SAN XENXO . Julio Torres (Artigo adicado a tódol@s compañeir@s de promoción de Traballo Social) 14 anos quedaron no saco dos olvidos...
Publicacións
Todos os comentarios
"En el corazón de todos los inviernos vive una primavera palpitante y detrás de cada noche viene una aurora sonriente"
Hoxe de novo apetéceme volver a escribir. De nada en concreto mais de todo en xeral.
Vedes? Xa non fai falta estar inspirado, senón que che apeteza. E a min hoxe apetéceme. E moito. Non sei se me sairá algo ou non me sairá nada, pero vouno intentar.
Realmente non é que haxa algo concreto, como xa dixen, do que queira falarvos, simplemente me apetece sentarme diante do folio en branco e escribir e compartir un rato con vós.
Será que me sinto rara. Non sei. Tampouco sei moi ben o motivo. So sei que onte, unha compañeira de traballo á que coñezo dende fai uns anos, me contou algo que non sabía. Algo que me fixo lembrar toda a merda vivida nos últimos meses e que tamén compartín xa con vos no seu momento. Xa sabedes a que me refiro.
Pois ben, a compañeira esta levaba 4 anos e pico co seu mozo. Lembro que, ainda que non o coñecía a el, a sensación que tiña desa parella era a de duas persoas que se levan moi ben. Aínda que son novos, ela polo menos non falaba de algo pasaxeiro ou temporal. Imaxino que despois de tanto tempo xuntos será normal. Pero iso, que eu tiña a sensación de que era unha parella moi consolidada. De feito sempre bromeaba preguntándolle cando casaba.
Pois onte entereime de que o deixaron despois de catro anos e pico pq ela se enterou de que el facía dous meses que tiña unha relación paralela. Con unha veciña, coñecida dos dous.
De novo, neste caso foron as novas tecnoloxías as que axudaron a cazar o cazador furtivo. A miña compañeira non notara nada raro na súa atitude. Mais di que esa veciña que sempre os saudaba os dous moi efusivamente, levaba unha tempada que deixara de saudalos cando se cruzaban na rua. Chamádelle instinto, chamádelle intuición femenina, chamádelle como queirades. O caso é que ela cheirou algo raro e empezou a indagar. E bingo. No tuenti do mozo atopou varias mensaxes moi comprometedoras. Comprometedoras non, reveladoras.
Falou con el e negoulle todo. Ata que lle puxo as evidencias nos morros claro. Entón díxolle que simplemente non podía seguir con ela, que se aburría.
Hai que joderse. O home aburríase. Digo eu, pensarán que a vida é sempre como os 4 primeiros días que estás con unha nova muller? Pois deben pensar.
Home, non digo que a rutina sexa boa sempre. Pero as veces ata se agradece non? Ter unha rutina coa tua parella para min significa iso, que a relación está consolidada. Non sei. Rutinario tamén é moitas veces o traballo, o día a día, e non por iso andamos buscando emocións novas. Quero decir, que xa nos gustaría moitas veces cando algo malo rompe a monotonía do noso día a día, poder seguir coa rutina de sempre. Que as emocións e as alegrías de cando en cando están ben, pero que eu imaxino que compartir unha vida con alguén significa iso, que chegue un punto en que a cousa se volva xa un pouco “aburrida”. Sei que moitos me daredes guerra por iso, que diredes que a monotonía e a rutina é o fin do amor pero eu non estou moi de acordo. Unha cousa é a monotonía como tal, o aburrimento no seu máis literal sentido, e outra moi diferente pois iso, o feito de compartir unha vida con alguen. Que a longo prazo imaxino que debe ser algo bastante “aburrido” pero xa me gustaría a min (e seguro que Moucho está de acordo comigo) poder disfrutar desa clase de aburrimento.
Para min aburrido é sentarte no sofá un venres pola noite para ver a rosallada toda da tele porque non tes nada mellor, nin peor, que facer. Simplemente porque non tes alternativa.
Para min aburrido non é sentarse no sofá acurrucada na túa parella para ver incluso o futbol, ou a telebasura máis basura da tele.
Díxeno sempre e espero poder seguir decíndoo moito tempo. Eu sería capaz de pasarme a vida sentada nun sitio calquera collida da man da miña parella. Mentras estivésemos el e eu, non precisaría máis alicientes. Seríame suficiente. Pero claro, iso digoo porque nunca estiven 4 loooongos anos con ninguén. Igual despois diso cambiaba de opinión. Se me pasa algún día, virei e contaréivolo. Mentras tanto seguirei preguntándome se se trata dunha moda, dun virus ambiental ou que, pero parece que a xente xa non ten nin principios nin valores. A xente simplemente se limita a vivir o día a día e vese que a este rapaz un día se lle cruzou unha por diante que nese momento lle tirou máis que a parienta coa que levaba 4 anos e decidiu probar a ver. Sen pararse a pensar mais alá dese momento. Sen pararse a pensar na moza, na nova amante. Sen pararse a pensar sequera nel mesmo. A xente actúa por impulsos, e so importamos nós. Nós e nadie máis ca nós. Ós demáis, que lles den.
Pois non sei se quero formar parte de todo iso a verdade.
Terei que pensalo.
Vós que dicides?
"El facebook no te permite saber cuantos amig@s verdaderos tienes, pero sí conocer los que de verdad no lo son"
Un carnaval onde non se escoite a canción de Georgie Dann "Carnaval, carnaval" son como unhas Navidades onde non se escoite o "Feliz Navidad" de Boney-M. O mesmiño. Nestes días de entroido (palabra que me gusta máis que a castellana de Carnaval) é momento para poñer unha careta diante da cara e vestirte doutra persoa que, en realidade, non eres. Vamos, é como toda a xente hipócrita que se "disfraza" todo o ano dunha persoa que non é. Iso sí, a diferencia é que no Carnaval é algo lícito facelo porque é tempo diso, de disfrazarse, polo que non se incurre nunha hipocresía.
O tempo de entroido son uns días que -consciente ou inconscientemente-, nos transportan ó tempo máis tenro das nosas infancias nos que moit@s íamos disfrazados de choqueiros polas casas dos veciños pedindo o que daquela era todo un tesouro: "¡unha pesetiña!" que se pedía namentres cos teus amig@s percorrías o teu pobo e logo, cos cartos recaudados, te comprabas unhas cantas lambonadas...Cantos recordos!! Hoxendía, por aquí, o de ir a pedir xa se leva pouco(asáltame a dúbida de que cantidade económica pedirían os nosos cativos), pero sí o de ir disfrazados a festas, o desfile de disfraces, entre os que destacan o das típicas comparsas. As comparsas, que a ritmo de melodioso verso escenifican unha cantiga de escarnio social da que case ninguén se libra e que devora á xente coas súas medidas verbas.
É moi bonito, sobre todo nestes duros tempos de crise, que perdure o sentimento de Entroido, unha das poucas tradicións enxebres que non esmorece no tempo nin sucumbre a influencia anglosaxona. Desde A Lareira Máxica deséxovos un moi feliz antroido, que o pasedes moi ben, pero con sentidiño!!!
O
le, ole e oleeee!!! VIVA A RETRANCA GALEGA!!!
Ola a tóda-las e a tódo-los. Na ausencia obrigada do Xulio encarregareime por unhos días da administración da súa blogue.
Patri Loureiro
Reducir tu nivel de vida y vivir más frugalmente puede verse de dos maneras:
Puede verse como una lucha, porque sacrificas muchas cosas y vives con menos confort.
O… puede ser increíble, porque sacrificas el consumismo a cambio de una vida llena de las cosas que amas, una vida que siempre has querido.
Y todo depende de tu mentalidad. ¿Quieres centrarte en lo que estás cediendo, o en lo que realmente amas? He descubierto que es realmente útil centrarte en lo positivo, y aprender a prosperar con un estilo de vida simple y frugal llenado mi vida de cosas que me den alegría y satisfacción.
Puedes vivir la vida a hora y disfrutarla al máximo; sin destruir tu futuro. ¿La clave para hacerlo? Encontrar maneras de disfrutar la vida por completo, del todo, al máximo… que no suponen un coste para el futuro.
Estos son algunos consejos para vivir esta filosofía:
* Encuentra placeres gratuitos o baratos. La frugalidad no tiene que ser aburrida ni restrictiva… si usas tu imaginación. Sé creativo y encuentra maneras de divertirte (a tope) sin gastar mucho dinero. Haz una merienda en el parque, ve a la playa, haz trabajos manuales, juega con juegos de mesa, vuela una cometa, haz galletas… podría listar cien cosas, y tú podrías encontrar cien más. Haz una lista de placeres simples, y disfrútalos al máximo. Esta es la clave para disfrutar la vida sin gastar el dinero de mañana.
* Haz que simplificar sea divertido. Soy un gran fan de simplificar mi vida, y para mí es divertido. Me libro de cosas (y a veces gano dinero vendiéndolas) y me encanta hacerlo. Sale a cuenta.
* Da prioridad a las personas. Si das prioridad a “cosas” (gadgets, muebles, ropa, zapatos, joyas, etc.) gastarás un montón de dinero. Pero si das prioridad a las personas (a gente a la que quieres más tus mejores amigos y familia) no necesitas gastar un céntimo para disfrutar de la vida. Busca tiempo para visitar a tus amigos o a tus parientes… y ten una conversación con ellos que no suponga salir a cenar o ir al cine. Simplemente siéntate, toma algo de té helado o cacao caliente (según el tiempo que haga), y charla. Cuenta chistes y pártete de risa. Habla sobre libros que has leído, películas que has visto, las cosas que te pasan, tus esperanzas y sueños. Y busca tiempo para tus hijos o tu pareja. Pasa tiempo con ellos de verdad, haciendo cosas que no cuestan dinero.
* Encuentra tiempo para ti mismo. Busca un rato cada día, y cada semana, para pasar tiempo solo. De verdad da más sentido y disfrute a tu vida, en lugar de correr por ella sin tiempo para pensar, para respirar.
* A veces, derrocha. No deberías negarte placeres caros todo el tiempo; no es bueno desarrollar un sentimiento de privación. Para evitarlo, de vez en cuando, cómprate algo… o mejor, date un gustazo decadente. Me encantan las cosas con chocolate negro o frutas del bosque. Las crepes con helado y frutas del bosque son mis favoritas. Simplemente no te pases… y aprende a disfrutar el derroche al máximo. Si de verdad te tomas el tiempo para disfrutarlo, no necesitas muchos.
* Registra tus éxitos. En realidad no importa cómo registres tus éxitos… puedes usar estrellas de oro por crear un nuevo hábito de simplificación o frugalidad, o una hoja de cálculo en la que apuntes tu deuda decreciente o los ahorros o inversiones crecientes. Un registro es una manera excelente de no solo tener motivación, sino hacer el proceso de cambio divertido.
* Prémiate a ti mismo. Y para hacerlo más divertido, ¡celebra cada pequeño éxito! Establece recompensas (no demasiado caras) en tu camino hacia el éxito; celebra un día, dos días, tres días, una semana, dos semanas, tres, un mes… esa es la idea.
* Hazte voluntario. Una de las cosas más gratificantes para mi familia ha sido poder ser voluntarios. Es algo que hemos empezado a hacer el último año, pero desde entonces lo hemos hecho un montón de veces de maneras diferentes. Y aunque no cuesta un céntimo, es tremendamente satisfactorio en formas que el dinero nunca podría comprar.
* Vive el momento. Aprende a no pensar tanto en el futuro o el pasado, sino en lo que estás viviendo ahora mismo. Estate presente. Puede parecer obvio, pero es la clave para disfrutar la vida a tope, sin tener que gastar dinero. Piensa en ello: puede gastar dinero saliendo a cenar, pero si no estás pensando de veradd en lo que estás comiendo, podrías no disfrutarlo mucho. Pero si cocinas una comida simple pero deliciosa, y realmente saboreas cada bocado, puede ser tremendamente placentero sin costar un montón.
* Frena. Del mismo modo, no puedes disfrutar la vida al máximo si pasa por ti como si fuera a gran velocidad. ¿Alguna vez has pensado qué rápido se ha ido una semana, un mes, o un año? Quizás vas demasiado por el carril rápido. Intenta frenar, y las cosas serán menos estresantes y más agradables.
* Aprende a encontrar cosas baratas y buenas. Llámame loco, pero me encanta comprar en tiendas de segunda mano. Puedes encontrar un montón de cosas que están bien y cuestan muy poco. Los mercadillos son lo mismo. O visita la biblioteca, o librerías de libros usados.
Nota: traducción del ebook de Leo Babauta ” Thriving on Less “.
"¿Quen é rico? O que disfruta coa súa parte.
"Entretanto las horas, los días y los años jugaban al escondite, el tiempo se desvanecía inconsciente, extendiendo sus alas ante la atenta mirada de la vida que yacía a su vera y asistía impaciente al desenlace del interminable juego mortal que se dirimía ante sus ojos"
M
iguel Bosé, daquela, inspiraba moita tenrura.
Como norma xeral, non se lle poden pedir peras ó olmo. Este caso é aínda peor, estou perante un olmo seco. E tempo perdido, nin o olmo vai revivir esta primavera nin das súas ramas van colgar nunca peras. Da un chisco de sombra, unha sombra cativa porque non ten moito follaxe. A verdade, case é un risco arrimarse a el, pode desplomarse en calquera instante e caerme enriba. As árbores carcomidas son un perigo. Ós pes do olmo hai un formigueiro. Teño entendido que a picadura dunha formiga non é perigosa, o que non coñezo son os efectos da picadura simultánea de todas as formigas dun formigueiro. Iso sí que teñen que ser palabras maiores, xa se sabe, na unión está a forza. Vou liscar deste sitio, agora que me fixo o olmo ten un buraco no tronco, inda pode saír del unha víbora. Definitivamente, o olmo está sentenciado. Teño que avisar a Juanjito para que traia a motoserra e o corte. Acabouse, non hai máis oportunidades, que este é o meu xardín e non o Corte Inglés.
Así me gusta, xa está ben de titubeos. Teño que madurar dunha vez e facerme un fulano duro, si, iso é. Quero ser unha especie de Clint Eastwood. Terei que facer as adaptacións pertinentes, claro, que non é mesmo andar polo mundo de Harry El Sucio que vender pavimentos e sanitarios, sobre todo agora, en plena recesión do sector da construción. Aínda que, pensándoo ben, o do marketing é algo parecido o festival de Eurovisión. Nunca se sabe con certeza o que vai a funcionar. O mundo é raro, as masas son raras, e a opinión pública imprevisible. Síntome ben, non hai nada máis terapéutico que podar no xardín. Se non tendes xardín probade co ficus do salón. Xa me contaredes.
Firmado : Alva
Atención a las lámparas de bajo consumo: si alguna se rompe deben seguir las instrucciones del Ministerio de Salud británico para que juntos evitemos los graves daños causados por el mercurio.
Aviso del Ministerio británico de Salud sobre las lámparas de ahorro de energía
Este tipo de lámparas que son llamadas de ahorro de energía o lámparas de bajo consumo, en caso de romperse nos exponen a un serio peligro. Tanto que todo el mundo deberá salir de esa habitación ¡por lo menos durante 15 minutos! y evitar machucar los vidrios rotos.
Porque contienen mercurio, que es venenoso y causa jaqueca, desorientación, desequilibrios y diferentes problemas de salud cuando es inhalado.
A muchas personas con alergias les causa problemas de piel y otras dolencias graves tocando apenas esta substancia o bien al inhalarla.
Además de eso, el ministerio alertó sobre no limpiar los restos de la lámpara rota con la aspiradora, ya que desparramaría la contaminación para otros lugares de la casa en cuanto se usara nuevamente la misma.
Las lámparas deberán limpiarse por medio de escoba común y ser mantenidas en una bolsa sellada, y arrojada luego afuera de la casa en la basura para materiales peligrosos, usando guantes de goma para protegerse del contacto con los vidrios y el mercurio.
El mercurio es peligroso, más venenoso que el plomo o el arsénico.
A petición dalgunhas persoas subo a entrevista que me fixo a xornalista Belén López e que foi publicada no Diario de Pontevedra do mércores 26 de xaneiro. É unha entrevista curta xa que sae na sección diaria "Entrevista en 3 minutos" deste medio de comunicación. Aproveito para darlle as gracias a Belén pola súa amabilidade e interés amosado.
NOTA: Se queredes ver mellor a imaxe tedes que premer nela para agrandala.
Os anos pasan para tod@s. Hoxe traio ó blog un fragmento do programa de finais dos 80 e principios dos anos 90 "Juego de Niños" que, entre outros, tivo como presentadores a Ignacio Salas ou, na súa última etapa, a un xoven Javier Sardá. O xornalista catalán triunfaría pouco despois en "La Ventana" da Cadena SER (no que tiña o seu alter ego en forma do Sr. Casamajor) antes de cambiar a radio pola tv. e embarcarse no programa "Crónicas Marcianas" de Telecinco entres os anos 1997 e 2005.
Juego de Niños foi un programa pioneiro, que logo sería imitado por outras cadeas. Na Galega emitiuse ata hai poucos anos "O país dos ananos" (logo rebautizado como "O país dos pequenos" por mor dun conflicto coas persoas de talla pequena que protestaron polo termo anano ó entender que era despectivo). "En Juego de Niños" os premios contábanse en gallifantes, un premio simbolizado por uns animais abstractos de gran valor. Un nome tan estrano como inolvidable...
Cinco viñetas gráficas máis de Dávila, ante a boa acollida que tivo o artigo de onte. Tranquilos que irei subindo a A Lareira Máxica máis deste xenio do humor gráfico galego.
As de hoxe evocan temas de plena actualidade: o paro, as pensións e a nova idade de xubilacións, os recortes sociais, a duplicidade de soldos de ex-presidentes de goberno e a bancarización das caixas de aforros. Como sempre, dan no allo. Humor 100% Davila. Humor galego 100%. Galicia Calidade.
NOTA: PREMEDE NAS IMAXES SE QUEREDES VELAS MÁIS GRANDES. Especialmente a número 3 na que non se ve ben o que pon no maletín e é importante.
Luis Davila é un xenio realizando humor gráfico coas súas viñetas. É é da terra. Galego. Do Morrazo para máis señas. As súas obras podémolas ler a cotío nas páxinas do xornal Faro de Vigo. O seu humor é cercano, variado e desperta un riso sostido, porque entremezcla os temas de actualidade co típico humor galego, facendo partícipe,como non, á nosa retranca galega. Xa teño subido cousas del o blog noutras ocasións. Hoxe colgo máis e seguro que non será última vez. E un dos meus humoristas gráficos preferidos xunto co Carrabouxo e con Gogue. Por certo, Davila tamén ten un blog: "O Bichero" (podedes acceder a el desde A Lareira Máxica, no apartado "A eira dos blogs" da columna esquerda da bitácora), no que podedes ver as súas inxeniosas
creacións. Das visitas obrigadas se queredes practicar un pouco de risoterapia. Xa sabedes: din que cinco minutos de risa equivalen a 45 de exercicio físico. Sexa certo ou non, rir sempre é bo. ¿Ou non?
NOTA: PREMEDE NAS IMAXES SE QUEREDES VELAS MÁIS GRANDES. Especialmente a número 3 na que non se ve ben o que pon no maletín e é importante.
Hai artículos que son, sinxelamente, moi bos e sintetizan perfectamente o pensar de moit@s de nós. Un deles é o que escribe o xornalista Manuel Almeida sobre a $GAE (Sociedad General de Autores e Editores) e o seu último comunicado. Aínda que o símil que el fai poida parecer ousado e sexa sobre temas moi distintos (económico o da $GAE vs seguridade cidadán o outro), coido que é moi acertado. Considero, ó igual que Manuel Almeida, que todo o que di a $GAE -tendo en conta o seu abusivo afán recaudatorio privado amparado polo Governo, engade un servidor- hai que tomalo con recelo, con moitísimo recelo. Nin sendo un "alto ó fogo general, permanente e verificable". Seguro que hai gato encerrado. E senón ó tempo. Non creo que renuncien así tan fácilmente a seguir lucrándose. Á codicia gústalle comer.
Nunca entendín, por exemplo, como se pode cobrar un canon dixital por un cd ou dvd que se da por seguro que se vai a usar para copiar cd´s protexidos polos dereitos de autor, cando nós tamén os usamos para gardar os nosos traballos (fotos e vídeos propios, relacionados co noso traballo ou con estudios,etc.). O chamativo deste exemplo é que a nosa Constitución di que todos somos inocentes ata que se demostre o contrario. Sen embargo a $GAE, co consentimento explícito do Goberno insisto, entende que tod@s usamos os soportes magnéticos exclusivamente para usos ilícitos. E iso é moito supoñer pois de todo haberá. ¿Por qué teño que pagar un canon dixital por comprar un cd ou dvd no que vou gardar as fotos que fixen ou os vídeos que grabei. Insisto, paréceme inconstitucional.
Non deixedes de ler o artigo de Manuel Almeida (premede no enlace que vos puxen antes arriba). Por certo, gran frase a que cita de Víctor Hugo.
ACTUALIZACIÓN 21-01-2011: Nunha artigo publicado no Faro de Vigo, revélase que o presidente da $GAE percible ó ano uns 250.000 euros. Un soldo, completamente indecente.
ACTUALIZACIÓN 24-01-2011: Hoxe PSOE, PP e CIU acaban de pactar a denominada "Lei Sinde" proposta polo goberno central. A "Lei" aprobarse previsiblemente en febreiro e busca controlar as descargas por internet con mecanismos non soamente xudiciais. A gran beneficiada será a SGAE. Nun primeiro momento PP e CIU criticárona, pero finalmente chegaron a un pacto e apoiarán ó PSOE.
Hai case dous anos -con bastantes reticencias polo tema da privacidade- dinme de alta no facebook. A día de hoxe non me arrepinto pois axudoume a retomar o contacto con amig@s ós que facía anos que non vía e que están lonxe. Internet ten as súas cousas boas se se emprega con sentidiño.
Facebook? Ou cara-libro en castelán (isto soa horrible, pero paradoxicamente é a súa traducción literal e non como esas películas que en inglés se titulan dunha maneira e en castelán outra cousa que non garda relación algunha co título orixinal). Deixémolo en face (ou cara).
Non obstante, faime "gracia" o tema dos amig@s no face. Por varias cousas. Imos por partes:
- A primeira é a foto: bastante xente ou non a pon ou pon a dun familiar (case sempre fill@) ou a dun debuxo animado ou un logo... Con todo, a foto é o de menos.
- Ó segundo, pero quizais máis chamativo, é que hai persoas que teñen centos e centos de amigos, cando non miles. Chegado a este punto habería que preguntarse qué se entende por amigo. Resposta complexa, pois cada un/unha ten a súa propia visión. Coido que se confunde moito o concept@ amig@ cos de colega ou coñecid@. Hai moit@s facebookeros que, imitando á canción de Roberto Carlos (o cantante), queren ter un millón de amigos e, sinxelamente, ninguén os pode ter. Non. Nin 1000 e, se me apurades, nin 100. Os amigos de verdade son poucos, pero bos. Acepto que, dependendo dos casos, haxa xente que englobe en amig@s os bos e os "sen máis", pero aínda así non se poden ter centos e centos. Confunden o termo amig@s co de coñecid@s. En fin, que cada un é libre de aceptar ou catalogar de amig@ a quen o desexe. O que non entendo é ese afán por coleccionar e incrementar o número de amig@s. ¿Acaso existe algunha competición cun premio final? ¿Acaso a xente quere aparentar que ten centenares de amig@s so por "fardar"...?. Dame que hai persoas que se identificarán coa segunda pregunta.
- Non son partidario de agregar como amig@s no meu perfil persoal (o de Julio Torres) a persoas que non son unha e físicas, senón que son un colectivo: cafeterías, bares, peluquerías, asociacións, partidos políticos, etc. etc. e moito menos agrego á xente que non coñezo de absolutamente nada. Parece unha tontería o que acabo de dicir, pero recibo propostas de xente que non teño o gusto de coñecer ou coa que nunca falei (verbalmente ou por escrito). Por suposto, non as agrego. Que non vos pareza mal. Non pensedes que o fago con mala intención, é que so acepto persoas individuais coas que teño/tiven bastante relación. Pódovos asegurar que senón cribara así, tería un cento máis de amig@s.
No perfil de A Lareira Máxica, sí acepto ás persoas -amigas ou non- ás que lle gusta o blog e participen ou non en A Lareira Máxica. Unha cousa son eu como persoa e outra o blog (no que todo o mundo ten cabida). É algo así como a túa vida persoal e a túa vida laboral, sen selo exactamente.
- Non entendo a xente que te agrega como amig@ e logo non usa o "face" para comunicarse contigo NUNCA. PERO NUNCA, NUNCA. Nin un simple "Me gusta", a pesar de que ti lle escribas no seu tableiro. ¿Será dos que ten engaden para fardar de número de amig@s?. A este tipo de persoas, antes ou despois, acabo borrándoas. E xa levo unhas cuantas... Como dicía aquela cuña dos "40 principales" dos 80: "¡Mi capitán, sólo quedamos 40!" ó que lle respostaba o capitán "¡Sí pero somos los principales!". Moralexa: é preferible ter poucos amig@s no "face", pero que exerzan como tales. Tel@s por ter é unha tontería.
- Penso que o "face" tamén sirve para saber quen, en realidade, non é o teu amig@, ou polo menos, non é tanto como ti pensabas. Nunha ocasión enviei unha invitación a unha persoa, fiel seguidora de A Lareira Máxica, e foime rexeitada. Pareceume raro porque con esa persoa tiven bastante contacto hai tempo, a pesar da distancia, e nunca tivemos ningún problema. Ningún. Pensei que non lle chegara, polo que lle voltei a enviar a invitación. Outra vez máis do mesmo... Por suposto, como xa dixen, cadaquén é libre de agregar a quen queira, pero neste caso chamoume a atención coñecendo a persoa. Moito, moitísimo. E a relación é boa, a pesar da distancia e do tempo que hai que non falo con ela. Raro, raro, raro...
- Por último, no face non teño a tódolos amig@s, especialmente a vari@s dos mellores. O "face" axuda a retomar o contacto con persoas coas que te levabas ben e lle perdestes a pista hai anos, cando aínda as tecnoloxías estaban principiando a camiñar. Non é necesario para conservar unha amizade, pois cos bos e boas amig@s nunca perdín o contacto. E entre eles, insisto, hai boa parte que non teñen "face", pero cos que podo chegar a falar horas e días, e nin me entero. Un bo sinal. Da gusto ser o voso amigo. E os que sodes bos e boas amigas xa sabedes a quen me refiro. MOITAS GRACIAS POLA VOSA AMIZADE.
A pesar deste testamento, segurísimo que se me quedaron cousas no tinteiro. Seguro!! Vós podedes discutir sobre as miñas impresións e aportar as vosas propias. E lembrade que A Lareira Máxica ten perfil no facebook. Nel sí acepto a tod@s ós/ás que vos gusta o blog, independentemente que me coñezades ou non (por certo, estas últimas son un número considerable). GRACIAS TAMÉN A TÓDOLOS SEGUIDORES DE A LAREIRA MÁXICA NO "face".
Nnon estou certo de si xa publicaste este video de Perpetuum Jazzile co seu tema de Africa. Pero gustaríame que todos modos, os videntes e colaboradores de A Lareira Máxica o escoiten non só unha sinon moitas veces, pois esta actuación ten algo que me enbruxa. A miña lastima é non poder escoitala en directo, pois xa sabedes que o directo é 1000 veces mellor que escoitar música e voces a capela plasmados en discos compactos, cassettes, baixados de internet, ou mesmo visto a traves da televisión ou radio.
Adicado a MARIAM E JULIO, e en definitiva a todo aquel que non é feliz en días chuviosos ou de inverno. Porque de tódalas cousas que percibimos e vivimos neste mundo, ata as que nos entristecen, poden verse doutro xeito, e convertirse en gozo para todos. So hai que cambiar o chip e pensar que o vaso non esta medio vacio, sinon medio cheo. Tamen querollo adicar de forma moi especial a MARIA, pois necesitas tempo para pensar. Eso si, MARIA, NON ESQUEZAS QUE TI ERES O MAIS IMPORTANTE.
“A vida é moito máis pequena que os sonos"
