sábado, 16 de xullo de 2011
martes, 12 de xullo de 2011
** TODO VUELVE
COMPOSTELA. Alvariño
Después de tanto tiempo, la verdad, no sé por dónde empezar. He vuelto. Sí, he vuelto ahora, en este preciso momento, ni antes ni después. Ahora, cuando la mayoría o ya se ha ido o sólo piensa en irse. Yo siempre he sido de nadar a contracorriente. Cada uno es como es, no hay nada que hacer.
He vuelto y tenía pensado escribir sobre, ¿sobre?,... Tendréis que perdonar, no sé muy bien sobre lo que tenía pensado escribir. Es que en mi cabeza tengo una amalgama de sensaciones a la que tendría que darle un poco de forma. El título lo tenía claro, eso sí, “La chica de ayer”.
Ayer, precisamente, intentando buscar un punto de arranque, un tono adecuado, me puse a ver un video de la canción de Antonio Vega y caí en la cuenta de que escribir un texto con ese título era una osadía. Casi me pareció una bravuconada de las mías, una falta de respeto. Me quedo con la mujer de hoy, aunque también siento que todas las mujeres de hoy somos una chica de ayer.
¿Relato con puntito nostálgico? Definitivamente, sí. He vuelto de mi travesía por el desierto con un puntito nostálgico. La culpa la tienen los dichosos relojes Casio, los leggins, las gafas Ray-Ban modelo Aviator, las zapatillas Converse, los colores flúor, la sombra de ojos azul, las gafas de sol enormes, los pantalones pitillo, las bermudas, (ahora llamadas piratas), las bailarinas, las monturas de pasta redondas con aire retro, los fulares, la moda vintage y la madre que la parió. Una moda que una y otra vez me devuelve a la época en la que era una adolescente que miraba con indisimulada envidia el ir y venir de las chicas universitarias. No es que me atrajese el mundo de la cultura, qué va, a mi lo que gustaba de ellas eran que llevaban bolso, maquillaje y largas melenas ondeando al viento. Reconozco que, en mi memoria, las tengo idealizadas. Es que no recuerdo haber visto chicas más guapas y más felices que aquellas. Supongo que muchos chicos pensarán lo mismo que yo. Sólo me falta la colonia don Algodón, la primera, aquella del frasco redondo y la tapita azul y el maquillaje joven de Margareth Astor, un compacto que venía en una cajita de lata, como la Nivea, y que debe ser el peor maquillaje que se ha comercializado nunca. Eso si, gracias a él, toda una generación de chicas salimos la calle como la mismísima novia de Naranjito, anaranjaditas perdidas.
Pues eso, que estoy hasta el... moño de esta moda. El otro día, me decía una amiga que la moda no se inventa, simplemente se fusionan tendencias de otras épocas. Bueno, si ella lo dice será verdad. Pero, es que estamos llegando a puntos difícilmente imaginables. Sin ir más lejos, el otro día en El Corte Inglés, si fui por allí, pero no me compré nada, que no están los tiempos para seguir engordando el cerdito-hucha de don Isidoro. Ya me he liado, lo intento de nuevo: el otro día, en la zona de la ropa Naf Naf, tenían colgada una foto de una chica con el estilo de Marilyn. Me dio un poco de pena, no la modelo, sino la pobre Marilyn. Es que yo a Marilyn la quiero mucho y desde aquí le mando un beso. Los del marketing son la caña, utilizar a estas alturas a Marilyn como reclamo para vender ropa. ¡He flipado!
Y lo peor de todo, es que me con tanta referencia retrógrada me estoy anaobregonando. Sí, estoy hasta preocupada. He perdido el norte, es como si los números del calendario gregoriano empezaran a bailar temblorosos ante mis ojos y con tanto meneo de dígitos, la fecha actual se convirtiera en otra distinta, mucho más distante en el tiempo, mucho más antigua. Ya tengo síntomas peligrosos. El otro día, mi amiga, la experta en tendencias, me formuló una pregunta capciosa, ¿se dice así?. La muy puñetera se ha dado cuenta del estado desorientación que me invade y me ha preguntado si prefería conocer y tratar a Iñaki Gabilondo o a Jesús Olmedo. A Jesús Olmedo, le respondí sin dudar, con la misma ilusión con la que se le escribe a los reyes magos o se le formulan los deseos al genio de la lámpara. No me reconozco en mi elección, cómo pude descartar con tanta facilidad a un icono del periodismo español para quedarme con un icono de..., de..., del Imperio Romano.
Alva.
Posted by Julio Torres 4 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS colaboracións ALVARIÑO , música , opinión , Relatos e composicións feitas para A.L.M. , sociedade , vídeos e xogos
luns, 11 de xullo de 2011
** O día no que unha canción lle deu letra a un himno
SANXENXO.Julio Torres

Hai hoxe un ano, un no meu mes e no día que San Benito compartiu honores con San Iniesta, a historia mudou, e mudou para ben . Hai un ano nesta noite o sangue dos españoles tornouse se cabe- máis vermella ca nunca. Incluso a azul da monarquía deixou de selo. Hai un ano o destino quixo que fora Shakira quen bautizase deportivamente e lle puxese por fin letra a un himno español mudo, logo de vanos intentos infructuosos. Desde hai un ano, oír a canción do "Waka Waka" é case como escoitar o himno español, pero non aquel orfo de palabras e nadando so nos acordes musicais, senón un moderno, pegadizo e que contaxia enerxía, optimismo e transmite desde hai un ano moitos bos recordos, e boas lembranzas dun día xa histórico para España, o día no que conquerimos o título de campión mundial de seleccións que se veu a unir ó de campión de Europa de fútbol conseguido en 2008. Aí é nada.
Posted by Julio Torres 0 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS actualidade , deportes , Lembranzas. A Máquina do tempo , música , opinión
luns, 27 de xuño de 2011
** Galicia Hoxe (O Correo Galego) di mañán ADEUS
SANXENXO. Julio Torres

A actualidade manda. E por iso, fago unha miniparéntese no meu descanso obrigado de A Lareira Máxica e do mundo de internet do que levo desconectado desde o pasado día 10 de xuño para publicar un artigo que nunca me gustaría ter publicado, ou polo menos coa urxencia e motivo que o vou facer.
Hoxe, case sen querer, entereime dunha noticia da que, de poder escoller, non querería que nunca se tivese producido: a desaparición do xornal Galicia Hoxe que mañán sacará á rúa o seu último número, o derradeiro, o último. Galicia Hoxe (17 maio 2003- 28 de xuño 2011) é o único xornal diario (tódolos días da semana) escrito enteiramente en galego. En realidade, non é senón a continuación do primeiro xornal diario escrito 100% en galego: O Correo Galego (5 de xaneiro 1994 - 16 de maio 2003) e ambos pertencentes a Editorial Compostela, empresa editora do seu irmán maior: El Correo Gallego. Pódese dicir que Galicia Hoxe foi unha refundación de O Correo Galego. Tanto nun coma noutro o factor subvención era a base primordial dos seus ingresos. O recadado nos quioskos non pasaban de ser ingresos casi simbólico ó lado das subvención públicas da Xunta de Galicia -sobre todo- e dos ingresos por publicidade (unha esquela tiña prioridade e se había que maquetar e refacer a páxina de deportes, pois alá, o primeiro é o primeiro...Brrr que rabia daba logo de que che cadrarán, por fin, titulares e líneas)
A noticia de por sí mala, para min é todavía máis por diversos motivos persoais: gústame o galego, son xornalista e traballei en O Correo Galego durante un ano. Foi o primeiro xornal no que traballei e no que entrei so uns días despois de ter rematado as miñas prácticas en Radio Voz Vigo. Supoñía pasar de radio á prensa, medios completamente distintos.
A nova do nacemento de O Correo Galego sóubena a través do meu amigo e outrora profesor Xosé Amancio Liñares Giraut, en xaneiro de 1994. Que me diría a min que anos máis tarde, sería un dos membros da súa redacción...
En O Correo Galego lembro que entrei a traballar logo da renuncia dunha excelente amiga. Alí traballei en diferentes seccións: Galicia, AFA (cultura), deportes,... Os compañeiros eran xente xente moi preparada e agradables. Lembro entre outros moitos a (que non se me enfade ninguén porque fóstedes moitos): Mónica García, Antón Rodríguez, Rosa Rodríguez, Soedade Noia, Carina Regueiro, Enrique Neira, Darío Janeiro, Miguel Seoane, Raquel Martínez, Pilar, Belén, Mary (lingüista), Andrés Tarrío e Rosa Navia. Pero a lista é máis ampla, xunto tamén cos compañeiros de prácticas e os membros de El Correo Gallego (entre outros: Xaime Leiro, Luis Vázquez-Pena, Santi Riveiro, Emilio Navaza, Mayka Esturao, Irene Bascoy, Xurxo, Natalia, Fran (cultura), Chefa, Sela, Peque, Chico, e tantos outr@s que sería longo nomear -ou que, agora mesmo, non me acordo ben do nome ou dos apelidos- pero dos que garda un moi grato recordo.
Quixera ter un recordo moi moi especial de dous compañeiros que xa non están, que morreron por circunstancias ben distintas. Falo de Rosa Navia e de Andrés Tarrío, dúas MAGNÍFICAS PERSOAS das que me enterei do seu pasamento tempo despois de que sucederon. Aínda que non estean o seu recordo para min será imborrable. Desprendían bondade e eran dous grandes traballadores e moi bo compañeiros. DESCANSEN EN PAZ. Sabede que a ambos vos boto en falta pois erades moi entrañables como persoas. E iso é o que conta.
Lémbrome daqueles horarios nos que traballabamos 12 días seguidos e librabamos un fin de semana sí e outro non. No verán, as pedras de Santiago de Compostela caíanseme enriba ante o atronador sol de campionato que brilaba na Cidade Santa en pleno mes de julio ou agosto. Aqueles domingos onde cando rematabamos a nosa sección había que botarlle unha man a Miramontes, o de Deportes. Teño saído a 1 da mañán do xornal. Non esaxero nada. E no verán a redacción nutríase en dúas terceiras partes de xente de prácticas. E cando faltaba o titular da sección podía tocarche a ti. Lembro con especial agarimo cando as fins de semana me poñían ó fronte de Deportes ou de Cultura. A que menos me gustaba era a de Internacional e a de Economía. Recoñézoo.
Con O Correo Galego-Galicia Hoxe (a cousa ven sendo o mesmo), ponse un triste final a 17 anos e medio de novas enteiramente en galego. O únixo xornal escrito enteiramente en galego tódolos días da semana. Agora so queda o de Luns A Venres do Grupo Progreso de Lugo, pero so se edita cinco días á semana e son pouquiñas páxinas e noticias máis propias dun xornal gratuíto que un de pago. Aínda que algo é algo en canto á promocionar ó noso idioma galega, tórnase insuficiente para impulsar de verdade o galego. ¿De quen será en realidade a culpa de que existe tan pouca aposta por xornais escritos enteiramente en galego?. Ougallá nun futuro non moi lonxano se retome este proxecto por algún medio de comunicación e se aposte en serio por el tantos por organismos como por empresas de comunicación.
Podería falar longo e tendido sobre o que significou para min a experiencia do Grupo Correo, pero tampouco é cuestión. Quixera ter escrito este artigo de despedida con tempo pero a urxencia levoume a escribir isto coas primeiras cousas que se me viñeron á cabeza.
Por suposto, que non o dixen, todo o meu apoio @s compañeir@s de Galicia Hoxe (antigo O Correo Galego, insisto) que, por desgracia, se quedan mañán sen traballo. Ánimo!!!!!
Posted by Julio Torres 4 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS actualidade , Medios de Comunicación , opinión


