mércores, 17 de outubro de 2007

** Qué content@ estou cando ....!!!

Que contenta estou cando....!! Por fin chego á casa cheíña de frío e podo encender a lareira esta que comparto con todos vos. Porque ben mirado, no verán, co lorenzo quentando todo o día, aínda unha se afai sen a lareira de fondo no salón. Pero ahora que chega o outono, que empeza a xiar polas mañás e polas noitiñas por moito que Lorenzo se faga o remolón e non nos queira deixar, agradécese ter a lareira quente cando chegas á casa. Así que estou moi, pero que moi contenta de que Patricia entre nas nosas vidas vía A Lareira e da man de Julio.

Eu tamén me quero unir ó agradecemento de Julio e darche as grazas por aceptar a súa petición. Que xa eran moitos meses sen "Que content@ estou cando..." ou sen "Que rabia da cando..", sen os comentarios, ás veces agrios, ás veces doces, ás veces mordaces, ás veces simpáticos de Mariam, sen os relatos de Alvariño e sen as colaboracións de tantos outros. Aínda que non o creades, a lareira era para min o feito de seguír en contacto, ou de cando menos, saber que algúns "amigos" seguían vivos. Dende o paro este forzado da lareira, perdín o contacto por completo con eles. Non sei se seguen vivos, se non soportaron os calores do verán e desapareceron en combate, se que lles pasou. Igual volven ahora como os cogomelos no outono. Oxalá.
Pero por se eles non se animan a volver, sempre nos quedará A Lareira Máxica de Julio, e ahora tamén un pouquiño máis, de Patri.

Grazas Patri!!!



QUE CONTENT@ ESTOU.... ENVIADO POR: María
Gran colaboradora de A Lareira Máxica

luns, 15 de outubro de 2007

** Comunidades con corazón e esperanza. Parte 1


H ace ya algún tiempo, una niña soñó estar y compartir con los más pobres un tiempo. Con los años ese sueño se cumplió, no es el cuento de Cenicienta, ni la Bella Durmiente, ¡no, no!, era mi sueño, ¡ah!, no me he presentado, soy una simple ciudadana del mundo, llamada Sonia, que vive en Galicia (España).

Hoy escribo, desde Republica Dominicana, en Santiago, desde la casa de mayores de las Hijas de Jesús (zona situada en una zona de clase media-alta). Estamos en tiempo de relax, después de compartir con los que menos tienen. Afortunadas nosotras de poder ver tantos contrastes y ser, si cabe, más concientes de la cruda realidad.

Antes de comenzar a contaros mi brevísima experiencia en contacto con los más pobres, pedir perdón a todas mis compañeras por todos los errores cometidos en nuestra convivencia y agradeceros el haber estado ahí y la posibilidad de conoceros. También quiero dar gracias a las Hijas de Jesús por la posibilidad de vivir esta experiencia, por su ayuda, amabilidad y cariño.

He comprobado durante esta convivencia (momentos buenos y duros), que se puede compartir y estar, aunque cada uno sea diferente y piense diferente. Pena, que ha faltado tiempo para mostrarse una, con más libertad.

Es difícil expresar en pocas palabras los momentos vividos aquí. Me voy cuestionándome muchos aspectos a nivel personal, a nivel de la vida y de la zona donde he estado.

Una reflexiona, de forma más intensa, con que poco podemos vivir y cuanta dependencia tenemos, cuanta importancia damos a lo material y que poco dedicamos al ser, al estar con las personas, al ayudar, a ser verdaderos ciudadanos del mundo, a ser persona humana. Cuanto tiempo dedicamos en darle vueltas a cuestiones que no son tan importantes, aunque nos lo parezca y sino lo solucionamos nos hundimos.

...Ampliar/recoller resto do artigo [ +/- ]



    Hemos visitado algunas zonas con contrastes diferentes y un lugar, allá perdido en la loma (montaña), dejado de las manos de Dios (decía una dominicana, cierto es), un precioso lugar: El Valle, …. Cuatro comunidades, con un paisaje impresionante y bello (es una pena que la tierra tenga tantas piedras, que dificulta la adaptación de ciertos cultivos, porque las raíces no se sujetan bien en el suelo. Los cultivos que más abundan son las habichuelas, el maíz, los aguacates y mangos. Sin embargo, choca tanta belleza y tan poco productiva).
    La belleza del paisaje y del lugar tiene un encanto especial, por el manto verde y florido de la zona, por la variedad de animales que allí hay (luciérnagas, mariposas de todos los tamaños y colores, insectos, sapos (macos), lagartijas que correteaban por fuera y dentro de las casas, los cerdos negros, caballos y vacas que se apartan al paso de la gente…) y sus cantos que alegran la noche y el amanecer. Estábamos en el paraíso, pero, en muchas ocasiones no lo hemos visto, tan centrados en los mosquitos, a los cuales todavía no nos hemos acostumbrado.

    Pero, lo precioso, el encanto de este lugar, radica sobre todo en las gentes, personas cercanas, sencillas, humildes, agradecidas, con una sonrisa en sus labios, un saludo lleno de energía (un abrazo fuerte, o un choque de manos intenso, lo viven, lo sienten.), dispuestos a ayudar, dispuestos a dar a cambio de nada.

    Y, una leve sonrisa, me hace recordar, los niños/as del lugar, saltando y corriendo, con gran vitalidad y energía, al principio un poco tímidos, pero enseguida se mostraron tal cual, cariñosos, cercanos, expresivos, traviesos.

    Parece mentira, una llega a un país extraño, con gente diferente y te hacen sentirte en casa, entras en sus vidas, te hacen sentirte importante, cuando somos un simple ser, un ser en la nada.

    Nuestra llegada, creo que para ellos significa esperanza. Sin embargo, la esperanza está en ellos, si despertaran, tienen un gran potencial que explotar. Si ellos quieren cambiar, si ven sus necesidades desde su punto de vista, pueden mucho, porque con unidad y esfuerzo lo pueden. Necesitan despertar. La gente de otros lugares puede llegar, aportar su granito de arena, pero siempre veremos las cosas de otro modo, bien diferente a ellos, la semilla verdadera y la esperanza está en ellos, cuando sientan que quieren volar, lo harán. Mientras, supongo que gente de unos y otros lugares llegaremos allí con nuestra ideas de lo que es vivir mejor (¿Tenemos razón?, ¿esa es la mejor vida? Todo me lo cuestiono.) y se intentará hacerles ver lo valiosos que son y lo que pueden hacer.

    Durante nuestra estancia, nos hemos hospedado, en una casa de lujo, en la casa del obispado, en nuestras tierras sería una casa de pobres. La casa era de piedra y cemento, con tejado de cinc, había un hueco entre el tejado y la pared de la casa, el suelo era de cemento. La casa tenia una cocina, una despensa, dos habitaciones con muchos colchones (viejos que se hundían), teníamos un baño. Para nosotras todo era un impacto, vater sin cisterna (para expulsar las necesidades usábamos un caldero con agua), nos duchábamos con la manguera o con calderos de agua, lavar la ropa a mano…lugares sin luz, esperar a que llegue el agua para llenar bidones, bichos que nos visitan, las mosquiteras en la cama….Je, ¡qué ironía! Cuan afortunados éramos, lo teníamos todo.



    PARTE 1ª dunha serie de tres entregas que forma parte dunha EXPERIENCIA HUMANA REAL







RELATO REAL ELABORADO POR: Sonia
Colaboradora de A Lareira Máxica

** Adianto de novos contidos


H ola a tod@s!!!. Boto moito, pero que moito moito, este blog e a ós que o visitan. Hoxe, decidín colarme uns minutiños. Encender o pc e respirar aire de A Lareira Máxica. Como xa vos contei, teño uns problemiñas que que fan desaconsellable que utlilice o ordenador de momento porque me é perxudcial. Agardemos que pronto TODO VOLTE Á NORMALIDADE e ESTEA RECUPERADO. Hoxe fago unha excepción á prohibición galena. Agardemos non me pase factura.

Antes de continuar, quixera felicitar a miña amiga Patri porque coido que está facendo un bo traballo ó frente deste barco. Non esperaba menos. É unha colosa neste de internet, aínda que non lle guste recoñecelo. Onte estivemos falando e e falando do blog. ¿ Novidades? Sí. Paseniñámente irésdesvos atopando con elas. O blog pretende ser un lugar onde opinar, informarse, relaxarse, rir, escribir artigos ou lembrar cousas ou feitos pasados, todo isto condimentado non so polo que escribe un servidor senón polo que tod@s poidamos aportar. Ou sexa un blog aberto a tod@s os que o visitades. Quero deixar claro que NON é un blog político (para iso hai moitos e moi bos blogs en internet). Por tanto, ó único tema que non ten cabida en ALM é precisamente o da política. Este é un blog independente que fuxe desta temática.

¿Cambios? De momento podedes observar que xa non se moderan os comentarios dos artigos. A decisión xa a tomara en agosto e desde setermbro está en marcha. Namentres os cauces do respeto vaian como ata o de agora pois non fará falta voltar á moderación. De igual forma o blog ábrese ó castelán. Podedes ver xa artigos en castelán. Admítense artigos e comentarios en galego e en castelán (agás o título que se porá en galego, no caso de que veña en castelán). Non hai extensión mínimas nin máximas. Todas serán benvidas.

¿Contidos?. Vanse tentar potenciar. Ós que xa había vanse a sumar máis. Sobre todo de opinión e de actualidade. Tamén crearemos algunha sección nova.

Dentro dos artigos hoxe mesmo teredes o primeiro capítulo dunha serie de tres dunha experiencia humna totalmente rela que a min me fixo sentir moitas cousas so o feito de lela. Unha experiencia dura pero moi enriquecedora vivida por unha lectora de A Lareira Máxica chamada Sonia. Vale a pena lela. Gracias Sonia por facérnola chegar. Un relato moi moi profundo e auténtico, que rebosa HUMANIDADE.

Tamén decidimos crear unha nova sección, a raíz dun artigo dun mail que nos chegou este sábado. Está firmado por “polizón” e creo que é un polízón que nos vai deparar moitos bos momentos. Non sabemos quen é nin nada del. So que é a súa primeira incursión en ALM e que nos di que vai seguir enviando algún artigo ou relato máis. Polo menos eses anónimos que antes non participaban agora parece que o van facendo. Benvido sexas a este lar.

E, como xa vos dixo, Patri o outro día, e eu en moitas veces, DESEXAMOS CONTAR COA VOSA COLABORACIÓN.

GRACIAS, de novo, Patri!!! e GRACIAS a todos vós por seguir visitando este blog que pretende, como sempre o fixo, que sexa un lugar interactivo para todos os que o consultan. Onde se poida ler e crear contidos.


Un saúdo a tod@s e Carpe Diem.



Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

venres, 12 de outubro de 2007

** QUE RABIA DA CANDO...........!!!

...t e discriminan por miope. Si rapaces, sinto decepcionar a imaxe de perfección absoluta que tiñades de min pero si, son miope. Non hai nada nin ninguén perfecto, non? e eu non ía ser menos.

Veredes, unha destas longas tardes deste chuvioso Agosto estaba eu aburrida e decidín voltar a un mundo no que facía que non me adentraba: o cibermundo, ou o que é o mesmo, o mundo dos ciberlighes, porque ó fin e ó cabo, iso é o que todo dios parece buscar na internete. E cal non foi a miña sorpresa o decatarme de que as cousas mudaran e moito, dende a miña última "ciberexperiencia". Atopeime cun friki co que mantiven unha primeira conversa un tanto, imos deixalo en, atípica. O de friki conste que é unha valoración meramente subxectiva. Tamén por se é relevante, vou engadir un detalle sobre o rapaz en cuestión: tiña estudos superiores. Non quere dicir que o que non chegou a rematar a antiga EXB non poida manter unha conversa coherente, pero precisamente porque si pode, o feito de que a persoa coa que estás a falar teña unha carreira universitaria superior, debería ser suficiente para asegurar unha conversa de calidade.

Dende o primeiro momento as súas preguntas foron moi estranas, ou iso me pareceron a min. Igual a cousa funciona así. Explicar cómo eran aquelas preguntas é complicado porque daba a impresión de que o home tiña un formulario cunha serie de cuestións que a súa interlocutora tiña que cumprir, e de non ser así, non había conversa posible. Así pois a conversa comezou cunha batería de preguntas sen sentido, sen contexto e sen lóxica algunha.

...Ampliar/recoller resto do artigo [ +/- ]



    Podedes imaxinar como me sentía ante semellante retahila de preguntas sen ton nin son. Estaba un pouco perdida, pero ata me facía gracia o conto, así que deixei que continuara. Cómo acostumo a vestir, que tipo de roupa me gusta, se acostumo a usar chaquetas (aínda estou a intentar dilucidar a importancia de tan relevante cuestión) foron algunhas das cousas que me preguntou, pero, repito, así, sen un contexto coherente que as fixera máis dixeribles, porque ó fin e ó cabo, que che pregunten que estilo tes ó vestir, tampouco é tan grave cando se fai no contexto adecuado, coas palabras adecuadas e no momento adecuado.

    A nosa primeira conversa rematou trala pregunta de se normalmente visto de chaqueta. Non sei se estaba xa demasiado cansa, demasiado sosa ou demasiado que, pero tiña suficiente xa para unha primeira conversa. O seguinte día que coincidimos, e preguntarédesvos porque houbo un segundo, continuou pola mesma línea, pero esta vez xa se encargaba el de preguntar e responder. Se na primeira conversa me sentín como se estivese realizando un casting ó que non me presentara, un casting no que decidirían se era unha mula con bos dentes para ser mercada, nesta segunda conversa era como se o home quixera deixarme claro cales eran as súas aspiracións, como quería a mula. Desta vez as preguntas eran do tipo: Non fumas, non? Claro, ante unha pregunta formulada así, eu que non fumo, respondín que non, pero é que ante tal intimidación, tampouco lle diría que sí aínda que a resposta fose afirmativa. A seguinte e última pregunta da ronda de preguntas do día foi: non usarás lentes, non si? Unha que xa estaba que se mordía a súa velenosa lingua, se antes respondería que non fumaba aínda que botase fume polo nariz, agora respondería que si usaba aínda de non ser o caso, que o é.

    O meu gozo nun pozo, .... e supoño que o del. Ah, vaia, usas lentes. Bueno, pero levarás case sempre lentillas, non si? Todas estades máis guapas con lentillas. Pois non, non, verás, as lentillas fanme dano e canseime de usalas, ademáis e que me vexo moito máis mona e resultona con gafas que con lentillas.
    ...................................................
    ............................................
    .............................
    Fin da conversa.
    A partir dese momento ata eu entendín que as cousas xa non voltarían a ser o mesmo entre nós. De feito, teño que dicir no seu favor, que se despediu educadamente cando lle preguntei, 3 horas despois, se non lle gustaban as rapazas con gafas. Pero para entón, eran os rapaces frikis que fan preguntas raras os que non me gustaban a min.
    Hai que ver como está o mundo. Agora xa non me alarmo ante a posible elección dos nosos fillos á carta. Porque non???




QUE RABIA DA CANDO....!!! elaborado por: María
Gran Colaboradora de A Lareira Máxica