domingo, 1 de maio de 2011

** ¡¡¡Cinco anos de A Lareira Máxica. Moitas gracias!!!


SANXENXO. Julio Torres



P ois sí. Cinco anos nada máis e nada menos. O luns 1 de maio de 2006 ocurríaseme explorar iso dos blogs. Descoñecía totalmente en qué consistían. O primeiro foi poñerlle nome ó blog. Tiña claro que tiña que ser algo enxebre galego. Finalmente, e non foi fácil, inclineime por A Lareira Máxica. Lareira porque en Galicia é un elemento enxebre ó pé dos cales crecemos moitas xeracións, cando a luz case que era unha utopía, e na que se aproveitaba para quentar a casa, a falta de calefacción. E, claro, iso desembocaba nunha maxia especial tan ligada a Galicia. Hoxe, cinco anos despois, creo que acertei de pleno co nome. Foi difícil pero afortunadamente coido que dei no clavo.

O blog foi crecendo paseniñamente: enlaces, vídeos, música de fondo (a primeira da man de IMEEN ou PlayList.com e hoxendía -ata que nos deixen- de Mixpod e Listen Go), frases, scripts e unha morea de cousas máis que aprendín en diversos blogs de axuda. Pasar dun blog de 2 a 3 columnas, gracias a Rosa, editora de El Escaparate, que me dixo cómo facelo. Era agosto de 2007. Logo o formato consolidouse.

Primeiro era un blog estrictamente persoal, logo abrino a toda persoa que quixera participar nel. A ninguén lle dixen que non. A Lareira Máxica participou en diversos concursos para darse a coñecer, chegando a ser finalista nos Premios 20 Blogs nos anos 2008 e 2009. Toda unha alegría.

Xa sei que nos inicios actualizaba o blog frecuentemente. Se non o fago agora non é por falta de ideas, senón porque outras prioridades me impiden que lle adique máis tempo do que quixera a A Lareira Máxica. Que se lle vai facer. As cousas son así. Outras veces hai épocas nas que, sinxelamente, che apetece descansar. A toda persoa que ten un blog lle acontece.

As visitas foron "in crescendo" nestes cinco anos, especialmente a partir de 2007. A amiga Romy, foi a primeira en colaborar co blog en forma de comentarios (posteriormente cos seus propios relatos), e María, a primeira en animarse a facer un artigo propio. Logo chegaron moit@s colaboradores: Mariam, Jose, O Moucho, Alvariño, Sonia, Polizón, Toupeiro, Meiguinha, Patxi, Ana I.,Cristina, Pilar, Héctor, Calypso, Droshophylum, As de Ouros, e máis persoas que aparecen na columna esquerda de colaboracións. Como non quero olvidarme de ningunha persoa, remítovos a este apartado pois alí aparecen tódalas persoas que colaboran ou colaboraron con esta bitácora. A úitma en chegar polo de agora, a nosa amiga chilena Athenea. A tod@s vós: MOITÍSIMAS GRACIAS, de corazón, por alimentar o blog de A Lareira Máxica cos vosos artigos.

Mención a parte, para a miña querida Patricia Loureiro, que se fixo e se fai cargo do blog cando un servidor non pode de ningunha das maneiras. Abusando un pouquiño da nosa amizade e, aínda que ela estea en Madrid e eu en Sanxenxo, axúdame a moderar comentarios ou ir publicando cousas que chegas. Patri, moitísimas gracias, porque ti tampouco andas sobrada de tempo, nin moito menos. Pero a túa axuda é dun valor incalculable, xa o sabes.

Tamén me quero acordar de todas aquelas persoas que colaboran en forma de comentaristas. Ademáis dos xa anteditos, quero acordarme en especial de: Guillermo Pardo, Félix Soria, Nacho Mirás, Marta (Entrenómadas), Eifonso, An, Rosa, Raquel, Rachel, Mosto e a tod@s, absolutamente tod@s, @s que deixástedes un comentario en A Lareira Máxica nalgún momento (incluid@s @s anónim@s) que sodes, por sorte, un cuantioso número que agardo que se incremente. ¡¡Animádevos!!

Curiosamente, os contadores do blogs (hai varios, o primerio colocado un 30de maio de 2006 e outros con posterioridade, de aí que non coincidan o número de visitantes que reflicten) rexistraron o pasado 11 de abril o récord de visitantes únicos nun so día: 343. Nada máis e nada menos. E tamén se superaron as 100.000 visitas. Nin nos meus mellores sonos. Mágoa que pouc@s se animen a participar no blog. Pero non se pode ter todo. Tamén me sorprende que as visitas non so son de España, senón de, sobre todo, moitos países sudamericanos. De aí que últimamente tente escribir algo máis en castellano e non so exclusivamente en galego.

Hai pouco máis dun ano, creaba no Facebook o grupo de A Lareira Máxica o cal suma a día de hoxe 139 seguidores, un gran número persoas ás que non teño o gusto de coñecer. Moitas gracias por facerse seguidores do blog. Alégrome de que vos guste!!!!

Asegúrovos que podería encher columnas e columnas de texto escribindo dun blog que me permite seguir conectando en certa maneira co mundo do xornalismo, a miña outra profesión, que me deparou tan bos momentos en prensa e radio. A radio, ese mundo maravilloso no que tiven a sorte de ser parte en 1998, e por ese motivo en agosto de 2008 lle adiquei un artigo en A Lareira Máxica, para lembrar non so os bos momentos vivivos en Radio Voz Vigo, senón tamén as boas persoas coas que traballei directa ou indirectamente.

En Junio de 2010 tamén puiden escribir sobre unha xuntanza de antigos compañeiros de promoción de traballadores sociais que fixemos en Santiago de Compostela en Xuño de 2010. É grato ter un medio que che permite escribir o que ti queres, cómo e cando queiras. E así quedou dito na entrevista que me realizou Belén López o 26 de xaneiro deste ano para o xornal Diario de Pontevedra.

Ufff, non teño pilas Duracell, pero insisto: podería seguir e seguir escrindo sobre A Lareira Máxica e as boas cousas que me trouxo. Sei positivamente que me olvido de bastantes. O blog non so me permitiu dar renda solta a todo, absolutamente todo, aquilo sobre o que quería escribir, senón tamén coñecer a moitas persoas e editores de blogs ou webs. Un auténtico pracer que aquel 1 de maio nunca imaxinei.

Non sei o tempo que durará o blog de A Lareira Máxica, pois cada día teño menos tempo para el, pero tentarei que aínda que so sexa un artigo semanal, ir subindo e botándolle leña. Iso sí, sempre coa impagable axuda dos artigos d@s colaboradores do blogs. Cunha delas, con Mariam, falaba onte de que non sabía que ía escribir nun día tan especial para min como éste. No domingo que se celebra o dia do traballo e o día da Nai, para min A Lareira Máxica é como se fose unha filla miña, que acaba de cumprir cinco aniños e se fai maior a pasos apresurados...

¡¡¡MOITÍSIMAS GRACIAS A TODAS AS PERSOAS QUE PARTICIPAN EN A LAREIRA MÁXICA E TAMÉN AS QUE SO A VISITAN!!!

P.D.: Estou prantexándome a idea de facer un encontro en Sanxenxo de seguidores de A Lareira Máxica, como xa lle comentei a Sonia e Mariam nos últimos días. Non sei, teño que pensalo e ver se é factible.

P.D.2: Non sei cómo podo escribir todo isto un domingo polo mañán. Vaia por diante que nin estou inspirado nin que me parei a reler o que acabo de escribir.

xoves, 21 de abril de 2011

** MeDoMedA: un grupo santiagués que apunta forte


SANXENXO. Julio Torres


O outro día escoitei por vez primeira esta canción no facebook dun amigo. Abofé que é pegadiza e animada. E é que sempre un sorriso nos alegra o día, e se chove como estes días que vos vou dicir. A canción chámase "Quero ver cómo te ris". Está cantada en galego polo grupo santigués MeDoMedA. nace da unión de Pais (Trifulka e OC29, guitarra), Anxo Pelexo (Sufridos e Indana, baixo), Arturo 'Arturbo Diésel' (Drinkin'tinto e Sufridos, batería) e Markinhos Drinkin. No link podedes acceder á súa páxina no MySpace, na que podemos informarnos deste grupo ou escoitar algúns dos seus temas musicais, entre outras cousas. Ougallá teña moitos éxitos e deséxolle unha longa vida este grupo galego. De momento, aquí vos deixo o videoclip da canción.

martes, 12 de abril de 2011

** Aída

Quiero darle la bienvenida a una nueva colaboradora de A Lareira Máxica. Se llama Athenea y es autora del blog chileno Cuentos de Athenea, que está muy bien y os lo recomiendo. Athenea, muchas gracias por unirte al grupo de colaboradores/as de A Lareira Máxica!!! Su primera colaboración es el relato "Aída". A mi me ha gustado mucho.



CHILE. Athenea
Colaboradora de A Lareira Máxica

A pesar de que la primavera había despuntado, ésa era una tarde casi invernal. Yo buscaba liberar mi inquietud de los últimos días en un tranquilo café, acompañada de un buen libro. Nada mejor que la buena lectura para sosegar el alma.

Estaba enfrascada en mi lectura, cuando oí un leve sollozo. No levanté mi cabeza de inmediato, pues la sordera parcial que padezco, a veces me juega malas pasadas. Sin embargo, cuando volví a escucharlo miré a mi alrededor... No la vi inmediatamente. Me quedé quieta, hasta que pude discernir la dirección de la cual provenía ese quedo y tímido llanto. Luego me giré y fue cuando te vi. De edad indefinida, lucías indefensa con tu mirada de perrito castigado; pesarosa y tan pequeña, envuelta en tu manto de lagrimas que, automáticamente, busqué los pañuelos que suelo llevar en mi mochila. Con ellos en mi mano me acerqué y te pregunté si te sentías bien. Me devolviste una mirada de ojitos llorosos y sorprendidos. No respondiste, pero aceptaste los pañuelos que te tendía.

Me senté en tu mesa y sin saber mucho qué hacer, te ofrecí un sorbo de mi deslavado café cortado. Lo aceptaste con gesto enternecido. Todo era silencio.

Prendí un cigarrillo y te lo ofrecí. Lo cogiste con mano nerviosa. Mientras encendía uno para mí, recordé cuán torpe me siento cuando veo a alguien llorar. Tu voz. Un “gracias” tenue, acallado. Luego te levantaste y te marchaste sin más. En la mesa quedaron los pañuelos y en el cenicero el cigarrillo a medio consumir.

Pedí la cuenta y me marché. A poco andar, te encontré frente a la vidriera de uno de los tantos porno-shop del sector. Estuve a punto de acercarme, pero desistí, dispuesta a seguir de largo. En eso tu mano me cogió por el brazo. Te oprimiste a mi costado como una criatura indefensa y caminamos. Te pregunté si vivías cerca. Asentiste con la cabeza. Decidí entonces acompañarte hasta tu casa. Así llegamos a un vetusto edificio ubicado al frente de una iglesia. Estaba a punto de despedirme cuando un gesto tuyo me detuvo. Abriste la reja y tomaste mi mano. Me tensé por un momento, pero te seguí en silencio. Nos adentramos en el edificio que me pareció sombrío y abandonado. Llegamos a tu departamento. Una tenue luz de origen indefinido iluminaba la salita. Me senté en un sofacito y desapareciste por un momento.

Experimentaba una extraña sensación, mezcla de ternura y sobrecogimiento. De pronto, apareciste a mi lado y tomando una vez más mi mano, me llevaste a tu habitación. Me quitaste la chaqueta y me ofreciste un cigarrillo y te sentaste en la cama. Aún de pie, yo sentía algo así como un ligero sobresalto. Mis instintos estaban alerta por no sé qué indefinible razón, y es que en aquella habitación se filtraba esa misma tenue luminosidad sin origen aparente. No había ninguna lámpara encendida. “No temas”, dijiste, como adivinando mi extrañeza, e hiciste una seña para que me sentara a tu lado. Lo hice y te recostaste en el lecho instándome a hacer lo mismo. No había ningún gesto insinuante en tu invitación. Aún así, me sentí incómoda y es que tu silencio me perturbaba.

“¿Vives sola?”, pregunté. Asentiste con la cabeza “¿Cómo te llamas”. “Aída”, respondiste. Acto seguido besaste mi frente. Tus labios estaban fríos y noté la palidez de tu rostro. “Gracias por acompañarme”, dijiste. Cerraste los ojos y te dormiste.

Aguardé unos minutos y luego de terminar el cigarrillo me levanté suavemente para no despertarla y me fui.

Días después, en el mismo café, nos volvimos a encontrar. Yo escribía unas notas, y al levantar la vista para pedir un café, te encontré sentada ahí, en mi mesa. La misma palidez y tristeza reflejada en tus ojos. Sin embargo, sonreíste cuando al acercarse Lorena, la mesera, a tomar mi pedido, solicité dos cafés. Dada la sorpresa ante tu abrupta aparición, no alcancé a notar el gesto de extrañeza de Lorena.

A diferencia de la vez anterior, Aída se mostró más comunicativa. Aún así, no respondía mis preguntas acerca de ella. Por toda respuesta, inquiría sobre mí. Le conté entonces que era novelista y que junto con ello solía escribir artículos literarios.

Bebimos el café, nos fumamos unos cigarrillos y la invité a caminar. Era un atardecer algo caluroso y me llamó la atención que Aída llevara la misma ropa abrigada de hacía unos días. Pero eso parecía no molestarle.

Anocheció y nos encontramos frente a su departamento. Con un gesto, me invitó a entrar. Una vez dentro, examiné su pequeña biblioteca, variada y rica. Me sorprendí al ver viejas ediciones de Edgar Poe y Lovecraft. Al volverme, Aída estaba frente a mí, con sendas tazas de café en la mano.

Un poco impelida por ese desasosiego que experimentaba ante su característico silencio, empecé a hablar de temas diversos. Ella escuchaba atenta, y al hablar, su queda voz se apreciaba dulce. Sus ojos, siempre tristes.

Así, al mirarla, fue cuando noté la extraña y sutil belleza de sus rasgos, y aunque su rostro lucía pálido, ello no le restaba hermosura. Me di cuenta que ella me miraba atenta. Fue cuando sentí deseos de besarla. No sé si adivinó mi deseo. Sólo sé que sonrió delicadamente. Se acercó, tomó mi mano y me llevó a su habitación. Todo lucía como días atrás. Aída se volvió hacia mí y posó sus fríos labios en mi boca. Abrazarla resultó fácil, era tan menuda...
Los besos y caricias nos llevaron a su cama. Su cuerpo ligero, era casi etéreo. Nos desnudamos y la acaricié con delicadeza. Besé su cuerpo entero que parecía oler a flores silvestres. Ella se entregó sin reservas, enredándose en mí como una hiedra. Pero a pesar de la pasión que nos envolvía, su cuerpo parecía no entrar en calor. Cogí una manta y la cubrí, pero luego olvidé esos cuidados al sentir sus caricias recorrerme. Eran sabias, con la sabiduría de miles de mujeres, de miles de años.
El dulce sopor que abraza después de hacer el amor, me hizo dormirme en su cuerpo. Al despertar, me encontré sola en su habitación. La llamé. Nadie respondió. Me vestí y salí a la calle, sorprendida. En ese momento, caí en la cuenta de que no tenía un número de teléfono para llamarla y que, torpemente, tampoco le había dado el mío. No sabía cuándo volvería a verla.

Yo iba al café todas las tardes buscando encontrarla. Pero parecía que la tierra, la hubiera tragado. Después de una semana, le pregunté a la chica del café si la había visto. Respondió que no la conocía. “Pero si es la chica que estuvo conmigo acá hace unos días”, le dije. Lorena me miró extrañada. Luego se acercó y me dijo en tono confidente: “Disculpa, pero tú siempre has venido sola. Por eso me llamó la atención el otro día cuando pediste dos cafés. Pensé que a lo mejor te juntarías con alguien, pero como no llegó nadie…”

Me quedé perpleja. ¿Me estaba volviendo loca? Pagué la cuenta y me fui. Caminé hasta el edificio que de día lucía más viejo y abandonado. Entré y golpeé la puerta del departamento de Aída. Nadie respondió. Golpeé más fuerte aún, con el corazón latiendo aceleradamente. La puerta del departamento de al lado se abrió y apareció una viejecita. Me preguntó a quién buscaba. “A una amiga”, le respondí. “Pero allí no vive nadie hace mucho tiempo m’hijita”, me dijo. “A lo mejor usted no la conoce.
Es una muchacha de unos 22 años”, le respondí. “Se llama Aída”.

La abuelita me miró sorprendida se acercó y añadió: ”Aquí vivió una jovencita con ese nombre”, me dijo. “Pero hace muchos años. Usted no puede haberla conocido!”. “Pero claro que sí”, repliqué, con tono algo alterado. “No m’hijita. Eso no es posible”, aclaró la viejita, “Aidita murió hace 15 años, ahí mismo, en ese departamento. Dicen que murió de pena, ¿sabe? Yo la conocí. Era una niña muy linda. Todos los hombres andaban locos detrás de ella, ¿sabe? Pero, bueno, a la Aidita no le importaba, porque eso no era lo suyo, usted me entiende, ¿verdad m’hijita?”

- No, no la entiendo – le dije.

La abuelita me miró compasivamente. “Bueno, la Aidita estaba enamorada de una profesora de la universidad donde estudiaba. La mujer, al parecer, se sacó el gusto con la niña y luego la abandonó. De ahí que la Aidita nunca más fuera la misma, ¿sabe? Se volvió muy solitaria y cada vez que yo la veía, ella andaba como llorosa, como triste, ¿me entiende m’hijita? Un día vinieron a buscarla unos compañeros de la universidad, porque hacía días que no sabían nada de ella. Cuando entraron a su departamento la encontraron muerta en la salita. No había ninguna nota. Sólo dos tazas de café en la mesita.

Guardé silencio. Y entonces entendí. Aída, finalmente, estaba en paz.

venres, 8 de abril de 2011

** Y la ganadora es...


PONTEVEDRA. O Moucho
Colaborador de A Lareira Máxica

El cine, denominada por algunos la octava maravilla del mundo, es una ventana al mundo, increible. En ella se han recreado las mas importantes obras de la la literatura y lo guiones mas increibles que nos han hecho reir, llorar, gritar o suspirar, incluso aprender algo de historia. Hay historias sobre hechos historicos, personajes que han existido o aun viven, historias que nos hacen inquietar nuestras mentes, que nos llevan a lugares lejanos, imaginarios o a sitios que todavia no hemos llegado.

Desgraciadamente, tambien se ha utilizado con fines ideologicos o propagandisticos. Pero dentro del cine trabajan gran cantidad de gente: directores, productores, actores, tecnicos en maquillaje, vestuario, empresas de casting,… En fin. Todo un mundo de personas que hacen lo que denominados la magia del cine. Por eso, para dar un premio a todas estas personas, o equipos de trabajadores, se han creado en multitud de paises premios que reconozcan el esfuerzo y la creatividad que tanto nos entretiene. Hay quien dice que lo mas importante es la dirección. Otros que la interpretación. Para otros lo mas importante es el guión. Yo no voy a entrar en lo que es mas importante a la hora de hacer cine. Me centraré hoy en los premios que valoran a actores y actrices. En el comienzo, para poder ser un actor o actriz, tenias que tener una cultura o cualidades especificas para poder acceder a los papeles mas importantes. Tenian que saber, no solo interpretar, sino tambien, bailar, cantar, enganchar con la gente,… Ahora ya no es tan necesario encontrar a gente tan polivalente. Incluso tenemos actores que no son actores, es decir, gente que ni siquiera ha hecho un curso de interpretación y que salen en la gran pantalla por ser simplemente famoso/a. Aquí en España, tenemos el caso de la saga de Torrente, que a pesar de no tener apenas actores es capaz de lograr grandes taquillas que rompen los esquemas de los directores y productores mas esforzados y que supongo que les saca de quicio a alguno de ellos. Pero aun hay actores que nos hacen sonreir, llorar o nos aterran con sus interpretaciones independientemente de si la pelicula es buena o mala. Por eso es importante premiar a esta gente.

Por otro lado, en el cine ha crecido enormemente la tecnología que permite recrear las escenas mas increibles que vemos en las películas. Ultimamente, los usos de los ordenadores han ayudado mucho en este camino. Nuevos escenarios que no se pueden elaborar con decorados ya sea por lo complicado de la operación o el coste que conlleva. Incluso ya se han hecho películas en donde no hay actores, sino que hay personajes creados por ordenador que poseen un parecido increiblemente físico a las personas reales. Ultimamente, está muy de moda el uso del photoshop. Y ahí quiero llegar, con motivo de la ultima gala de los Oscar donde se le ha dado el premio como mejor actriz a Natalie Portman. El papel que desarrolla en la película, requiere un trabajo muy dedicado y dificil para dar vida a una bailarína de ballet. Para solucionar que la actriz no da la talla para el papel, se ha recurrido al photoshop.

Practicamente en todas las escenas en las que aparece o bailando o ensayando, es decir, lo que mas se podria valorar en la interpretación del papel. Sustituyendola en todas las escenas, han colocado a una excelente bailarina. Despues los expertos informaticos, magistralmente, han recortado al detalle el rostro de la bailarina y en su lugar han insertado el rostro de la actriz. El trabajo les ha salido impecable, pero ¿en que lugar queda la actriz? Realmente no sale en las escenas importante. Solo su rostro. ¿Es por eso que Natalie Portman, merece un oscar a la mejor interpretación femenina, cuando realmente no es ella quien ejecuta las escenas? Personalmente creo que NO. Atrás quedan en mi memoria las películas en las que son los actores los que realmente trabajan en sus papeles, como los famosos Fred Astaire o Ginger Rogers, o mas recientemente el joven Jamie Bell, con su papel en la película Billy Elliot, por poner algunos ejemplos. Estos hechos solo hacen degradar la calidad de los premios cinematográficos que se dan y en vez de premiar el esfuerzo se premia la picaresca y habilidad de unos cuantos informaticos. Realmente es un desprecio al resto de los actores que participan en los festivales de cine. A lo menos es lo que yo pienso.