** ¿Analóxico tradicional ou tecnolóxico?

Acaba de nacer un novo ano. O 2014 e con el o mes de xaneiro e voltamos de novo ó princpio do almanaque, ese obxeto en formato papel que se adoita (ou adoitaba) pendurar dunha parede para mensualmente irlle quitando as follas, como se cada día 1 fose outono cada mes. A min séguenme gustando ese tipo de calendarios. Xa sei que con tantos teléfonos intelixentes e demais teconoloxía, parece que o papel é algo prehistórico, pero gústame. E seguirame gustando. Igual me pasa cos libros. O tecnolóxico-dixital non ten porqué ser incompatible co analóxico-tradicional.

Encántame a teconoloxía (a proba é que na rede das redes fundei A Lareira Máxica que a día de hoxe so se pode ler en internet) pero iso non implica non me poida gustar a outra. Ás veces parece que a sociedade nos impuxera una soa opción. Craso erro baixo o meu punto de vista. Os dous formatos non deben ser excluíntes. Onde se poñan as preciosas fotos mensuais dos calendarios ou mesmo una soa con unha fermosa ou suxerente fotografía... As imaxes danlle vida ó calendario, a cada mes do ano, que cobra vida e deixa de ser un ser inerte sútilmente eclipsado por un aparello tecnolóxico que lle quita a vida propia. Mesmo algún gremio de traballadores podería facer unha exposición de imaxes de calendarios que ilustraron e deron cor á súa vida, aínda que os seus gustos fosen moi discutibles.

Acaba de principiar o 2014 e non sei vós, pero servidor seguirá usando calendarios de meses, almanaques, axendas,...

...........................................................

Julio Torres 

** La Señal: él era navidad

Un ano máis desde A Lareira Máxica desexámosvos un moi feliz nadal e que teñades un moi feliz ano novo. Nesta ocasión un 2014 no que se vexan cumpridos tódolos bos desexos que teñades. A felicidade consiste en saber apreciar disfrutar das cousas máis pequenas da vida, que son, paradoxicamente, as máis grandes e importantes. O consumismo e os cartos non dan a felicidade. Este ano selecciionei a canción dun grupo pontevedrés: "La Señal". A cancion é unha balada que data do ano 1989 e titúlase "El era Navidad". Anímovos a que a escoitedes a letra porque detrás dunha nova triste agocha unha gran ensinanza chea de reflexión. Descoñezo que foi do grupo.

Coma sempre, gracias por estar aí, por seguirnos e por colaborar connosco.

...........................................................
Julio Torres

** O barrio alto de Lisboa cumpre 500 anos

O Barrio Alto de Lisboa cumpre 500 anos. Aproveito para recomendar visitar esta cidade, capital de Portugal. O castelo de San Jorge, a Torre de Belém, o mosteiro dos Jerónimos, a Alfama ou viaxar nos seus tranvías (entre eles o famoso 28), son so algúns dos seus atractivos. Cultura, tradición, gastronomía e historia, moita historia, agóchanse en Lisboa. O que non me gusta de Lisboa é o feito de que está case toda adoquinada. Con todo, din que o que non visitou Lisboa non viu cousa boa. Tamén vos recomendo coñecer á veciña Sintra cos seus palacetes, que non vos deixarán indiferentes.

.....................................................................................................................................
Julio Torres

** O paradigma do amor

Cantas veces, mirando as estrelas,
por tí lles preguntaba,
por si tamén tí as mirabas,
querendo saber se en mín pensabas.

Un trociño do meu corazón,
pregaba ao ceo que de mín te lembraras;
mentras desexaba que foses feliz,
coa persoa que escolleras ter ao teu carón.

Porque o amor éche así,
non entende de coherencias nin de razóns,
quere e sinte, quéreo todo para sí,
e desexa para o seu amado o mellor.

Sempre no meu lugar facendo o correcto,
vivindo unha vida de mundo perfecto.
Canto a liberdade do vento envexaba,
para poder decirche o moito que te amaba!

Quérote sen poder querete,
ámote sen poder amarte,
non chorei por perderte,
non reirei por de novo verte.

Encontrei a felicidade sen terte ao meu lado,
desconcertada estou por volverte ver,
o meu corazón está desacougado,
en realidade nunca te deixei de querer.

Volven, despiadados,
en contra da miña razón,
os sentimentos do pasado,
sobreviven no fondo do corazón.

Dividida entre querer e non querer,
do pasado e do presente,
do presente e do ausente,
do que foi e do que puido ser...

Quérote comigo, e sen tí me quero ver,
son feliz contigo e sen tí tamén o serei,
quero a liberdade para o meu corazón,
para amar sen ter en conta a razón.

Paradigmas do amor,
o que non tiveches queres ter,
o que tés non queres perder,
amar é libre pero expresalo non.
.....................................................................................................................................
© Mary Camiña. SANXENXO