domingo, 15 de febreiro de 2009

** Esperando unha chamada de Diana por San Valentín

Onte foi o día dos enamorados, mais non puiden falar contigo. Xa sei que o noso é un amor platónico, utópico, imposible, que so vive nos sonos e que nunca endexamais se fará realidade. E é que, como diría Segismundo: ¿Que é a vida? Unha ilusión, unha sombra, unha ficción porque toda a vida é sono, e os sonos,sonos son. Non podo estar máis dacordo con isto. Tamén hai quen di que dos sonos se alimentan as ilusións. E será certo. Ou non...¿Díxenche que son galego?...

Onte gustaríame ter falado contigo, expresarche tódolos meus sentimentos, pero cando te chamei non te puxestes ó teléfono. Será que estarías ocupada coa túa parella. Para iso é a túa parella. No teu caso hai amores que traspasan a barreira da ficción e se fan realidade. Que llo digan a Antonio (Zabálburu). Qué sorte ten el de contar coa túa compañía...

A min dáme igual que te chames Miranda, que Laura, que Diana. Ó fin e ó cabo as tres persoas son unha mesma. E non é o misterio da Santísima Trinidade. Máis ben é un misterio alicantino. Onte chamoume Elsa, pero non me quixen pór. A cantos lle gustarían que ela os tivese chamado. Servidor, so tiña ganas e ollos para ti, querida amiga, pero non puido ser. Non respondestes á miña chamada, e iso que te chamei dúas veces...Será o destino, caprichoso el. Bueno, o destino e...o teu Antonio.

A distancia é o que ten: é un importante obstáculo, máis aínda cando alá en Madrid (quen di Madrid, podería ter dito outra cidade calquera), ti xa tés ó teu amor. El non é o teu amor platónico, quizás sexa o teu amor verdadeiro. Ou quizás non.

Onte foi o Día dos Namorados e acordeime moito de ti, Diana. Dese amor platónico que che profeso e que nunca se verá correspondido. Nin tan sequera nunha película ou serie túa. E é que a vida está chea de sonos e os sonos, sonos son...¿Ou non?...

Adicado á unha beleza chamada DIANA PALAZÓN




UN ARTIGO FEITO POR: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

venres, 13 de febreiro de 2009

** Aquel concurso de t.v. chamado Un, Dos, Tres...

Catro mascotas, un so programa:"Un, dos, tres,... Responda otra vez". O mítico. Un programa que marcou toda unha época, un concurso dirixido por Narciso Ibáñez Serrador ("Chicho") e que facía as delicias dos telespectadores españois dos anos 70, 80 e principios dos 90 -cun regreso puntual hai so uns anos-. O venres pola noite era sinónimo de Un, Dos, Tres e de saber qué gañaban a parella de concursantes finalista: se un coche, se un apartamento en Torrevieja (Alicante), se unha calabaza....

Aquelas tres partes: 1- Concurso de preguntas onde os gañadores eran investido coa banda de campións; 2- Eliminatoria, onde disparatadas e entretidas probas dirimía os que pasaban a: 3-Subasta, rodeada de espectáculo e dóce entretemento, no que que cando había catro regalos na mesa, sobraba un... Kiko Ledgard e Mayra Gómez Kemp (a que máis tempo durou e aquela que ofrecía cartos e máis cartos para olvidarse do regalo final...tentadora e que marcou escola neste senso) foron os presentadores máis famosos. Nas dúas últimas etapas tomaron o relevo Myriam Díaz Aroca & Jordi Estadella, primeiro, e Luis Larrodera, para pór o ¿broche final?.




Moitas cousas se poderían falar deste programa que marcou un hito na historia da t.v. en España, certo que cando so había unha soa televisión en España, e aínda non chegaran as privadas...Unha época na que a primeira e a segunda cadea exercían un auténtico monopolio televisivo. Despois chegaron as autonómicas e anos despois as privadas.

E principiaba o artigo falando de catro mascotas. Estoume referindo, como non á Ruperta, a calabaza con vida que ata bailaba e que durou máis tempadas que estoutras: Botilde, aquela bota boa que encerraba premios mellores: e o Chollo (con pinta de figo) e o anti-Chollo, mascota boa e mala respectivamente.









Este concurso serviu para dar a coñecer a múltiples humoristas tales como Raúl Sender (cos seus disfraces), Arévalo (e os seus chistes gangosos), Fedra LLorente ("La Bombi"), Bigote Arrocet ("Piticlín, piticlín..." ou "Mayruchachachá"!!!), Antonio Ozores (co seu vocabulario inintelixible "chicones catalensep ajuladie ampende doses .... ¡Y por fin...ya somos europeos" ou "¡Esto no se hace: caca") ou o Dúo Sacapuntas: o alto ou o "Linterna" e o baixo, a "Pulga" (interpretad por Juan Rosa, finado hai una anos) disfrazados de toureiros con traxe de luces e nos que non cesaban de asedirnos con aquelas frases pegadizas ("veintidó, veintidó, veintidó" , ou "¿Y cómo estaba la plaza? Abarrotaá!!!")



¿E que dicir das azafatas? ¿E dos tacoñóns/tacañonas? ¿E do premio final? "Ha salido el coche, ha salido el apartamento, ha salido..." ¿E a cara que se lles quedaba ós finalistas cando gañaban un abundante lote de productos, cando podían ter gañado moitos cartos? ¿E cando había un segundo coche? ¿E cando...? Cantos recordos.... Pero acabo de oír el sonido de...los Súper Tacañones....¿Que faría mal?...Pois nada, que me retiro ó meu apartamento de Torrevieja...

¿Qué mascota che gustou máis? ¿Qué lembranzas e recordos che trae o Un, Dos, Tres...? ¿Cal humorista dos que pasaron che gustou máis? ¿Cal cres que foi o auténtico éxito do programa? Aproveita e da a túa opinión. Será moi benvida.

Por certo, descubrín esta páxina web adicada ó Un, Dos, Tres.



UN ARTIGO ELABORADO POR: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

mércores, 11 de febreiro de 2009

** O poder das pesadillas

En el pasado los políticos prometían un mundo mejor. Tenían distintas formas de lograrlo.

Pero su poder y autoridad surgía de la visión optimista que ofrecían a su pueblo.

Esos sueños fracasaron y, hoy, la gente ha perdido la fé en las ideologías.

Cada vez con más frecuencia, los políticos son vistos simplemente como administradores de la vida pública.

Pero ahora han descubierto un nuevo rol que restaura su poder y autoridad. En vez de repartir sueños, ahora los políticos prometen protegernos de las pesadillas.

Dicen que nos rescatarán de peligros terribles que no podemos ver y que no comprendemos. Y el mayor de todos los peligros es el terrorismo internacional.

Una red poderosa y siniestra, con células asociadas en países de todo el mundo. Una amenaza que necesita combatirse con la guerra al terrorismo.

Pero la mayor parte de esta amenaza es una fantasía que ha sido exagerada y distorsionada por los políticos.

Es una oscura ilusión que se ha divulgado sin ser cuestionada entre los gobiernos de todo el mundo, las agencias de seguridad y los medios internacionales.

Esta es una serie de documentales acerca de cómo y por qué se creó esa fantasía y a quién beneficia.




PARA VER LA SEGUNDA Y TERCERA PARTE IR A :



UN ARTIGO ENVIADO POR: Jose
Colaborador de A Lareira Máxica

martes, 10 de febreiro de 2009

** CÓMO VIVIR UN GRAN AMOR (2)

O prometido é débeda. Aquí tedes a segunda parte do artigo de onte, que nos enviou a nosa colaboradora María. Para tomar nota...


...................................................................................................................................

POR QUÉ ME TOCAN PAREJAS DIFÍCILES??? Porque internamente tenemos una programación que nos conduce a elegir personas difíciles, no estamos preparados para ser felices y gozar del amor.

Además el peor motivo para buscar pareja es por estar solos, si nos desesperamos elegiremos lo peor. Cuando tenemos demasiada hambre comemos cualquier cosa, no elegimos. Si estamos hambrientos emocionalmente hacemos igual, y en cuanto a pareja hay que seleccionar sin apuro ni presión el "menú principal"


Soluciones:
1. Dejar de ver telenovelas. Son la peor fuente para programar el subconsciente, es drama puro lo que ponen en la mente y por muy analíticos que seamos siempre afectan.

2. Revierte tu programación negativa infantil. Focaliza y elige modelos externos que fortalezcan tu idea de felicidad. Usa la técnica del anclaje, al reconocer un modelo positivo de pareja en la calle, la TV o un libro piensa: "Esto es lo que quiero para mi"? También es bueno habituarse a poner la atención en las virtudes del otro y no en los defectos, pues en lo que ponemos pensamiento y atención se reproduce (si creo y pienso que mi pareja es infiel, creare las condiciones para eso).

3. hablar con parejas amigas que sean felices y preguntarles como lo lograron. Ellas tienen una información que tu ignoras, busca conocerla. Nuestro ego nos invita a envidiar, porque maneja un concepto estrecho de escasez, hay que hacer caso al espíritu, quien sabe que hay amor para todos, entonces intentemos y copiemos, no envidiemos.



EL PLAN PARA ENCONTRAR A TU PAREJA

...Ampliar/recoller resto do artigo [ +/- ]



    La mayoría cree que el amor cae del cielo y no se puede planear, nos toca o no nos toca. Eso es falso, si no hemos logrado una vida afectiva placentera podemos entrar en acción, movernos, hacer un plan como si fuéramos de vacaciones.

    1. Elabora una lista de compatibilidades. Hay que elegir el tipo de pareja. Haz una lista de las características en todos los aspectos que te gustaría tuviera tu pareja y cubre cada detalle: descripción física, edad, nivel sociocultural, económico, afinidad espiritual, etc.... se muy especifico.

    2. Al encontrar el candidato chequea: de 60% para arriba se pronostica éxito 50% la proyección es drama. Y 80% es un muy buen porcentaje.

    3. Dónde buscarla??? Visita los lugares afines al tipo de gente que buscas, donde haya menos competencia y se compartan afinidades. Si lo quieres deportista, acude a esos sitios, y si te desagradan los salidores no vayas a buscar novio en las discotecas. También puedes correr la voz hazte publicidad, dile a tus amigos que buscas pareja.

    4. Trabaja contigo mismo. La principal fuente de frustración al nivel de pareja es querer cambiar al otro, olvídate del otro. Comienza a buscar todo lo que puedas hacer para ayudarte, sanar las heridas de tu niño interior y alimentar bien tu mente subconsciente, pues ella siempre ejecuta lo que lleva dentro.

    5. Si tienes pareja y las cosas no van bien, haz lo mismo; pues al mejorar tu, mejora el otro. Ahora, si hay muchas cosas que te molestan del otro, inconscientemente te estas diciendo que es la persona errónea y quieres cambiarla.
    El trabajo personal te dará dos alternativas: a. Si la persona con la que estas es quien mereces, comenzara a darte el amor que esperas. b. Si no es la que te conviene, se correrá y vendrá otra como la que quieres.
    Un lema para todos: UNA RELACIÓN DE PAREJA ES SIEMPRE PARA ESTAR MEJOR.


    Una buena relación es un contrato entre dos, donde ambos hacen lo que está a su alcance para hacerse mejor la vida. Si no, no hay relación, pues tener pareja no es para competir, cambiar al otro o descargar las neurosis que padecemos.
    Actúa, haz el plan, ponle fecha, si no se cumple, no te desanimes, sé perseverante. Prepárate con tiempo y disponte a darle la bienvenida, recuerda que una relación comienza mucho antes de encontrarse con esa persona, pues comienza contigo.

    Decide cuánto quieres pagar, pide una persona que traiga lecciones a Tu vida, pero de un modo que puedas digerirlas fácilmente, sin traumas, ni dolor; pide un maestro cariñoso. Invierte tiempo y esfuerzo en deslastrarte de tu dolor emocional del pasado y fórmate una nueva conciencia, lee libros busca consejos de profesionales, busca ayuda de personas con experiencia, pero ante todo haz el trabajo interior contigo mismo, reconcíliate con tu pasado y tu presente. Toma modelos externos que alimenten lo que has elegido.

    Remueve de tu casa todos los objetos de relaciones anteriores, sobre todo si fueron malas; regala, vende, quema, dona, bota, sácalos de tu vida. Si te cuesta hazlo poco a poco, pero hazlo. Las fotos, las joyas, la ropa, los muebles te recuerdan inconscientemente el pasado.Todos estos objetos están cargados de " heridas del pasado". Si la relación fue buena y termino adultamente, puedes conservarlos.
    Si la persona que estas esperando ya existe, en lugar de gastar energías sintiéndote solo y triste, lo cual aleja al otro, háblale, dile: " Te doy la bienvenida, estoy preparándome, tengo muchas cosas bellas que ofrecerte".

    Este mensaje hará eco en el universo y le llegara de algún modo a esa persona que será para ti. Si te agarra la angustia, cierra los ojos e imagina lo bonito que será estar juntos con tu nueva pareja sin ponerle rostro.
    Es difícil creer y permanecer en la incertidumbre, pero quien tiene fe recibe; solo los débiles terminan una relación y pasan de una a otra buscando paracaídas que les alivien el dolor del golpe.

    Si tienes dudas busca como eliminarlas, solo tenemos éxito en aquello de lo que estamos convencidos. Pide ayuda a: psicólogo, psiquiatra, consejero, etc. Y también en el ámbito espiritual.

    Renuncia a sufrir, decrétalo, grítalo, escríbelo, comprométete contigo mismo a respetarte y darte amor. Primero renuncia a lo que no quieres, luego elige y afirma lo que deseas para ti. Ámate a ti mismo, no vivas la fantasía de creer que si llega alguien que te ame todo se resolverá.

    Si tu generas amor, atraerás amor; el gran secreto de oro para vivir una gran relación es amarse a uno mismo, no te sacrifiques por nadie, pues te desequilibraras, siempre tú en primer plano.


    OLVIDA Y PERDONA, lo que te tocó vivir tenia un sentido aunque no lo comprendas.

    Pide a Dios que te ayude a encontrar el plan que el tiene para tu vida, pues no estamos llamados a vivir desdichados, sino a vivir en Amor y desde el Amor, pues venimos de un Dios que ama.


    Tomado de un taller dictado por HORACIO VALSECIA, psicólogo argentino




UN ARTIGO ENVIADO POR: María
Colaboradora habitual de A Lareira Máxica