**Nace a wikilengua, web de axuda sobre o español

Unha nova páxina web, titulada
Wikilengua del español agroma na internet. Bemvida!. Os seus creadores defínena como "Un sitio abierto y participativo sobre las dudas prácticas del castellano y un medio para reflejar la diversidad de una lengua hablada por cientos de millones de personas".
Segue un estilo moi similar á wikipedia. ALM terá un enlace desde o apartado de links ou enlaces dentro da temática sobre educación.

---

UN ARTIGO DE: Patri
Administradora axudante de A Lareira Máxica

** Anuncio dun artigo que publicaremos esta semana

Hoxe chegounos ó correo un artigo que está pendiente de rematar pola súa autora. E so un adianto do que unha nova letora do blog nos vai enviar para publicar. O Julio e máis eu estamos totalmente impresionados cos viveza do que se conta nel. É realmente estremecedor. O que lle pasou a esta nova lectora podería pasarlle a calquera persoa. Ninguén está libre. Uff, pon os pelos de punta so lelo. E remarca unha vez máis a sociedade tan HIPOCRITA NA QUE VIVIMOS.
Esperamos que esta nova amiga de ALM nos remita as imaxes e o texto completo en breve. So sirva como adianto e para que nos vindeiros días esteades atentos e opinedes, porque coido que é un tema que se presta moito. E a ela, en concreto coido que lle vai gostar que opinemos.
De verdade que creo que vai valer a penar lelo pola súa realidade, crudeza, inquedanzas, temores, preocupacións que xurden e sentimentos que transmite esta lectora que non coñecemos pero que é benvida, coma tod@s, os que un día vos animades a participar no blog....
Desde aquí o Julio e máis eu felicitamos a esta nova colaboradora de A Lareira Máxica por ser tan valente e por escribir dun tema que parece tabú ou maldito e facelo de xeito extraordinariamente ben. Estamos ámbolos dous dacordo con todo o que dis e expós. Noraboa por ser tan valente e agardamos que sigas colaborando no blog.

Patri

** O clube das adiviñas (Nova sección)

Hoxe estreamos sección. A proposta foi lanzada hai unhas semáns por a María, e o Julio e máis eu gostounos a idea. Trátase de adiviñar o nome e a obra ou o fragmento dunha texto que nos remitides, feito por un escritor coñecido. Poden ser poemas, novelas ou calquera outro estilo literario. Queremos advertir que esta nova sección non será incompatíbel coa do Recuncho Literario que tamén pode e seguirá recollendo os mesmos fragmentos que ata o de agora, pero coa solución. Por todo isto, pedímosvos un favorciño: Indicade en que sección queredes incluír o fragmento literario, ou se vos dá igual (nese caso decidiremos nós, en función de que sección esté máis coxa nesa tempada). O ideal é que unhas veces fora nun e outras noutro.

Nesta nova sección se o cabo dun días, ningúen acertase a obra ou o autor, a solución será revelada no artigo polos administradores do blog.

Tamén aproveito para dicirvos que ¿non hai nada que vos dé rabia ou que vos faga sentir contentos?. A sección QUE RABIA DA CANDO!! e a súa prima-irmá de QUE CONTENTO ESTOU CANDO...!! buscan quen as queira. Graciñas.

Empecemos pois. Como non, o primeiro poema foi enviado pola impulsora da idea (graciñas pola proposta de parte do Julio e miña).

ACTUALIZACIÓN 02-10-09: "O clube das adiviñas literarias" reconvértese en "O clube das adiviñas...". Nel poderá haber adiviñas non so sobre literatura, senón tamén sobre fotos, música, persoas, etc. Esta sección non será incompatible coas xa existentes de O Recuncho Literario, música, fotos ou outras, as cales non están destinadas a acertar senón a escribir, opinar ou simpremente publicar sobre eses temas.
...................................................................................

Me gusta cuando callas porque estás como ausente,
Y me oyes desde lejos, y mi voz no te toca.
Parece que los ojos se te hubieran volado
Y parece que un beso te cerrara la boca.

Como todas las cosas están llenas de mi alma
Emerges de las cosas, llena del alma mía.
Mariposa de sueño, te pareces a mi alma,
Y te pareces a la palabra melancolía.

Me gusta cuando callas y estás como distante.
Y estás como quejándote, mariposa en arrullo.
Y me oyes desde lejos, y mi voz no te alcanza:
Déjame que me calle con el silencio tuyo.

Déjame que te hable también con tu silencio
Claro como una lámpara, simple como un anillo.
Eres como la noche, callada y constelada.
Tu silencio es de estrella, tan lejano y sencillo.

Me gustas cuando callas porque estás como ausente.
Distante y dolorosa como si hubieras muerto.
Una palabra entonces, una sonrisa bastan.
Y estoy alegre, alegre de que no sea cierto.

.................................................................................................................
A SOLUCIÓN DO NOME DO POEMA E DO ESCRITOR SERÁ REVELADA PROXIMAMENTE
.................................................................................................................

---

ACTUALIZACIÓN 11-01-08: Que decepción horríbel. Ningúen soubo a solución nin se atreveu a probar sorte. A ver se no próximo acertixo hai algún que se atreva, aínda que non acerte, que non pasa nadiña.

O Poema número 15 de “Veinte Poemas de Amor y Una Canción Desesperada” de Pablo Neruda

---

---

POEMA ALLEO QUE FOI ENVIADO POR: María
Gran Colaboradora A Lareira Máxica

** Peceiras de coiro marrón

Detesto a Papá Nöel, sóbranme os motivos. Non é de agora, o mal xa ven de vello. Hoxe pola maña estiven meditando sobre a data na que empecei a terlle tirría o “fulano” ése. Foi hai moitos anos, aínda era un cativo. Recordo que estivera vendo a tv pola tarde. Non recordo o programa, supoño que sería a típica programación do día de Noiteboa da Primeira Cadea, qué remedio, non había outra. Xa vos podedes facer unha idea. Os presentadores do “especial”, (agora que o penso, os guionistas debían ser becarios), recordáronnos toda a tarde ós cativos que tiñamos que “deixarlle os zapatos a Papá Nöel na ventá”. Eu, que era unha alma inocente, tomei o consello o pé da letra. Era un consello que viña da tele, de Madrid, seguro que os presentadores sabían do que estaban a falar.

Daquela vivía nunha casa e a miña ventá daba para o tellado do porche. Sen dicirlle nada a ningún dos meus maiores, a Juanjito tampouco, e tendo en conta que Papa Nöel era un gran descoñecido para min, decidín atendelo coas miñas mellores galas. Eu, como sempre fora máis de tratar cos reis magos quixen cumprir o mellor posible o protocolo de Laponia. Pois nada, nos se me ocorreu mellor cousa que coller os zapatos novos, aínda sen estrear, abrir a ventá do meu cuarto e deixalos enriba do tellado. Podo asegurarvos que aquela noite non choveu, diluviou.

...Ampliar/recoller resto do artigo [ +/- ]

Pola mañá, ó espertar, vin que había algúns agasallos no cuarto, un xersei ou un pixama, pouca cousa. Nin reparei nos regalos e fun directo a ventá. Xa imaxinaredes a miña cara de espanto, os meus zapatos novos estaban literalmente encharcados. Supoño que naquel instante dúas grandes bágoas caeron dos meus ollos, ¡qué desgusto, Papá Nöel non os vira e pasara de largo! Recollín os zapatos chorando e con eles na man presenteime na cociña. Alí estaba a aboa e alí me foi desvelado o gran misterio da Nadal.

¿Papa Nöel? Bah..., ¡onde estén os reis magos! Eses si que son de confianza. Non hai comparación. E os camellos moi agradecidos, que lles deixas un chisco de turrón ou uns polvoróns e cómenchos todiños. Deben ser de bo dente, fan coma min,¡ja, ja!, que todo o que adelgacei dende que son ovo-lácteo-vexetariano engordeino no Nadal, certo é que xa levamos un par de meses de Nadal. O que non teño moi claro é si este Nadal intermiiiiiinnnnaaable é circunstancia atenuante ou agravante. Ten que ser agravante, claro, eu engordei. Déixovos, a bici estame esperando. Saúdos para todos, especialmente para Jessica. Non podo remedialo, dende que me dixo que era o seu ídolo síntome como se fose Bisbal. Tamén aproveito para saudar a Julio que me mandou uns visitantes estupendos este Nadal. Instaleinos no cuarto dos invitados e díxenlle que poden quedarse con nós o tempo que queiran, que son benvidos.

---

ARTIGO REALIZADO POR: Alvariño
Gran Colaborador de A Lareira Máxica