xoves, 20 de agosto de 2009

** CARTA A UN MALTRATADOR

Para ti, cabrón: Porque lo eres, porque la has humillado, porque la has menospreciado, porque la has golpeado, abofeteado, escupido, insultado… porque la has maltratado. ¿Por qué la maltratas? Dices que es su culpa, ¿verdad? Que es ella la que te saca de tus casillas, siempre contradiciendo y exigiendo dinero para cosas innecesarias o que detestas: detergente, bayetas, verduras… Es entonces, en medio de una discusión cuando tú, con tu 'método de disciplina' intentas educarla, para que aprenda. Encima lloriquea, si además vive de tu sueldo y tiene tanta suerte contigo, un hombre de ideas claras, respetable. ¿De qué se queja?

Te lo diré: Se queja porque no vive, porque vive, pero muerta. Haces que se sienta fea, bruta, inferior, torpe… La acobardas, la empujas, le das patadas…, patadas que yo también sufría.

Hasta aquel último día. Eran las once de la mañana y mamá estaba sentada en el sofá, la mirada dispersa, la cara pálida, con ojeras. No había dormido en toda la noche, como otras muchas, por miedo a que llegaras, por pánico a que aparecieses y te apeteciera follarla (hacer el amor dirías) o darle una paliza con la que solías esconder la impotencia de tu borrachera. Ella seguía guapa a pesar de todo y yo me había quedado tranquilo y confortable con mis piernecitas dobladas. Ya había hecho la casa, fregado el suelo y planchado tu ropa. De repente, suena la cerradura, su mirada se dirige hacia la puerta y apareces tú: la camisa por fuera, sin corbata y ebrio. Como tantas veces. Mamá temblaba. Yo también. Ocurría casi cada día, pero no nos acostumbrábamos. En ocasiones ella se había preguntado: ¿y si hoy se le va la mano y me mata? La pobre creía que tenía que aguantar, en el fondo pensaba en parte era culpa suya, que tú eras bueno, le dabas un hogar y una vida y en cambio ella no conseguía hacer siempre bien lo que tú querías. Yo intentaba que ella viera cómo eres en realidad. Se lo explicaba porque quería huir de allí, irnos los dos…Mas, desafortunadamente, no conseguí hacerme entender.



...Ampliar/recoller resto do artigo [ +/- ] TRANQUILOS: ¡Non se abre nova ventana!


    Te acercaste y sudabas, todavía tenías ganas de fiesta. Mamá dijo que no era el momento ni la situación, suplicó que te acostases, estarías cansado. Pero tu realidad era otra. Crees que siempre puedes hacer lo que quieres. La forzaste, le agarraste las muñecas, la empujaste y la empotraste contra la pared. Como siempre, al final ella terminaba cediendo. Yo, a mi manera gritaba, decía: mamá no, no lo permitas. De repente me oyó. ¡Esta vez sí que no!–dijo para adentro-, sujetó tus manos, te propinó un buen codazo y logró escapar. Recuerdo cómo cambió tu cara en ese momento. Sorprendido, confuso, claro, porque ella jamás se había negado a nada.
    Me puse contento antes de tiempo.

    Porque tú no lo ibas a consentir. Era necesario el castigo para educarla. Cuando una mujer hace algo mal hay que enseñarla. Y lo que funciona mejor es la fuerza: puñetazo por la boca y patada por la barriga una y otra vez…
    Y sucedió.

    Mamá empezó a sangrar. Con cada golpe, yo tropezaba contra sus paredes. Agarraba su útero con mis manitas tan pequeñas todavía porque quería vivir. Salía la sangre y yo me debilitaba. Me dolía todo y me dolía también el cuerpo de mamá. Creo que sufrí alguna rotura mientras ella caía desmayada en un charco de sangre.
    Por ti nunca llegué a nacer. Nunca pude pronunciar la palabra mamá. Maltrataste a mi madre y me asesinaste a mí.

    Y ahora me dirijo a tí. Esta carta es para tí, cabrón: por ella, por la que debió ser mi madre y nunca tuvo un hijo. También por mí que sólo fui un feto a quien negaste el derecho a la vida.

    Pero en el fondo, ¿sabes?, algo me alegra. Mamá se fue. Muy triste, pero serenamente, sin violencia, te denunció y dejó que la justicia decidiera tu destino. Y otra cosa: nunca tuve que llevar tu nombre ni llamarte papá. Ni saber que otros hijos felices de padres humanos señalaban al mío porque en el barrio todos sabían que tú eres un maltratador. Y como todos ellos, un hombre débil. Una alimaña. Un cabrón.
    ...........................................................................................................................
    AUTOR DA CARTA: Fernando Orden Rueda 2º de Bachillerato, de Ciencias de la Salud. IES Bioclimático, de Badajoz. II Premio del II Concurso Nacional 'Carta a un maltratador', convocado pola Asociación 'Juntos contra la violencia doméstica'




TEXTO ENVIADO POR: Patricia Loureiro
Colaboradora de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica......Educar como prevención


" Eduquemos ós nenos e non será necesario castigar ós homes "



Pitágoras

mércores, 19 de agosto de 2009

** Hai agora un ano liamos este sorprendente texto

Aconteceu hai agora un ano xusto. Foi un 19 de agosto de 2008 cando podiamos ler estupefactos o seguinte no teletexto de TVE. A única explicación posible é que ó/á redactor/a desta noticia o ían despedir e optou por escribilo. Ou iso ou que alguén publicou algo que non era para publicar...
Outras explicacións "razoables" non se me ocurren. A ver vós que opinades. Desde logo coido que sobran comentarios con respecto a este noticia de deportes...

Lembra: CLICK NA IMAXE SE QUERES VELA MÁIS AMPLIADA

martes, 18 de agosto de 2009

** NOTICIA: Descuberto un marciano en Sanxenxo

O que se viña sospeitando desde hai bastante tempo, acaba de confirmarse. Existen os marcianos. O seguinte documento sonoro así o atestigua. O documento reproduce unha conversación entre un tripulante dunha estación espacial e un marciano. Pero aí non acaba o asunto. Tamén se demostra que elixen "Sangenjo" (Sanxenxo!!!!) para veranear. Sorprendente. Por favor, o documento é revelador en sí mesmo.



Os Gomaespuma son simpremente xeniais. Doutro lado non vos aconsello fumar. Nin me gusta nin é bo. Tan malo é ser fumador activo como pasivo. Isto vai porque non puiden evitar extraer a publicidade do anuncio xa que vai intrínsicamente unido ó motivo da visita...Esta cuña radiofónica xa ten uns 10 anos. Había outras catro máis deste estilo, pero ésta, sen dúbida, é a mellor. Hai que escoitala enteira, porque a segunda parte, onde fala de "Sanjenjo" é sublime. E o acento galego...

En fin que uns veranean na miña terra en Sanxenxo de toda a vida, e outros vivimos en Sanxenxo de toda a vida. E que bonito é cando non está masificado como no verán!!! Se servidor viñera de turismo a Sanxenxo viría calquera época do ano fóra de Julio e Agosto. E cando máis se disfruta de Sanxenxo e da súa tranquilidade.

P.D.: Era visto que había demasiado turista por Sanxenxo no verán. Non so viñan de Madrid, Ourense, Santiago, Asturias, León, Portugal ou o País Vasco...



UN ARTIGO-OPINIÓN DE: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica