** Os homes de Marte, as mulleres de Venus

Antonte tiven unha conversa curiosa cun amigo, que me fixo reflexionar sobre o tan manido mito de que homes e mulleres procedemos de planetas ben diferentes. E non vai de sexo o artigo, aínda que o tema transcenda de fondo.

A cuestión comezara xa días atrás cando, cun partido de fútbol como trasfondo na tele, empezamos a falar das pernas dos futbolistas (unha ten esas debilidades) e rematamos falando doutros deportistas varios. Concretamente estabamos falando de Rafa Nadal. Preguntábame o meu amigo se non me parecía que estaba moi ben o rapaz. Él non só aseguraba que traia toliñas a moitas das súas coñecidas, senón que ía incluso máis alá e discutíame que é un tipo que está moi ben.
...--->Ve-lo Artigo completo....



Supoño que chegados a este punto teño que dicir que o tal Rafa, con tódolos meus respetos, non me “pon” nadiña. Xa sei que para gustos, cores. E cuestións como o feito de que sexa un “pipiolo” demasiado noviño para min a parte, o certo é que nin me parece que esté bo, nin me parece guapiño, nen sequera me parece que teña un físico espectacular. E xa sei que haberá moitas que non estén de acordo comigo, pero non me discutiredes que, polo menos, nunca ocupará o posto que ocupa a Jolie no ranking dos máis máis.

Ben, pois Nadal a parte, onte de novo volvín a constatar que, de non gustarlle tanto as mulleres ó meu amigo, e a min tanto él, nunca discutiriamos polo mesmo suxeito/a. E é que o centro da nosa conversa onte era Nicole Kidman.

Unha señora que aposto a que se a atopamos unha mañá cedo no supermercado ou unha tarde a última hora despois de ter lidiado cunha xornada laboral de x horas, dous ou tres cativos, unha lavadora, tres coladas etc etc, dubido que a moitos lles puidera parecer tan atractiva como cando sae co seu espectacular modelito na alfombra vermella do brazo do ghuapo de turno.

Nicole é demasiado alta como para que o común dos mortais masculinos lle poidan chegar ós morros sen usar escaleira de man, demasiado “esmirriada” (de feito preguntábame se terá algo máis que pel recubrindo aqueles osiños), demasiado esbrancuxada para unha oriunda de Australia e sobre todo, demasiado inalcanzable para ti, querido amigo.

Como contrapunto, os dous chegamos a acordo en canto á Pataki. E é que a nosa Elsa, hai que recoñecelo, está moi ben mírese por onde se mire.

---

Artigo feito por: María
Gran colaboradora de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica.......sobre a vida mesma

" Fixen un acordo de coexistencia pacífica co tempo: nin el me persegue nin eu fuxo del. Un día atoparémonos "

---

(Mario Lago)

** Adagio & Fuga en do...dolor de cabeza

Coa chegada da primavera empezou o ruxir de motores de cortacésped. Debe ser o “efecto mariposa” da primavera. Avelino é un entusiasta do cortacésped, ten un deses que parece un tractor pequeno, é novo, comprouno o ano pasado. Aposto a que xa lle fixo algún “axuste” dos seus, non me estrañaría nada que lle cortara un anaco ó escape, ou que lle fixera buratos con trade, algo lle tivo que facer porque o ruído que fai o seu tractoriño é enxordecedor. A súa finca é grande, a el non quero califícalo. O ano pasado empezou coa leria da herba, cousas da xubilación, co ben que se debe pasar nas viaxes do Imserso... Primeiro corta a herba a unha altura determinada e logo ponlle o canastillo ó tractor para recollela. Non pode facer as dúas cousas simultaneamente, cortar e recoller, non, que seica se lle “atranca” o aparato. A primeira volta doulla o venres, hoxe empezou coa segunda pasada, desta vez deixa a herba cortada ó cero, e despois de cortar ven a recollida. É insoportable, ou a herba medra moito na primavera ou Avelino está obsesionado, posiblemente sucedan as dúas cousas. Este é o elemento de veciño que teño ó sur. O do norte é máis tranquilo, case nunca está. Pois, tamén lle afectou a primavera. Hai meses que lle vexo un montón de trapallada tirado na horta, trastes vellos, mobles de cociña, plásticos,... e hoxe ocorréuselle queimar esa merdada e cheira que apesta. Pobre de min que xa pensara sacar unha tumbona do garaxe e durmir a sesta no xardín, ¡qué asco! Non se pode disfrutar dunha tarde primaveral, cando o mundo se pon en contra dunha ponse e xa está. Tiven que marchar da casa, son os efectos “colaterais” da chegada do bo tempo.

---

Artigo feito por: Rosa García
Colaboradora habitual de A Lareira Máxica

** De regreso de Lisboa

Xa estamos de volta!!! Antes de nada, gracias a tod@s por continuar visitándome. Xa vos botaba moito de menos. E como o prometido é deuda, nos próximos días ireivos contando o que deron de si as miñas minivacacións en Lisboa. Dádeme tempo para redactar todo. Posiblemente sexan 6 entregas: 4 do diario, unha de conclusión final e outra máis de sorpresa...O título xa está decidido: "Lisoba: entre a terceira e a sexta feira", xa que estiven alí entre o martes e o venres desta semana.


Noutra orde de cousas, gracias a Juanjo por informarnos de que a Lareira Máxica saiu nomeada nun artigo no Diario de Pontevedra. Algo que me fixo moita ilusión. Gracias Carmen G. de Burgos. Lin o artigo no enlace que nos facilitou en El rincón de la Veiga, outro blog feito en Sanxenxo. No artigo fala,a parte dos blogs dos partidos políticos, doutros 6 blogs, entre eles éste. Aparece xusto despois do subliñado da imaxe seguinte. Para ver ben a imaxe, como sempre, facede doble click sobre ela e agrandarase.

Por certo, falando de Sanxenxo, atopeime coa desagradable sorpresa de que o Blog de Sanxenxo pechou, se ben creo que un novo blog deu á luz. Cousas da vida. Tamén aproveito para da-la benvida ás novas persoas que nos visitan, entre eles Noly. Por suposto que o seguirei actualizando Noly. Ó mellor non tódolos días, pero varias veces á semana seguro. Gracias por visitarnos e agardamos a túa colaboración. Quero que este blog sexa de todos.