** A MEMORIA FOTOGRÁFICA: a radio, anos 60

Como vos adiantara hai tempo, ALM vai publicar fotos antigas que teñen, de por sí, un gran valor ou recordo. A primeira fora aquela de Manuel Ferrol sobre a emigración, na que un neno e un persoa maior choraban desconsoladamente nunha despedida.

Hoxe publicamos unha enviada pola colaboradora mariam, que foi quitada por Virgilio Viéitez en 1960 e que xira en torno a unha radio da época. Anímovos a que me comentedes esta imaxe e tamén a que sigades enviando máis fotos que fagan lembrar unha época. Podedes acompañala dun comentario propio ou alleo (tal e como fixo Mariam na imaxe da radio). En todo caso, identificade ós seus autores se os coñecedes. ¿Seguro que non tés ou coñeces ningunha imaxe que case fala por sí soa? ANÍMATE E ENVÍAME AS TÚAS!!! .



El sonido de la radio

Señora con el receptor de radio adquirido con el dinero enviado por su hijo, emigrante en América.
Virgilio Viéitez (1960)

Las fotografías tienen sonido. Es un sonido distinto, diferente del que estamos habituados a escuchar, pero es un sonido vivo.
En la fotografía de Virgilio Vieitez que ahora miramos, el sonido es más que evidente. Es el sonido de esa radio junto a la que la campesina posa con orgullo (el orgullo con el que los pobres muestran las pocas cosas que les pertenecen), pero también el de la posguerra en aquellos años de hierro que se pueden intuir en ambas cosas: en la fotografía y en el electrodoméstico. Quizá el primero que la mujer tuvo, como la mayoría de las casas españolas.
Por eso, basta mirar fijamente esta foto para escuchar en sordina el sonido del parte, el de los anuncios de comercios y productos provincianos, el rumor del rosario y de Radio Andorra, que llegaba por las noches a todos los rincones del país como por arte de encantamiento. Ese mismo encantamiento que invade esta vieja foto que tiene toda la dignidad de la obra bien hecha y el hechizo de lo que perdurará.

JULIO LLAMAZARES

---

FOTO FEITA POR: Virgilio Viéitez
COMENTARIO "El sonido de la radio" escrito por: Julio Llamazares

---

---

FOTO E COMENTARIO REMITIDOS POR: mariam
Gran Colaboradora de A Lareira Máxica

** O F.C.Barcelona gáñalle ó Real Madrid por 2 a 0.

O F.C.Barcelona gañoulle onte ó Real Madrid por dous goles a cero o derbi de fútbol da primeira división. Os tantos foron obra de Etoo e Messi. O Real Madrid disfrazouse no Nou Camp de equipo menor co gallo de non encaixar un feixe de goles. Parecía que quen realmente xogaba contra o Barcelona non era o Madrid senón o Osasuna ou o Recreativo, con tódolos meus respetos para estes equipos da parte baixa da clasificación. Así, o equipo branco puxo o autobús diante de Iker Casillas e non dubidou en coser a faltas a Leo Messi para paralo e meterlle o medo no corpo. Fixo do contraataque a súa arma. A estratexia saiulle ben ata o minuto 83, momento non que o F.C.Barcelona deu coas chaves do autobús para abrir a portería de Iker (con anterioridade, o Barça incluso fallará un penalti), establecendo o 1-0. Un maxistral gol de Messi subiu ó marcador o definitivo 2-0.

O Barcelona non gañou a Liga, pero deu un paso moi importante. Distancia ó eterno rival en 12 puntos, namentres que o Valencia e o Sevilla, os seus perseguidores, se atopan a 8 puntos. O Villarreal é cuarto, a 9. Falta moita Liga por xogar, pero o F.C.Barcelona asestou un duro golpe.

---

UNHA MINICRÓNICA FEITA POR: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

** Un recordo + unha nevada

Hai dous anos que ó home deste enlace o abandonou a sorte. Iso sí, os seus pelos non se lle porían de punta aínda que lle tocara a lotería...

ÚLTIMA HORA: Unha forte nevarada fixo a súa incursión en A Lareira Máxica. Prestade atención e poderédela observar...

** Un día calquera...xa será tarde

Un día calquera decatarémonos de que nos equivocamos, pero xa será tarde. Un día calquera darémonos conta de que esta sociedade peca de cinismo, hipocresía e egoísmo individualista, pero xa será tarde. Un día calquera observaremos que os monopolios nos asolagan apoiados nos cartos, pero xa será tarde. Un día calquera veremos tronar e quereremos evitalo, pero xa será tarde. Un día calquera pretenderemos apuntarnos para correr unha maratón cando os participantes xa chegaron á meta, pero xa será tarde. Un día calquera contarannos que houbo unha crise económica, pero xa será tarde. Un día calquera PENSAREMOS, pero,claro, XA SERÁ TARDE...

---

UNHA REFLEXIÓN DE: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica