sábado, 15 de agosto de 2009

** Un entorno natural para recordar

Esta semana estiven no concello de Barro, en Pontevedra, visitando unha pequena xoia da natureza galega, que garda este concello. Ese lugar, non é outro que o entorno natural das cascadas do río Barosa. A peculiaridade deste entorno natural, reside básicamente nun conxunto de pequenos muíños antigos ó longo da pendente do cauce do río. Existe un pequeno recorrido para os amantes do senderismo. Non é moi longo. Ten un pequeno treito de dificultade alta, pero despois é casi todo llano. A maior parte da flora é autóctona, o que enriquece máis o encanto do lugar. Dous dos muíños foron restaurados e convertidos en típicas tabernas, onde podes entrar a tomar algo, ou picar algunha tapa.

Pero dende A Lareira Máxica, quero pedirlle ó concello de Barro, que se esmere un pouco máis en coidar este entorno. Algúns muíños pódense restaurar ou polo menos limpiar de maleza. No meu parecer debería levar a cabo un proceso de expropiacións, nas fincas situadas o seu carón, e sustituir, en algúns tramos da ruta de sendeirismo, a paisaxe de eucaliptos por vexetación autóctona, acorde co resto da flora do lugar. Existen un par de prados que se poden destinar a ampliar o merendero, colocando máis arboleda autóctona e salpicando o lugar de esculturas ou expresións artísticas que non infúan no entorno natural. En definitiva ampliar este entorno o máximo posible e manter un coidado máis a diario.

Esta paraxe, vale a pena visitala. Recoméndoa. Gustaríame, querido lector que recomendases tamén outros lugares dignos de ver, para visitalos e amosarnos fotos.






UN ARTIGO-OPINIÓN ESCRITO POR: O Moucho
Colaborador habitual de A Lareira Máxica

venres, 14 de agosto de 2009

** Cara A. Latidos de granito


El corazón de trapo que me fabriqué hace unos días me ha salido una auténtica porquería. Late rítmicamente, ni tengo taquicardia ni soplos, no me canso más que antes, puedo subir escaleras, puedo montar en bici y también puedo correr. Puedo hacer lo de siempre pero sentir, lo que se dice sentir... Este corazón no cumple su función principal, la que le da sentido a la vida si es que lo tiene. Me ha salido una chapuza de cojones, un auténtico churro. No sé si visitar al cardiólogo o al psicólogo, no se si lo mío será un fallo de chasis o un fallo de mente. Sospecho que puede ser lo segundo. Tengo miedo. Tengo tanto miedo que soy incapaz de moverme, prefiero hibernar en agosto. Creo que he empezado a morirme ya. Empiezan a sobrarme los días, las horas, ya lo he visto todo, ya he estado en todas partes. Me embarga una tristeza tremenda. Ya no brillo, me estoy apagando. Lentamente voy perdiendo el interés por las cosas, por lo que antes me divertía. Los demás no se dan cuenta, no lo perciben, me tratan como siempre. Una de dos, o yo transmito más bien poco, tirando a nada, o ellos van a lo suyo. Cualquiera de las posibilidades es terrible. Es mejor no pensarlo, mejor no sacar conclusiones, ni siquiera pararse a reflexionar un solo instante. Mejor comerse un flan y limpiar la cocina. Dejar la mente en blanco y concentrarse en el brillo de la puerta de la nevera. Eso, mucho mejor. Enciendo la radio. La apago. No la soporto. Todas las canciones hablan de amor. No soporto las letras, no quiero saber nada de los corazones ajenos. En mi pecho late una piedra, una piedra de cantos redondos y mil historias. Una piedra del camino, mil veces la han pisado, mil veces la han dejado atrás.



UN RELATO ESCRITO POR: Alvariño
Colaborador habitual de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica de... A.Rossato: de vital reflexión


" Non fagas da túa vida un borrador, pois pode que non teñas tempo de pasalo a limpio "



A. Rossato

domingo, 9 de agosto de 2009

** Dicen...


Din (dicen) que este verán sí que hai verán. Din que o da Gripe A se está esaxerando por intereses económicos. Din que a política e a honestidade non soen ir da man. Din que o R.Madrid vai gañar o próximo ano un triplete sen despeinarse. Din que a crise económica pronto fuxirá. Din que a televisión en España está chea de lixo. Din que A SGAE é a Facenda privada. Din que o meu veciño do 5ºB se vai casar coa do 1º A. Din que a xente é sempre mala por natureza. Tamén din que a hipocresía é verdade. Pero: ¿será verdade porque a hipocresía existe, ou porque a hipocresía e verdade en sí?. Din que isto é a diferencia entre ser honest@s ou mentiros@s compulsiv@s.

Digo eu que a honestidade debería venderse nos supermercados. "Por favor, póñame un kilo de honestidade. ¿A cómo está hoxe o kg da honestidade?" (aínda que mellor non respostar á segunda interrogante). E servirse nos restaurantes: "De primeiro, honestidade, por favor". Claro que non é o mesmo parecer ser honesto que ser honesto. O que sí me parece é que convén recordalo, valoralo e telo moi presente non vaia ser... Porque a honestidade é un valor en baixa que non se sabe valorar na súa xusta medida. Aínda que ninguén o diga en voz alta.

MORALEXA: Non hai que tragarse todo o que che din. Ás veces o discurso é interesado e a honestidade dunha persoa pérdese polo camiño...



UN ARTIGO-OPINIÓN FEITO POR: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica