** Los móbiles también sirven para...ojo!!!
REMITIDO POR: Jose
Colaborador de A Lareira Máxica
SAN XENXO . Julio Torres (Artigo adicado a tódol@s compañeir@s de promoción de Traballo Social) 14 anos quedaron no saco dos olvidos...
Posted by Julio Torres 1 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS colaboracións Jose , Medios de Comunicación , sociedade , vídeos e xogos
Hai acontecementos que fan encollela alma. Encóllese, encaracólase, engrúñase, e así permanece días e días, nos que non es persoa nin nada, simplemente un corpo que se move por inercia. Nin dormes, nin queres pensar, porque alma está encollida e non quere falar.
Pero entón, a alma comeza a removerse e quere gritar e doe, doe moito moito. Non queres deixarlle gritar por medo a que doia ainda máis, e intentas facela calar. O pouco que dormes convértese nun pesadelo e todo o que sucede ao teu redor parece un mal soño do que has despertar dun momento a outro. Pero non, nin é un soño nin has despertar.
A alma, que segue adoecendo por gritar farate enfadar e gritar e chorar sen consolo, para despois ir acougando.
E amosarache que a realidade é a que é, chea de cousas malas, pero tamén moitas boas. E a alma debece por agarrarse ás boas: a cada sopro de aire, a cada raiola de sol, a cada sorriso dos nenos, a cada caricia do ser amado, a cada alento de vida...
A alma comeza a te encher por dentro, a facelas paces coa realidade, co mundo no que vives e a desaparecen os pesadelos.
Co tempo, só quedará unha cicatriz, un recordo, que ás veces doe, pero poderás sentir e rir e dormir e disfrutar da vida, xa non querrás despertar porque nunca foi un soño...e a túa alma xa non está encollida.
Posted by Julio Torres 8 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS colaboracións Mary Camiña , opinión , Relatos e composicións feitas para A.L.M.
02febreiro-13 1958 Falece no seu Lugo natal o escritor Luís Pimentel.
02febreiro-14 1976 Falece na Coruña o escritor e etnógrafo Leandro Carré Alvarellos.
02febreiro-15 1784 Comeza a funcionar a ilustrada «Real Sociedad Económica de Amigos del País de Santiago», importante institución cultural en Compostela.
02febreiro-15 1910 Primeiro número do xornal ourensán La Región, que nas últimas décadas incrementou a presenza do idioma galego nas súas páxinas e suplementos.
02febreiro-15 1940 Morre na Coruña Manuel Lugrís Freire, quen pronunciara o primeiro discurso político no que un orador utilizaba exclusivamente o galego.
02febreiro-15 1944 Constitúese formalmente o Instituto de Estudos Galegos Padre Sarmiento, que viña substituír o histórico Seminario de Estudos Galegos, espoliado polos sublevados franquistas.
02febreiro-15 1967 Fúndase en Pontevedra a Asociación Amigos da Cultura, que declaraba como fins primordiais «a defensa e a promoción da cultura e do idioma galego».
02febreiro-16 2000 Faleceu ós 49 anos de idade o cantautor Suso Vaamonde, un nome importante na difusión da canción galega.
02febreiro-16 2007 Pecha na Coruña a exposición Galicia, a forza da palabra, dedicada ó centenario da Real Academia Galega.
02febreiro-18 1879 Nace en Santa Cruz de Arrablado (Ourense) o crego poeta, dramaturgo e bibliófilo, Antonio Rey Soto.
02febreiro-18 2000 A Fundación Barrié de la Maza e o Instituto da Lingua Galega crean a Biblioteca Filolóxica.
Posted by Julio Torres 0 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS colaboracións Amancio Liñares Giraut e Antonio Puentes Chao , Efemérides. Tal día coma hoxe....
¿ Relato con puntito nostálgico? Decididamente, sí. Hoy va de patos. La saga “Cabras” queda aplazada por ahora. Me temo que la gran mayoría de pinceles y brochas de maquillaje proceden de la lejana China, productividad muy alta, calidad mejorable, así que no descarto nuevas desventuras en el futuro.
Al tema de hoy: patos. No recuerdo donde he leído la siguiente frase: “El pato es feliz en su sucio charco porque no conoce el mar”(Antoine de Saint Exupéry).
¿Nadan los patos en el mar? Yo nunca los he visto, la verdad. En ríos y lagunas, sí. Tampoco importa mucho este detalle. Aquí, mar o río es complemento circunstancial carente de relevancia. Tanto mar como río significan libertad, naturaleza, belleza.
El estanque es otra cosa. Tiene agua, eso sí. Agua estancada, nada que ver frente a la inmensidad del mar y al frescor de la brisa. Las palabras “estanque” y “patos” me devuelven a mi infancia, a la alameda de Santiago. Cierro los ojos y veo a una niña de unos cuatro o cinco años que corretea feliz en las inmediaciones del estanque. Tanto me gustaban los patos que mi padre me construyó un pequeño estanque en casa y, por supuesto, tuve patos. Patos que vinieron a casa siendo patitos comprados en el mercadillo de Padrón.
No sé si mis patos fueron felices en su minúsculo estanque, pero salud y energías no le faltaban al condenado que me atacó una mañana de verano. Tanto debí atosigarlos que cierro los ojos y lo veo corriendo enfurecido detrás de mi y si me acuerdo de la estación es porque temí por la integridad de mis piernas desnudas. No os imagináis la mala leche y la velocidad de crucero de un pato cabreado, se puso como un histérico. Lo confieso, tuve miedo y corrí a refugiarme en casa. Menos mal que eran otros tiempos y la puerta estaba abierta. Este acontecimiento fue crucial, ya nada volvió a ser igual, aquel pato se reveló como un auténtico depredador de la sabana.
Lo que no recuerdo es qué fue de los patos, dónde acabaron, morirían de viejos, cuál será la esperanza de vida de un pato. No sé..., no sé..., conociendo a mi madre y a mi abuela, y conociendo el carácter agriado del pato líder, mucho me temo que tuvo que ser una ejecución limpia y rápida, un golpe seco de hacha en el madero. Pato a la orange, como diría la Sardá.
Pues, para ir acabando, a veces, mi vida se me antoja vida de pato de estanque. ¿Es feliz el pato nadando en su sucio estanque? Si no ha conocido otro mundo, puede que así sea. Lo que pasa es que las personas no somos patos y bien sabemos que detrás de las montañas hay otros lugares más bonitos, otras sensaciones mejores. Pero, aquí estamos, chapoteando, dando vueltas de un lado para otro, víctimas de nuestros miedos, hasta volvernos seres neuróticos. A veces, también pienso que de haber tenido otra vida, quizás no soportaría determinadas circunstancias adversas que el destino me ha colocado en el camino. Será que nunca he tenido algo mejor, será que los patos y las personas nos parecemos.
Alvariño.
Posted by Patricia Loureiro 11 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS colaboracións ALVARIÑO , Relatos e composicións feitas para A.L.M.