O primeiro sorteo da Lotería Primitiva en España celebrouse un 17 de octubro de 1985. Cumpre hoxe, por tanto, o seu 25º Aniversario. Daquela a súa introducción supuxo unha revolución no noso país (noutros xa existían co nome de Lotto), acostumado a que a quiniela de fútbol fose a raíña indiscutible das apostas semanais, moi por diante do sorteo da ONCE e o da QH dominical -aposta de carreiras de cabalos-. Da man da lotería primitiva tamén chegou a Bonoloto. En ambas había que acertar 6 números entre 49 posibles, existindo varias categorías de premios, sempre a partir de 3 acertos. Hoxe as dúas apostas siguen existindo, se ben o número de sorteos e días de celebración aumentaron. 25 anos nada máis e nada menos...
Nalgunha ocasión -hai anos- sí xoguei, pero nunca me gustaron os xogos de azar máis alá do tradicional Sorteo de Lotería de Navidad. Incluso, o da quiniela de fútbol (e iso que me gusta moito o fútbol) pois é un aposta na que para forrarte tés que ir contra da lóxica. Con todo, o azar nunca foi conmigo. Son dos que confía máis no traballo (co seu correspondente esforzo persoal), que nos xogos de azar para acadar cartos para vivir. Sí, xa sei que as dúas cousas non son excluíntes...O que non me parece acertado é a xente que deposita demasiadas esperanzas e cartos na lotería e no azar. Unha cousa é probar sorte e outra, ben distinta, é pasarse...
Hace casi 30 años, una de las mayores alegrías que se podía llevar un crío era que le tocase el “miko-premio”. Alguno de vosotros tiene que acordarse de aquella sensación, de la inmensa alegría que suponía encontrarse, tras el último trocito de hielo, (sabor fresa, naranja, limón o cola), la leyenda “miko-premio” escrita en el palito del polo.
Mis amigos y yo los comprábamos por la tarde, cuando volvíamos del colegio. Recuerdo que costaban 25 pesetas y eran la versión más basic del concepto helado. Los cucuruchos diarios eran inalcanzables para muestras menguadas economías infantiles. Algún “miko-premio” me he llevado, pocos. Mi preferido, dentro de la gama accesible, era el Drácula, que creo que sigue existiendo todavía.
Pues, como os contaba, si te tocaba el “miko-premio”, al día siguiente, en el bar de Enrique, el polo te salía gratis. Allí, en el camino de vuelta a casa, que, por entonces, era un paseo agradable cubierto por ramas de frondosos árboles que aplacaban los primeros rayos de sol de cada verano, mientras caminábamos perezosamente de vuelta a casa, muchas veces acompañados por los cantos de cucos y abubillas, la diosa Fortuna repartía suerte y helados.
Ahora, a las orillas de aquel camino ya no quedan apenas sombras y el sol castiga sin piedad a los viandantes, quizás por ese mal llamado progreso, o quizás, por ese otro mal llamado estupidez. Hoy, que también es día de verano*, me he acordado del “miko-premio” y le he preguntado a mi hermano qué ponían los palitos que no tenían premio. No recuerdo si no ponían nada o si traían la leyenda archiconocida del “sigue buscando”. Mi hermano, que es cien mil veces más práctico que yo, me ha contestado que lo que pusiese el palo daba igual porque, a fin de cuentas, todos los que no traían premio acababan en la cuneta.
(Ya me ha advertido el coordinador de este blog que si pretendo que alguien lea esto he de ser breve y concisa. Lo intento, juro que lo estoy intentado, pero hay temas que requieren cierta contextualización y este es uno de ellos).
Me explico: nada, cero, cuneta o sigue buscando. La más absoluta nada o algo. Éramos críos, nuestra personalidad, parte proveniente de la genética, parte proveniente de los procesos de socialización, se estaba formando. Sigue buscando significa: hoy no has tenido suerte pero mañana tendrás una nueva oportunidad. Nada es nada, y si tiene algún significado puede ser algo así como: ¡mecagoen…!
Y lo anterior viene a cuento de lo siguiente, el otro día, me volví a reencontrar, creo que en la 1, con la peli, “Un romance muy peligroso”. Ya la había visto hace un montón de años y la recordaba vagamente. Cuando salió la escena del hotel y Piquito de oro- Clooney le soltó a Jennifer la parrafada esa del amor que se encuentra una vez en la vida, bla…, bla,... (por cierto, una idea muy recurrente en el cine, también presente en Los puentes de Madison), yo pensé: “Pues, le tocó el miko-premio a la Jenny, suerte la suya”.
La escena está muy bien rodada, eso sí, pero el mensaje no me gusta. No puede ser que sea así, porque si es así, como diría mi abuela, aviados vamos. Vale, a veces sucede así, tal como dice Clooney, lo reconozco. En fin, que entre la “nada” más terrible y absoluta, a la que nos conduce irremediablemente la pérdida de aquel gran amor verdadero que solo pasa una vez por la vida y que se deja escapar por ser sencillamente gilipollas, y el “sigue buscando”, yo, sin ninguna duda, me quedo con el “sigue buscando”. Mañana será otro día y prefiero pensar que voy a tener una nueva oportunidad, que una cosa es el cine y otra la vida real.
-------------------------------------- * NOTA ACLARATORIA DE JULIO: O relato foi escrito e enviado por Mariam cando todavía era verán.
Hai un ano, un venres 16 de octubre, morría un crack do xornalismo deportivo chamado Andrés Montes, e que sempre será lembrado por ser un xenio retransmitindo os partidos de baloncesto e de fútbol, polos seus apodos a deportistas e compañeiros de traballo e por frases do tipo: "Tiki-Taka" (gran xogo) ou "La vida puede ser maravillosa". A ningúen deixaba indiferente. Podía gustar ou non (tamén tiña os seus detractores), pero do que non hai dúbida era de que conseguía animar o partido máis aburrido do mundo. Iso seguro.
O tempo pasa e pasa rápido, iso xa o sabemos tod@s. Nunca me olvidarei deste crack das retransmisións de raíces galegas (por parte de pai) e cubanas (por parte de nai). Quizás esa mezcla galego-cubana era a artífice da súa xenialidade. Non sei. O que teño moi claro é que poucos xornalistas consiguen inculcar o seu espíritu de emoción nas retransmisións deportivas. Hoxendía lévase un estilo moi conservador que so na radio se mellora, pero lonxe de acadar as cotas de Andrés Montes (quen, por certo, traballou moitos anos na radio) ¡¡Fan falta moit@s Andrés Montes nas retransmisións!!
Sucios Poemas De Amor, de Rafael Calero Palma
-
Sucios Poemas De Amor es el último libro del poeta Rafael Calero Palma. Un
libro donde ese misterio llamado “amor” va y viene, abre y cierra puertas,
sale ...
Julio Iglesias nos demanda: nos vamos a defender
-
[image: Julio Iglesias nos demanda: nos vamos a defender]
En elDiario.es nos reafirmamos en todo lo publicado; no nos vamos a
retractar
No es una sorpre...
Mitosis eterna
-
Mitosis eterna. Viñeta del 23/02/2026 en CTXT Así es la cosa de la
actualidad. Las noticias caducan a la velocidad de un estornudo. Si a usted
aún le tiene...
XV Premios La Buena Prensa
-
Se puede presentar cualquier texto en castellano publicado en 2025 en
soporte papel o digital. Los galardones están abiertos a medios de
comunicación de ...
El fracaso del Reino Privativo de Mallorca
-
*¿Qué significa privativo en derecho? *
*Privativo en derecho hace referencia a algo que *
*pertenece o es exclusivo de una sola persona o entidad, lo que si...