** Funcionarios

Un funcionario público é un señor ou unha señora que, moitas veces detrás dunha mesa ou ao outro lado do teléfono, te atende, informa, asesora... sobre os máis diversos temas relacionados coas distintas administracións. Por suposto, hai moitas clases de funcionarios, pero case sempre os asociamos a esta idea que acabo de apuntar.

Moita xente non ten unha boa opinión dos funcionarios/as. O máis probable é que pensen que son maleducados, vagos, descoidados, amargados, ineptos..., que pasen unha hora –ou máis! – tomando o café ou lendo o xornal, cando non usando esa “hora” para ir ao salón de peiteado, a facer a compra ou aproveitando para pasar polo ximnasio.

É posible que haxa funcionarios destas características - servidora coñeceu algúns persoalmente - pero tamén é verdade que moitos outros traballadores públicos son excelentes persoas e mellores profesionais.

Por exemplo, hai uns días tiven que facer unhas xestións nun rexistro da propiedade dunha cidade galega e o traballador que me atendeu, fíxoo con tal xentileza e paciencia que saín do rexistro totalmente reconciliada co funcionariado. Explicounos absolutamente todo con detalle, acordábase do meu caso cando volvín o segundo día e, no último, cando por fin fun levar a derradeira documentación que me faltaba, vai e dáme as grazas! El a min! “Pois xa está todo, moitas grazas!” Así me dixo, e cónstame que trataba a todo o público da mesma forma.

Por iso, cando un funcionario pon mala cara, non explica ben as cousas e saes con máis dúbidas e problemas que cando entraches, habería que preguntarse tamén como é esa persoa na súa vida privada. Porque profesionais bos e malos e persoas boas e malas hainos en todas partes. Ou non?

...........................................................

Estrela de Xullo

** ¿Que hai nun bico?

** Humor sen apenas verbas

** Burbulla

E co brillo do sol,

ao lonxe, se delatou,

pois,a súa presencia,

ao ser transparente,

non se fixera patente.

Preguntárame miles de veces

por qué non respondía

maís que burdas sandeces.

Por qué xa non sorría

e a súa alma desaparecera.

Nunha gran burbulla vivía

sen que a realidade transcendera.

Apartado dos sentimentos

das persoas e dos seus pensamentos.

Sumido no egocentrismo,

non se daba conta que vivía

nun mundo de ilusionismo.

Sen sentimentos que fixeran sufrir,

sen sentimentos que fixeran vivir,

adicado ao seu traballo e ao seu mundo,

mundo onde os sentimentos eran mudos.

A súa alma perdeuse na inmensidade

da materia e do razoable.

Só interesaba a súa realidade.

Unha burbulla impenetrable

o protexía das persoas;

as cales simples nomes eran,

listas de nomes sen vida,

neles só buscaba afagos,

cumprimentos e resultados,

sen darse conta sequera,

das amizades perdidas.

O amor, a amizade, a compresión

todos estos, sentimentos son;

desterrounos da súa persoa

creando a burbulla para mantelos fóra.

Chegará un día no que descubra,

xa, quizáis, moi cerca da loucura,

e vexa con cordura que o seu corazón

necesita sentimentos e non protección.

Ese día, volverá a vivir e lle contará,

cando esté preparado, a súa alma lle falará:

dos sentimentos

e dos pensamentos,

da felicidade e da morriña,

do encanto da vida,

do sufrir para gozar,

do rir para non chorar...

..................................................................................................................................... SANXENXO.© Mary Camiña