domingo, 10 de febreiro de 2008

** Isidre Esteve, un exemplo de coraxe e autosuperación

Isidre Esteve, é un gran exemplo de superación. O catalán participou moitos anos na competición de motos do Rally París Dakart (a última no Dakar de 2007, ó último disputado), obtendo boas actuación e estando preto de gañar o Rally nalgunha ocasión. Nembargantes, o destino xogoulle unha mala pasada en marzo de 2007 cando sufriu un accidente noutro rally en Andalucía que o deixou en cadeira de rodas por mor dunha lesión medular.

Apenas un ano máis tarde, acaba de anunciar que vai competir no Campionato de España de Todoterreos. Aí é nada. Coraxe, valentía, pundonor e autosuperación non lle faltan a Isidre. Hai uns meses lera unhas declaraicón que dera nunha rolda de prensa. Falaba cunha serenidade e un optimismo que sorpendeu a mot@s do feito de quedar en cadeira de rodas para sempre. Tiña asumido o que lle pasou e as consecuencias para a súa vida: "Acepte la situación desde el primer momento. Pedí sinceridad (a los médicos), porque quería saber qué lesión tenía". Sufrimento, claro está, non lle faltara, pero tocaba tirar para diante. Vía o vaso medio cheo. Dicía que podía ter sido pior e estar morto. E tiña razón. Outros compañeiros seus, - algún deles gañou o Dakart- hoxe non o poden contar. El, pese a todo, está vivo.

Deunos un exemplo de seguir adiante a pesar de todo. Afirmaba -e sígueo facendo- que se sente con ganas de facer moitas cousas e que "me he dado cuenta que puedo hacer de todo". Esta semana fíxose público que vai voltar a competir. Proba de que as súas intencións non se quedaron nun mero desexo.

Bravo, Isidre. E deséxoche o mellor e moitos éxitos, que estou seguro que van chegar. Como ben dis, non serán pronto pero acabarán chegando. E o máis importante: TÉS VIDA, UNHA GRAN ILUSIÓN E MOITO MOITO APOIO de tod@s. Sorte.




UN ARTIGO REALIZADO POR: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

sábado, 9 de febreiro de 2008

** Cuestión de humor. ¿Inferno exotérmico ou endotérmico?

La siguiente pregunta fue hecha en un examen trimestral de química en la Universidad Complutense de Madrid. La respuesta de uno de los estudiantes fue tan ’profunda’ que el profesor quiso compartirla con sus colegas, vía Internet; razón por la cual podemos todos disfrutar de ella.
Pregunta: ¿Es el Infierno exotérmico (desprende calor) o endotérmico (lo absorbe)?

La mayoría de estudiantes escribieron sus comentarios sobre la Ley de Boyle ’el gas se enfría cuando se expande y se calienta cuando se comprime’.

Un estudiante, sin embargo, escribió lo siguiente:
’En primer lugar, necesitamos saber en qué medida la masa total del Infierno varía con el tiempo. Para ello hemos de saber a qué ritmo entran las almas en el Infierno y a qué ritmo salen. Tengo sin embargo entendido que, una vez dentro del Infierno, las almas ya no salen de él. Por lo tanto, no se producen salidas. En cuanto a cuántas almas entran, veamos lo que dicen las diferentes religiones: la mayoría de ellas declaran que si no perteneces a ellas, irás al Infierno. Dado que hay más de una religión que así se expresa y dado que la gente no pertenece a más de una, podemos concluir que todas las almas van al Infierno. Con las tasas de nacimientos y muertes existentes, podemos deducir que el número de almas en el Infierno crece de forma exponencial. Veamos ahora cómo varía el volumen del Infierno: según la Ley de Boyle, para que la temperatura y la presión del Infierno se mantengan estables, el volumen debe expandirse en proporción a la entrada de almas. Hay dos posibilidades:

1. Si el Infierno se expande a una velocidad menor que la de entrada de almas, la temperatura y la presión en el Infierno se incrementarán hasta que éste se desintegre.

2. Si el Infierno se expande a una velocidad mayor que la de la entrada de almas, la temperatura y la presión disminuirán hasta que el Infierno se congele.

¿Qué posibilidad es la verdadera? Si aceptamos lo que me dijo Ana en mi primer año de carrera (’hará frío en el Infierno antes de que me acueste contigo’), y teniendo en cuenta que me acosté con ella ayer noche, la posibilidad número 2 es la verdadera y por tanto daremos como cierto que el Infierno es exotérmico y que ya está congelado. El corolario de esta teoría es que, dado que el Infierno ya está congelado, ya no acepta más almas y está, por tanto, extinguido; dejando al Cielo como única prueba De la existencia de un ser divino, lo que explica por qué, anoche, Ana no paraba de gritar ’¡Oh, Dios mío!’

Dicho estudiante fue el único que sacó sobresaliente




ENVIADO POR: María
Gran colaboradora de A Lareira Máxica

venres, 8 de febreiro de 2008

** ¿Quen coñece o conto da néboa e a vergoña?

Onte contáronme un conto/ historia/ lenda ou como queirades chamarlle que me encantou. Descoñezo por tanto o seu autor /a se é que realmente o ten. Se cadra, poida que sexa unha desas historias anónimas, non o sei. Googleando pola net o único que conseguín sacar en claro é que se trata dunha historia tradicional leonesa. Se alguén sabe algo máis, sempre agradeceríamos que nos ilustraran mellor (eu polo menos).
Era a historia da néboa e a vergoña. Ó parecer as dúas gostaban de reunirse e quedar de cando en cando para verse, parolar e quen sabe se tomar un café, pero iso só no verán. Un bo día a vergoña preguntoulle á néboa como podía facer se algún día non lle resultaba doado atoparse con ela posto que descoñecía o seu enderezo. A néboa respondeulle que daría con ela á tardiña nos veráns e sempre nos altos e pola mañanciña cedo de inverno polos vales adiante. Pero tamén lle preguntou polo enderezo da súa interlocutora, a vergoña. Esta só puido responderlle que carecía de enderezo persoal posto que “se un día perdes a vergoña, nunca volves a atopala.”




ARTIGO FEITO POR: María
Gran colaboradora de A Lareira Máxica

** Pastora Soler: do flamenco ó pop

Encántame Pastora Soler. En realidade o nome real desta sevillana de 29 anos é Pilar Sánchez Luque. Cantante camaleónica onde as haxa. Empezou cantando flamenco e logo mudou o seu estilo. Gústame máis agora. Ten boas cancións e unha voz potente e agradábel. Hai un chisco estaba escoitando unha canción súa na radio, que sei que lle gusta moito ó Jaime, o meu querido home. Pois como dentro dun poco vai a visitar ALM pois sorpresa, sorpresa!!. Adícocha a tí, en especial, pero tamén, a tódolos visitantes de ALM, e, por suposto, ó noso coordinador Julio Torres, outro namorado da música pop desta sevillana (¿e dela tamén Juliño?, ¿ou "so" tés ollos para Diana Palazón, Elsa Pataki e Cristina Villanueva?, jejeje amigo, paréceme que te acabo de pór coloradiño. Sinto ser algo indiscreta. Espero que isto no me custe o cargo, jejeje).
Boa fin de semana a tod@s.




UN ARTIGO DE: Patri
Administradora axudante de A Lareira Máxica