mércores, 15 de novembro de 2006

** Ti reclama que eu protesto...........

Di un dito popular que hai xente que tira a pedra e esconde a man.O outro día lía no xornal "METRO" un artigo de opinión que fai referente ó quexica que somos de palabra é ó pouco que reclamamos por escrito....E é que hai xente que lle ten alerxia a unha folla de reclamación. Pola boca "larga" o que sexa e asegurou que vai facer "X", pero está visto que as pantamas existen non so nos castillos. Hai moito hipócrita e cínico nesta vida: di unha cousa e fai outra ben distinta. E non tema das queixas non son menos.¿Cobardes? ¿Falsos? ¿Cínico? ¿Querer quedar ben? ¿Pantasma?...Non sei. Vóss podes os adxectivos que creades oportunos... Moitas veces seguro que oístedes falar mal dunha terceira persoa sen estar ela presente, pero, nembargantes, é incapaz de dicirllo á cara....Que noxo!!!...E, por desgracia, é un ave en perigo de propagación......
Como non atopei nada da "nosa" Inma Sust (¿que sería dela?), déixovos esta columna de opinión sobre as queixas.
-------------------------------------------------------------------------------------
LA COLUMNA
QUEJICAS
"Tengo dos reclamaciones pendientes sabe Dios dónde"
EVA ORÚE,
PERIODISTA


En algún sitio he leído que un lumbrera, o quizá sean
más, porque los notas necesitan cómplices, ha determinado
que los españoles protestamos mucho, pero reclamamos
poco. Que estamos apuntados al “¡Es inadmisible!”,
abonados al “¡Nos tomanpor tontos!”, afiliados al
“¡Ya te lo decía yo!”, pero que somos alérgicos a las ventanillas
de atención al ciudadano. El reproche es injusto. Yo
misma soy una habitual de la Oficina Municipal de Información
al Consumidor que hay cerca de mi casa, y cuando
voy no hay día que no tenga que hacer cola. Cierto, la mayor
parte de las veces los reclamantes desaparecen raudos,
y no porque no tengan motivos y razones, sino porque sus
demandas están relacionadas con el sector de la telefonía
y para tales gestiones han abierto oficina aparte: son tantas,
que colapsan el sistema. En el momento en que esto
escribo, tengo dos reclamaciones pendientes sabe Dios
dónde, porque tardan tanto en respondermeque pienso
que mis papeles andarán por el limbo de los reclamantes,
si es que el Papa no ha decretado su eliminación.
La primera viene provocada por un desplante: alquilé un
coche que debía recoger el 15 de agosto de 2005 y que
nunca apareció. Tengo los papeles que lo demuestran, y durante
los meses transcurridos, en los cuales mi quejaha circulado
por varios departamentos,
he atendido no menos de tres peticiones
de información suplementaria
(que siempre venían aderezadas
con una advertencia del tipo: si no
responde en10 días, se acabó) y acudido
a una cita con la persona que
ha de dirimir el caso. La parte denunciada,
adscrita al sistemade mediación,
nunca ha dado señales de
vida. La segunda es a cuento de un
plantón: solicité un taxi por teléfono
para el día 12 de octubre de 2005
a las cuatro de la mañana. El vehículo
no apareció, yo no llegué a una cita
laboral (es decir,no cobré: soy autónoma)
y nadiemedio razones.
¡Ah, sí,mellamaron ami casa pasados
10 minutos de la hora acordada!
Lástima que enese preciso instante
servidora estuviera enla calle poniéndose
como una sopa, maldiciendo al gremio e intentando
contactar con la centralita. Siete meses después de la
reclamación inicial, llamé a quien debía ocuparse demi caso
para enterarmede queno era cosa suya.Meindicó, eso sí,
unnúmerode teléfono al que llamé, y el funcionario competente
(manera de hablar)medijo quehiciera lo que quisiera,
vaya, que si fuera cosa suya reclamaría, pero que lo haría
por conciencia ciudadana, no porque creyera que tenía
alguna posibilidad.
Confieso que eneste segundo casomehe rendido. ¿Para
qué seguir? Perdí la paciencia el 12 de octubre de hace un
año, también perdí dinero y, desde entonces, aúnmás tiempo
y dinero reclamando, llamando, escribiendo y acudiendo.
Todo para nada. En el primero, sin embargo,mantengo
la esperanza, aunque no sé quémás necesitan los de la administración
municipal para darmela razón: en la hoja de
reclamaciones que rellené, el denunciado reconoce que,
efectivamente, no podían darmeel coche que yo ya había
pagado. ¿Quejicas? ¡Que venga Larra y lo vea!

martes, 14 de novembro de 2006

** NOTA ACLARATORIA


Este últimos días recibín algúns correos electrónicos nos que me preguntabades "¿Que pasou coa sección das frases máxicas?¿Quitástela?". Pois ben, respóstovos....Temporalmente si a retirei porque me daba a impresión de que vos saturaba con tanta frase.

Durante 14 días, de xeito ininterrumpido, subín frases que atopei ou que vos gustaba a vós.... Algunhas tiveron bastantes comentarios pero as últimas non tiveron ningún. Nese momento coidei que sería bo darlle un descanso ás frases, para logo voltar a publicalas, aproveitando que xa habería máis artigos e non se verían so varias frases xuntas. Pois ben, o xoves voltarán as frases. Iso si, gustaríame que me enviásedes frases que vos gusten e que se presten a reflexións, opinións e comentarios.
Por último, quero aproveitar para darvos as gracias polo interés amosado polas frases.

**....QUÉ RABIA DA CANDO.....!!!!

.....¡Qué rabia da cuando te enamoras de una mujer que no te corresponde ¡ porque tú a ella no le gustas!. "No eres mi tipo" te suelta cuando te arriesgas y te lanzas al vacío, sin saber bien lo que el futuro te puede deparar, disfrazado de misterio, unos segundos mas tarde, sólo unos breves pero inquietantes segundos después.. "No eres mi tipo, el hombre que busco, pero siempre podemos ser amigos", frase manida que da miedo solo oírla de sus labios.

La amistad en estos momentos tan cruciales pasa a todo un segundo,tercer o hasta cuarto plano. La amistad de una persona a la que amas casi se vuelve invisible, minúscula a tus ojos, se convierte algo así como en (...) una migaja de pan servida de desayuno en la casa de un multimillonario empresario o una espina de pescado para un gato que añora la sardina entera y se entristece cuando sólo recibe una espina, una triste espina…. Y es que en nuestro interior deseabamos un premio mayor: el gordo. ¿Por qué conformarse con la pedrea si puedes tener el gordo?

Sucede que otras veces hay otras circunstancias que impiden que la mujer que te guste sea un amor imposible. Las más destacadas son si ya tiene novio, o está casada. Es como la manzana prohibida del paraiso: se mira pero no te atrevas a tocarla porque no es lo correcto.....

La cosa puede ser, incluso, peor y enrevesarse cual serpiente caprichosa danzando al son de la música de une encantador: enamorarte de alguien a la que tú también le gustas, pero que está casada o comprometida y muy enamorada de su marido o pareja. Vamos, que has llegado tarde macho, piensa ella para sus adentros……

Pero la vida es así, te depara sorpresas bonitas y gratificantes, pero también otras no tan bonitas, amargas y dolorosas, cuando un afilado cuchillo dictamina que la naranja ha de partirse, incluso antes de que se haya formado……


¿Qué opinades sobre esta reflexión que nos envía este lareleiro (término recén acuñado para os que lectores desta páxina)?

___________________________________________________
Remitido por: José Manuel Freijeiro "Frei"
Debutante en alareiramaxica
_________________________________________________________

luns, 13 de novembro de 2006

** Un triste aniversario para esquecer ¿ou lembrar?

Un día coma hoxe un petroleiro chamado "Prestige" (que paradoja, polo seu prestigio non vai ser recordado precisamente) daba orixe ó que sería un gran desastre natural e mariño para Galicia. O "Prestige" acabaría afundíndose e con el afundíronse moitas coausas. Tralo seu afundimento asomaron os "finos hilillos" de chapapote ou petróleo. Tralo seu afundimento démonos conta do perigo que supoñen este tipo de embarcacións. Co gallo desta triste efeméride os grupos ecoloxistas siguen alertando que continúan pasando similares petroleiros por Galicia e que, en calquera momento, pode voltar a pasar outra gran catástrofe natural de incalculable impacto....



Aínda me lembro das reportaxes de TELE 5´. Daquela aínda me (...) gustaba a información que daban (notábase a man do cesado Juan Pedro Valentín). Aqueles días viamos a un neno dicir que os mariñeiros eran mariñeiros non "pescadores". Hoxendía, séguense confudíndose ós termos nos propios medios de comunicación, que se supoñen que deben informar (o de formar, é complicado para eles, agás raras excepcións) das cousas que pasan e chamar as cousas de xeito correcto.....Aínda que certos xornalistas prefiran, de xeito errado, deletrear siglas e ir contracorrente(a bo entendedor....).

Hoxe Galicia celebra un triste aniversario, un aniversario que nunca se tería que ter celebrado se nada tivese pasado. ¿Aprenderemos do pasado?. Agardemos que NUNCA MÁIS volten eses "hilillos", como algúns lle deron en chamar.....

Gustariame que me contásedes cómo vivístedes eses días, que comentarades as vosas experiencias, pensamentos e todo aquilo que vos trae a mente a traxedia do PRESTIGE e que opinades sobres os vídeos que adxunto con este artigo (baixados de YouTube)....

Por certo a miña noraboa a dúas televisións que souberon dar a traxedia e adicarlle tempo e recursos: TELESALNÉS E TELE 5. Bo traballo feito aqueles días....