mércores, 10 de xuño de 2009

** Alcanfor y lavanda

Mi abuela llenaba su armario de bolas de alcanfor. Estaba obsesionada con la idea de que las polillas pudiesen acabar con las sábanas de su ajuar. Todavía las conservamos, sábanas de algodón blanco delicadamente bordadas. Mis abuelos se casaron en el año 1942. El olor del alcanfor me produce sentimientos contradictorios: por una parte es el olor del armario de mi abuela y por otro es el olor de las beatas de mi parroquia. No sé si a estas alturas quedarán beatas en mi parroquia. Creo que pocas. Nuestro párroco es la antítesis del pájaro espino y eso, a la fuerza, tiene que influir en la devoción de las feligresas. Viejos problemas, viejas soluciones. Polillas y alcanfor. Las polillas son terribles. Trabajan lentamente pero sus efectos son devastadores. Las polillas que atacan el alma son igual de indeseables. También trabajan lentamente, también causan daños tremendos. Atacan por todos los frentes hasta que logran ahogarte. Un día por la noche te acuestas y notas que te cuesta respirar. Alarmado, al día siguiente vas al médico. Después de reconocerte te dice que tienes principios de asma y te receta Ventolín. Mentira. No es asma, son las polillas.

Resignado vas a la farmacia a por el inhalador. Al llegar a casa lees el prospecto y ves que solo es un broncodilatador. ¿Y las polillas? No sabes qué hacer, no sabes cómo vas a librarte de esa plaga que está empezando a minar tu vida. Alguna solución tendrá que haber, algo podrá hacerse.


...Ampliar/recoller resto do artigo [ +/- ]


    En nuestra casa, los insecticidas se guardan en la estantería del garaje. Allí, el abuelo tiene allí un pequeño arsenal: insecticidas para las garrapatas, para moscas, mosquitos y arañas, para los pulgones de las plantas, para acabar con el mildium de las viñas, para las plagas de los tomates, veneno para las hormigas y pegamento para los ratones. ¿Pegamento para los ratones? No salgo de mi asombro, se trata de un pegamento que se extiende sobre la superficie por la que presuntamente circulan los roedores y estos se quedan atrapados en ella. No veo nada para las polillas. Normal, para las polillas solo hay dos remedios conocidos: el alcanfor, un producto altamente contaminante, y la lavanda. Voy al jardín, afortunadamente tenemos lavanda. Desafortunadamente, todavía no ha florecido. ¡Qué asco! Cuando las cosas se tuercen no hay una que salga bien. Unas friegas con unas flores de lavanda podían aliviarme. No puedo esperar a que florezcan las plantas del jardín, el tiempo está infernal y la cosa puede prolongarse demasiado. Lo mejor es pedir ayuda. Es un tema un tanto delicado, sí, pero mejor buscar ayuda que dejarse llevar por la voracidad de los insectos. Necesito una ¡colonia! Voy al Corte, está cerca de mi casa. Le comento a una dependienta que estoy buscando un perfume que huela a lavanda. Me enseña varios y durante un rato me dedico a oler los papelitos impregnados que ella me ofrece. Llevo cuatro o cinco y ya tengo la nariz completamente saturada, ya casi no distingo las fragancias pero me siento mejor por momentos. Miro a la dependienta y me doy cuenta de que es muy guapa, muy exótica. No me decido, le pido a la chica del Corte que elija por mí. Ella me recomienda su favorito, Eternity de Calvin Klein, y para convencerme me dice que también tiene notas de lavanda. Esta vez no puede ser, estoy a tratamiento, necesito lavanda, mucha lavanda. Ya está, la chica da en el clavo, tú lo que necesitas es Agua de Lavanda de Puig. Me dejo aconsejar, me siento tan bien allí que me quedaría toda la tarde oliendo papelitos, uno tras otro. Todas los perfumes me parecen estupendas y la chica muy guapa, pero que muy guapa, guapísima. No sé como no me había fijado antes en ella. Ya se sabe, las polillas del alma acaparan demasiado la atención. Al salir del Corte me siento un hombre nuevo. Acelero por la cuesta del parking y disfruto del sonido del motor de mi coche. Me siento bien, me siento renacer.




UN RELATO ESCRITO POR: Alvariño
Colaborador habitual de A Lareira Máxica

luns, 8 de xuño de 2009

** El amor es irracional

Hay veces que las noticias tal cual pesan mucho más que un millón de artículos. El corresponsal de La Voz en Londres, Imanol Allende, publicó esta semana un texto que dolía. Unos padres se tiraron con su hijo muerto por un acantilado en Inglaterra. Al niño, tetrapléjico desde los 18 meses por un accidente, le tocó la doble lotería del espanto y tuvo, además, a los cinco años una meningitis que acabó con él. Los padres, que habían dejado sus trabajos para cuidarlo desde el primer accidente, no soportaron el dolor y se suicidaron con el cadáver del crío en una mochila y sus juguetes favoritos, un osito de peluche y un tractor, en otra. Comentar el hecho es una pérdida de tiempo. A mí me recordó en seguida a aquel padre palestino que interpuso su cuerpo entre los disparos de los soldados y su hijo pequeño. O aquella madre coraje, también inglesa, que decidió tener su bebé, aunque ella padecía un cáncer y solo un tratamiento agresivo de quimioterapia podía ayudarla si abortaba cuanto antes. «Si voy a morir, mi bebé vivirá», dijo, y así fue. Se enteró del cáncer a los cuatro meses de embarazo y esperó a las 25 semanas de gestación para que el niño saliese adelante. Ya era demasiado tarde para salvarla, pero se fue contenta «porque pude ver a Liam varias veces antes de morir». Así, y de forma más irracional aún, se les llega a querer a esos locos bajitos que son el auténtico terremoto de cualquier vida.

CORAZONADAS
"El amor es irracional"
Artigo de opinión de César Casal, xornalista
Publicado en La Voz de Galicia, 7 de Xuño de 2009



ENVIADO Ó BLOG POR: María
Colaboradora habitual de A Lareira Máxica

** ARRIBA OS ANIMOS, MAIORES DE 30 ANOS

Como vexo que hai moita añoranza polo pasado, e que nos poñemos melancólicos e tristes todos, envíovos este vídeo do grupo Les Luthiers (grupo que todos coñeceredes e que a min persoalmente me encanta), para que en contrapartida a estos artículos, nos deamos conta de que a vida hai que afrontala con ironía, nos momentos máis baixos.




ENVIADO POR: O Moucho
Colaborador habitual de A Lareira Máxica

sábado, 6 de xuño de 2009

** Recordos imborrables co paso dos anos...


Hoxe agromou en min un sentimento de melancolía pasada. Quizais foi o tempo enfurruñado e tristón logo de tanto sol, quizais este post do amigo e blogger Nacho Mirás que lin hoxe, quizais a canción "Un año más" de Mecano que soaba de fondo namentres acontecían os outros dous feitos anteriores ó unísono. Sí, máis ben foi unha conxunción de factores.

O tempo, ese ser sen rostro, faciana ou pernas que, sen embargo, corre, fixo acto de presencia por uns minutos ó redor de min. Pois ben, o tempo pasa sen decatarnos. Onte xa é pasado, viva o futuro!!!. Aínda que moitas veces vivimos máis o futuro que o propio presente. Nisto é onde se trabuca o ser humano: a felicidade consiste en aproveitar os pequenos momentos da vida, sen esperar grandes acontecementos. Saber valorar o que temos e as cousas pequenas constrúen os cimentos da felicidade. Tentar dar o mellor de sí mesmos sen enganar a ninguén, ter a conciencia tranquila, e gozar dos intres maravillosos cos que nos agasalla a vida, son fonte de felicidade interior e exterior, a pesar de tantos problemas e zancadillas cos que nos sorprende a vida.


...Ampliar/recoller resto do artigo [ +/- ]


    Falaba Nacho no seu post de que estes días cumpríronse 30 anos da súa primeira comunión. A primeira imaxe que me veu á mente foi ésa, a da miña primeira comunión, so uns anos despois que Nacho. Axiña o Mundial de España, Naranjito, Sport Billy, Comando G ou a primeira vez que se emitiu Verano Azul, ou o primeiro bico que lle din a unha muller, ou cando so había dúas canles de televisión e non se emitía ininterrumpidamente, senón que unha carta de axuste asomaba pola grella televisiva namentres os programas e os presentadores descansaban e repoñían folgos, quizais para concursar no "Un, Dos, Tres", ou para ir a "625 líneas" ou a "Si lo sé, no vengo" de Jordi Hurtado, que xa era presentador por aquel tempo antes de pasarse á dúas cun concurso cultural...

    Estas e outras son so algunhas imaxes que se me veñen á cabeza... Parece que aconteceu non hai tantos anos, pero xa pasaron arredor de 30 anos destes feitos. Vaia, tantos que xa morreron tanto Chanquete como Antonio Ferrandis.

    "¿Señor, me podría pasar el balón?" "¿É por min? -pensei ó escoitar a aquel cativo de 6 anos". Mirei para os lados e sí, era por min. Como na propaganda de televisión. Se a realidade tamén iguala ou supera á ficción...

    Hoxe estamos en 2009, o ano do triplete histórico do F.C.Barcelona, case un ano despois de que España gañara a súa segunda Eurocopa de Fútbol -logo da conquerida en 1964-, en plena crisis económica, rodeado de moitas -pero pésimas- cadeas de televisión teledirixidas por uns ou por outros, tentando organizando un novo mundial de fútbol, e rodando un novo Verano Azul, iso sí: Nin Chanquete nin Antonio Ferrandis estarán presentes, porque o tempo pasa, e non perdoa. Hai que aproveitar o momento, disfrutar da vida, vivir o momento, "Carpe Diem" que se diría en latín, algo que se soe dicir pero non sempre facer. Claro que hai que disfrutar pero sen perdelo norte e sabendo ben o que se quere sen facer dano a nada nin a ninguén, que logo se pasa dun extremo a outro. E tampouco se trata diso.

    Junio de 2009, podería seguir falando, lembrando e recordando cousas do pasado. Xa o farei noutra ocasión, que lembrar de vez en cando tamén é bo, que tamén convén recordalas.

    Antes de tomar decisións é bo sopesar cousas do pasado, porque do pasado sempre se aprende, se se pon un pouco de atención e non te deixas levar. É época de tomar decisións. A vida está chea delas. Claro que non sempre se acerta. Nas vindeiras semanas gustaríame tomar unha decisión sobre o futuro -importante, aínda que nada do outro mundo- , pero sen perder de vista o presente e, por suposto, o pasado, pois neles hai cousas e persoas que valen moito a pena...Hai que quitarlle a polilla o alma, que diría Alvariño, e disfrutar da vida. Agora, no mesmo momento que escribo estas líneas, empeza a soar o precioso tema de Coldplay "Viva la Vida" e o sol agroma de entre as nubes...




UN ARTIGO-OPINIÓN REALIZADO POR: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica