mércores, 19 de agosto de 2009

** Hai agora un ano liamos este sorprendente texto

Aconteceu hai agora un ano xusto. Foi un 19 de agosto de 2008 cando podiamos ler estupefactos o seguinte no teletexto de TVE. A única explicación posible é que ó/á redactor/a desta noticia o ían despedir e optou por escribilo. Ou iso ou que alguén publicou algo que non era para publicar...
Outras explicacións "razoables" non se me ocurren. A ver vós que opinades. Desde logo coido que sobran comentarios con respecto a este noticia de deportes...

Lembra: CLICK NA IMAXE SE QUERES VELA MÁIS AMPLIADA

martes, 18 de agosto de 2009

** NOTICIA: Descuberto un marciano en Sanxenxo

O que se viña sospeitando desde hai bastante tempo, acaba de confirmarse. Existen os marcianos. O seguinte documento sonoro así o atestigua. O documento reproduce unha conversación entre un tripulante dunha estación espacial e un marciano. Pero aí non acaba o asunto. Tamén se demostra que elixen "Sangenjo" (Sanxenxo!!!!) para veranear. Sorprendente. Por favor, o documento é revelador en sí mesmo.



Os Gomaespuma son simpremente xeniais. Doutro lado non vos aconsello fumar. Nin me gusta nin é bo. Tan malo é ser fumador activo como pasivo. Isto vai porque non puiden evitar extraer a publicidade do anuncio xa que vai intrínsicamente unido ó motivo da visita...Esta cuña radiofónica xa ten uns 10 anos. Había outras catro máis deste estilo, pero ésta, sen dúbida, é a mellor. Hai que escoitala enteira, porque a segunda parte, onde fala de "Sanjenjo" é sublime. E o acento galego...

En fin que uns veranean na miña terra en Sanxenxo de toda a vida, e outros vivimos en Sanxenxo de toda a vida. E que bonito é cando non está masificado como no verán!!! Se servidor viñera de turismo a Sanxenxo viría calquera época do ano fóra de Julio e Agosto. E cando máis se disfruta de Sanxenxo e da súa tranquilidade.

P.D.: Era visto que había demasiado turista por Sanxenxo no verán. Non so viñan de Madrid, Ourense, Santiago, Asturias, León, Portugal ou o País Vasco...



UN ARTIGO-OPINIÓN DE: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

sábado, 15 de agosto de 2009

** Un entorno natural para recordar

Esta semana estiven no concello de Barro, en Pontevedra, visitando unha pequena xoia da natureza galega, que garda este concello. Ese lugar, non é outro que o entorno natural das cascadas do río Barosa. A peculiaridade deste entorno natural, reside básicamente nun conxunto de pequenos muíños antigos ó longo da pendente do cauce do río. Existe un pequeno recorrido para os amantes do senderismo. Non é moi longo. Ten un pequeno treito de dificultade alta, pero despois é casi todo llano. A maior parte da flora é autóctona, o que enriquece máis o encanto do lugar. Dous dos muíños foron restaurados e convertidos en típicas tabernas, onde podes entrar a tomar algo, ou picar algunha tapa.

Pero dende A Lareira Máxica, quero pedirlle ó concello de Barro, que se esmere un pouco máis en coidar este entorno. Algúns muíños pódense restaurar ou polo menos limpiar de maleza. No meu parecer debería levar a cabo un proceso de expropiacións, nas fincas situadas o seu carón, e sustituir, en algúns tramos da ruta de sendeirismo, a paisaxe de eucaliptos por vexetación autóctona, acorde co resto da flora do lugar. Existen un par de prados que se poden destinar a ampliar o merendero, colocando máis arboleda autóctona e salpicando o lugar de esculturas ou expresións artísticas que non infúan no entorno natural. En definitiva ampliar este entorno o máximo posible e manter un coidado máis a diario.

Esta paraxe, vale a pena visitala. Recoméndoa. Gustaríame, querido lector que recomendases tamén outros lugares dignos de ver, para visitalos e amosarnos fotos.






UN ARTIGO-OPINIÓN ESCRITO POR: O Moucho
Colaborador habitual de A Lareira Máxica

venres, 14 de agosto de 2009

** Cara A. Latidos de granito


El corazón de trapo que me fabriqué hace unos días me ha salido una auténtica porquería. Late rítmicamente, ni tengo taquicardia ni soplos, no me canso más que antes, puedo subir escaleras, puedo montar en bici y también puedo correr. Puedo hacer lo de siempre pero sentir, lo que se dice sentir... Este corazón no cumple su función principal, la que le da sentido a la vida si es que lo tiene. Me ha salido una chapuza de cojones, un auténtico churro. No sé si visitar al cardiólogo o al psicólogo, no se si lo mío será un fallo de chasis o un fallo de mente. Sospecho que puede ser lo segundo. Tengo miedo. Tengo tanto miedo que soy incapaz de moverme, prefiero hibernar en agosto. Creo que he empezado a morirme ya. Empiezan a sobrarme los días, las horas, ya lo he visto todo, ya he estado en todas partes. Me embarga una tristeza tremenda. Ya no brillo, me estoy apagando. Lentamente voy perdiendo el interés por las cosas, por lo que antes me divertía. Los demás no se dan cuenta, no lo perciben, me tratan como siempre. Una de dos, o yo transmito más bien poco, tirando a nada, o ellos van a lo suyo. Cualquiera de las posibilidades es terrible. Es mejor no pensarlo, mejor no sacar conclusiones, ni siquiera pararse a reflexionar un solo instante. Mejor comerse un flan y limpiar la cocina. Dejar la mente en blanco y concentrarse en el brillo de la puerta de la nevera. Eso, mucho mejor. Enciendo la radio. La apago. No la soporto. Todas las canciones hablan de amor. No soporto las letras, no quiero saber nada de los corazones ajenos. En mi pecho late una piedra, una piedra de cantos redondos y mil historias. Una piedra del camino, mil veces la han pisado, mil veces la han dejado atrás.



UN RELATO ESCRITO POR: Alvariño
Colaborador habitual de A Lareira Máxica