SAN XENXO . Julio Torres (Artigo adicado a tódol@s compañeir@s de promoción de Traballo Social) 14 anos quedaron no saco dos olvidos...
Publicacións
Todos os comentarios
" ¿A hipocresía descansa no Nadal?. Non. Nestas datas vai máis lonxe é vístese co seu traxe de gala "
Parece increíble que Papá Noel poida repartir tantos regalos nunha soa noite. ¿Sospeitoso, a que sí? Pero este ano, foi pillado in fraganti namentras voaba por todo o mundo no seu trineo xunto cos seus renos. Se queredes ver vídeos móstrase disto visitade esta páxina. E eu que pensaba que non existía......Jeje...
¿Sabedes con cantos nomes diferentes se coñece a figura de Santa Claus ou Papá Noel.
Se queredes saír de dúbidas visitade este enlace da Wikipediaque nos remite a nosa colaboradora Raquel a propósito da celebración destas festas. Algunhas son ben simpáticas ou chamativas. Tamén se inclúe unha referencia a historia de San Nicolás de Bari e a súa transformación en Santa Claus.
Un saúdo e seguide pasando unhas boas festas. Iso sí precaución, sobor de todo na carretera se conducides!!!!
P.D.: Síntoo por Papá Noel, pero eu son dos Reis Magos ¿e vós?
Neste día de Noiteboa quixeramos desexarvos desde A Lareira Máxica, en especial @s que nos seguides habitualmente, unha moi boa Noiteboa, un feliz Nadal e un próspero ano Novo, no que a saúde vos acompañe que, ó fin é o cabo, é o máis importante nesta vida. Asemade, que o amor inunde as vosas vidas e o traballo non vos falte, nuns tempos onde pagar hipotecas e demais gastos estase a tornar unha misión moi difícil.
Oxalá no 2008 A Lareira Máxica siga contando coa vosa presencia, pois sen vós, este proxecto estaría coxo. Sería un blog persoal e non pluripersoal como tratamos de facelo.
Agardemos que ALM poida seguir adiante no 2008 con maior ou menor periodicidade, pero seguir ó fin e ó cabo. Desde aquí quixera facer un agradecemento moi especial: A Patri, que pese a estar cada día máis e máis ocupada co seu quefacer profesional e doméstico nos bota unha man. Sen ela, este blog non podería terse administrado nos últimos meses. Posiblemente, en breve, Patri nos deixe por falta de tempo. Non é seguro. SEXA COMO FORE GRACIAS POR TERNOS AXUDADO.
Outra peza fundamental sodes os colaboradores, sen vós este blog SI QUE NON TERIA PODIDO PUBLICARSE NOS ÚLTIMOS TRES MESES. GRACIAS TAMÉN. E aproveito para animar a máis xente a participar: podedes escribir de calquera tema que vos guste, agás de política (porque este blog non é un blog para falar de temas políticos: para iso hai moitos e moi bos). Tódalas colaboracións serán benvidas e publicadas. Máis facilidades IMPOSIBLE.
Gracias tamén ós que neste 2008 descubrístedes o blog unha vez e seguístelo visitando máis veces posteriormente. Gracias a As de Ouros, Alvariño, Calypso, Drosophyllum, Eifonso Lagares, Guillermo Pardo, Nacho Mirás, O Moucho, Polizón ou Zebedeo, entre outros (que non se me enfade ningúen se non o nomeo).
Sinto que, ó mellor, poida ser pesado con tanto agradecemeento, pero creo que de ben nacidos é ser agradecido. Que menos pola miña parte. Este é un blog moi modesto que tenta crecer día a día e, toda a axuda é importante para consolidar un proxecto que naceu un 1 de maio de 2006. GRACIAS de todo corazón, por axudarme a facer posible este proxecto de blog colectivo interactivo, como dalgunha maneira o dei en chamar, acertada ou equivocadamente.
Xa digo que non sei se no 2008 ALM vai tornar nunha publicación con outra periodicidade. O que teño claro e que, agás que causas de forza maior, vai seguir.
DE NOVO MOITAS GRACIAS @S QUE A FACEDES POSIBLE. ESTOU ABERTO A SUXERENCIAS (como xa fixo algunha persoa).
CARPE DIEM E FELIZ NADAL
Es raro que una persona que haya vivido en el barrio madrileño de Lavapiés, en los años 50, no recuerde a Gloria Domínguez Carpio. Era una mujer muy poco agraciada, solterona y sin ningún pretendiente, se ganaba la vida fregando suelos, no tenía familiares cercanos ni amigos, su casa era una habitación sin ventanas y, en resumen, su existencia se limitaba a trabajar y a dormir, pero todos la envidiaban. Se la veía feliz.
Algunos de los que rozaron por instantes la vida de Gloria no perdieron la oportunidad de preguntarle -con más indiscreción que sutileza- cuál era la razón de su desconcertante estado anímico. Y, palabras textuales de la señora Domínguez: “La gente me tomaba por una jovencita loca, por una loca clínica, mas no desgraciada. No lo decían, pero sus miradas bastaban. Además, se despedían de inmediato y no volvían a tocar el tema. Explicarles que mi alegría se debía a la ilusión de llegar a casa para dormir cuanto antes y así soñar el mayor tiempo posible les parecía demencial”.
Ella no recuerda desde cuando empezó a vivir en sus sueños. También asegura no conservar imágenes de sus primeros años en casa de sus padres. Le gusta creer que llegó a ese mundo perfecto por casualidad, gracias a su curiosidad infantil. Sin embargo, Andrés Blanco, ex empleado del clausurado orfelinato Santa María, donde ella se crió, plantea que fue el dolor profundo y constante lo que la llevó a refugiarse en la fantasía. En todo caso, más allá del origen, lo relevante en su juventud era su presente. Y el presente no es algo que se ve o se toca o que está en el entorno, sino aquello que se siente y se percibe. Por eso mismo su felicidad era tan real.
