** Anuncio dun artigo que publicaremos esta semana

Hoxe chegounos ó correo un artigo que está pendiente de rematar pola súa autora. E so un adianto do que unha nova letora do blog nos vai enviar para publicar. O Julio e máis eu estamos totalmente impresionados cos viveza do que se conta nel. É realmente estremecedor. O que lle pasou a esta nova lectora podería pasarlle a calquera persoa. Ninguén está libre. Uff, pon os pelos de punta so lelo. E remarca unha vez máis a sociedade tan HIPOCRITA NA QUE VIVIMOS.
Esperamos que esta nova amiga de ALM nos remita as imaxes e o texto completo en breve. So sirva como adianto e para que nos vindeiros días esteades atentos e opinedes, porque coido que é un tema que se presta moito. E a ela, en concreto coido que lle vai gostar que opinemos.
De verdade que creo que vai valer a penar lelo pola súa realidade, crudeza, inquedanzas, temores, preocupacións que xurden e sentimentos que transmite esta lectora que non coñecemos pero que é benvida, coma tod@s, os que un día vos animades a participar no blog....
Desde aquí o Julio e máis eu felicitamos a esta nova colaboradora de A Lareira Máxica por ser tan valente e por escribir dun tema que parece tabú ou maldito e facelo de xeito extraordinariamente ben. Estamos ámbolos dous dacordo con todo o que dis e expós. Noraboa por ser tan valente e agardamos que sigas colaborando no blog.

Patri

martes, 8 de xaneiro de 2008

** O clube das adiviñas (Nova sección)

Hoxe estreamos sección. A proposta foi lanzada hai unhas semáns por a María, e o Julio e máis eu gostounos a idea. Trátase de adiviñar o nome e a obra ou o fragmento dunha texto que nos remitides, feito por un escritor coñecido. Poden ser poemas, novelas ou calquera outro estilo literario. Queremos advertir que esta nova sección non será incompatíbel coa do Recuncho Literario que tamén pode e seguirá recollendo os mesmos fragmentos que ata o de agora, pero coa solución. Por todo isto, pedímosvos un favorciño: Indicade en que sección queredes incluír o fragmento literario, ou se vos dá igual (nese caso decidiremos nós, en función de que sección esté máis coxa nesa tempada). O ideal é que unhas veces fora nun e outras noutro.

Nesta nova sección se o cabo dun días, ningúen acertase a obra ou o autor, a solución será revelada no artigo polos administradores do blog.

Tamén aproveito para dicirvos que ¿non hai nada que vos dé rabia ou que vos faga sentir contentos?. A sección QUE RABIA DA CANDO!! e a súa prima-irmá de QUE CONTENTO ESTOU CANDO...!! buscan quen as queira. Graciñas.

Empecemos pois. Como non, o primeiro poema foi enviado pola impulsora da idea (graciñas pola proposta de parte do Julio e miña).

ACTUALIZACIÓN 02-10-09: "O clube das adiviñas literarias" reconvértese en "O clube das adiviñas...". Nel poderá haber adiviñas non so sobre literatura, senón tamén sobre fotos, música, persoas, etc. Esta sección non será incompatible coas xa existentes de O Recuncho Literario, música, fotos ou outras, as cales non están destinadas a acertar senón a escribir, opinar ou simpremente publicar sobre eses temas.
...................................................................................

Me gusta cuando callas porque estás como ausente,
Y me oyes desde lejos, y mi voz no te toca.
Parece que los ojos se te hubieran volado
Y parece que un beso te cerrara la boca.

Como todas las cosas están llenas de mi alma
Emerges de las cosas, llena del alma mía.
Mariposa de sueño, te pareces a mi alma,
Y te pareces a la palabra melancolía.

Me gusta cuando callas y estás como distante.
Y estás como quejándote, mariposa en arrullo.
Y me oyes desde lejos, y mi voz no te alcanza:
Déjame que me calle con el silencio tuyo.

Déjame que te hable también con tu silencio
Claro como una lámpara, simple como un anillo.
Eres como la noche, callada y constelada.
Tu silencio es de estrella, tan lejano y sencillo.

Me gustas cuando callas porque estás como ausente.
Distante y dolorosa como si hubieras muerto.
Una palabra entonces, una sonrisa bastan.
Y estoy alegre, alegre de que no sea cierto.

.................................................................................................................
A SOLUCIÓN DO NOME DO POEMA E DO ESCRITOR SERÁ REVELADA PROXIMAMENTE
.................................................................................................................


ACTUALIZACIÓN 11-01-08: Que decepción horríbel. Ningúen soubo a solución nin se atreveu a probar sorte. A ver se no próximo acertixo hai algún que se atreva, aínda que non acerte, que non pasa nadiña.

O Poema número 15 de “Veinte Poemas de Amor y Una Canción Desesperada” de Pablo Neruda




POEMA ALLEO QUE FOI ENVIADO POR: María
Gran Colaboradora A Lareira Máxica

domingo, 6 de xaneiro de 2008

** Peceiras de coiro marrón

Detesto a Papá Nöel, sóbranme os motivos. Non é de agora, o mal xa ven de vello. Hoxe pola maña estiven meditando sobre a data na que empecei a terlle tirría o “fulano” ése. Foi hai moitos anos, aínda era un cativo. Recordo que estivera vendo a tv pola tarde. Non recordo o programa, supoño que sería a típica programación do día de Noiteboa da Primeira Cadea, qué remedio, non había outra. Xa vos podedes facer unha idea. Os presentadores do “especial”, (agora que o penso, os guionistas debían ser becarios), recordáronnos toda a tarde ós cativos que tiñamos que “deixarlle os zapatos a Papá Nöel na ventá”. Eu, que era unha alma inocente, tomei o consello o pé da letra. Era un consello que viña da tele, de Madrid, seguro que os presentadores sabían do que estaban a falar.

Daquela vivía nunha casa e a miña ventá daba para o tellado do porche. Sen dicirlle nada a ningún dos meus maiores, a Juanjito tampouco, e tendo en conta que Papa Nöel era un gran descoñecido para min, decidín atendelo coas miñas mellores galas. Eu, como sempre fora máis de tratar cos reis magos quixen cumprir o mellor posible o protocolo de Laponia. Pois nada, nos se me ocorreu mellor cousa que coller os zapatos novos, aínda sen estrear, abrir a ventá do meu cuarto e deixalos enriba do tellado. Podo asegurarvos que aquela noite non choveu, diluviou.

...Ampliar/recoller resto do artigo [ +/- ]



    Pola mañá, ó espertar, vin que había algúns agasallos no cuarto, un xersei ou un pixama, pouca cousa. Nin reparei nos regalos e fun directo a ventá. Xa imaxinaredes a miña cara de espanto, os meus zapatos novos estaban literalmente encharcados. Supoño que naquel instante dúas grandes bágoas caeron dos meus ollos, ¡qué desgusto, Papá Nöel non os vira e pasara de largo! Recollín os zapatos chorando e con eles na man presenteime na cociña. Alí estaba a aboa e alí me foi desvelado o gran misterio da Nadal.

    ¿Papa Nöel? Bah..., ¡onde estén os reis magos! Eses si que son de confianza. Non hai comparación. E os camellos moi agradecidos, que lles deixas un chisco de turrón ou uns polvoróns e cómenchos todiños. Deben ser de bo dente, fan coma min,¡ja, ja!, que todo o que adelgacei dende que son ovo-lácteo-vexetariano engordeino no Nadal, certo é que xa levamos un par de meses de Nadal. O que non teño moi claro é si este Nadal intermiiiiiinnnnaaable é circunstancia atenuante ou agravante. Ten que ser agravante, claro, eu engordei. Déixovos, a bici estame esperando. Saúdos para todos, especialmente para Jessica. Non podo remedialo, dende que me dixo que era o seu ídolo síntome como se fose Bisbal. Tamén aproveito para saudar a Julio que me mandou uns visitantes estupendos este Nadal. Instaleinos no cuarto dos invitados e díxenlle que poden quedarse con nós o tempo que queiran, que son benvidos.



ARTIGO REALIZADO POR: Alvariño
Gran Colaborador de A Lareira Máxica

sábado, 5 de xaneiro de 2008

** El Jardín

¿Te has dado cuenta de que soy viejo, de que soy cura y de que soy de tu familia?
- ¿Y qué es lo peor de todo?
- Para mí, que soy viejo; para ti, que soy cura.
- Ya, un cura con unos cuantos galones.
- Un cura ascendido, nada más.
- Y yo… ¿qué soy yo?
- Tú eres un ángel encerrado en el cuerpo de una mujer morena, de larga melena y mirada triste. Un ángel completamente despistado que se cuela dentro de los muros de este palacio gracias al salvoconducto permanente que le proporciona su apellido.
- Pero a ti te gustan los ángeles.
- Y a ti te gusta el jardín, te gusta la paz que se respira en este jardín.
- A mí no me importaría cuidarlo, a mí me encantan las plantas.- Le he contestado yo y él me ha mirado con una tierna benevolencia no queriendo entender y entendiéndolo todo.

Últimamente, he comido algún día en el palacio arzobispal, soy prima del arzobispo. Somos dos solitarios, siempre lo hemos sido, da igual que estemos solos o que estemos rodeados de gente, el nuestro es un sentimiento de soledad existencial. Ya ha pasado medio año y me siento tan perdida como el primer día. Cada mañana intento empezar una nueva vida, intento dejar atrás el pasado, los recuerdos. Cuesta, cuesta tanto. Una vez más en mi vida, busco el consuelo de Fernando. Es un tipo muy carismático, inteligente y observador como buen diplomático. Siempre me ha gustado esa faceta de su personalidad, esa distancia formal que intenta imprimir a sus actos, a sus palabras, esa contención constante de una humanidad que le sale a borbotones por los poros de la piel.

Gracias a esta primavera atípicamente benévola, después de comer, salimos al jardín. Hoy nos hemos sentado en un banco debajo de la enredadera, el jardín es precioso, cuidado con esmero. Casi sin darme cuenta he apoyado mi cabeza en su hombro como si estuviéramos en la vieja casona de los abuelos. Me he quedado un rato en silencio, con los ojos cerrados, otra vez más me he dejado llevar por los recuerdos. A veces pienso que ya no tengo futuro, solo pasado. He imaginado a Jaime burlándose de mí, seguro que sonreiría irónicamente si me viera, detestaba al clero. Como buen psicólogo que era no podría evitar analizar nuestro comportamiento, “qué clase de vínculo les une, qué ve él en ella, ve a la mujer, ve a la hija que le hubiese gustado tener, qué siente debajo de esa coraza, qué clase de sentimientos se ocultan tras esa emoción permanentemente contenida, es un reprimido o es un místico, y qué hace ella ahí, qué puede darle él, qué puede darle que no sea serenidad y cariño, a qué jugarán cuando aparentemente juegan al ajedrez sobre un viejo tablero”. En este lugar es muy importante mantener las formas. Dentro de estos muros no están bien vistas las muestras de cariño. El señor arzobispo se rige por su agenda y apura el cigarrillo.
- Es curioso como se van sucediendo los acontecimientos, los malos, los buenos, los malos otra vez, así sucesivamente. - ¿Qué toca ahora Begoña?
- Toca algo malo, porque ha pasado algo terrible, algo bueno y ahora toca malo. - No, eso no es así, no seas fatalista. - No soy fatalista, soy realista.
- No tengo ganas de rebatir tu opinión. Hace un día espléndido. - No disimules ni cambies de tema, sabes que tengo razón.
- Tienes razón, ¿contenta? - No, no me trates de loca, convénceme. - No tengo ganas de convencerte Begoña, hoy puedes pensar lo que quieras, estoy un poco cansado de tratar de convencer a los demás todo el tiempo.




UN RELATO-PUZZLE DE: Polizón
Colaborador/a habitual de A Lareira Máxica