venres, 26 de xuño de 2009

** You are not alone

For you are not alone
For I am here with you
Though we're far apart
You're always in my heart

Tú no estas solo
porque yo estoy aqui contigo
A pesar de que estamos muy, muy lejos
Tu estarás siempre en mi corazón



ENVIADO POR: Jose
Colaborador de A Lareira Máxica

** O Rei do POP díxonos adeus para sempre

Como xa sabedes, onte pola noite, hora española, morreu o cantante Michael Jackson. Un xenio da música que acuñou un estilo propio de baile. Deu que falar por pasar de ser negro de pel, a ser blanco. O nunca visto. Ademais a súa relación cos nenos foi polémica.

Lémbrome daquel "Thriller" no que a mediados dos anos 80 nos sorprendeu a todos. No videoclip do tema musical aparecen aqueles mortos vivintes ou zombies que inundaban a vida coa súa presencia. Entre eles Michael Jackson impresionaba a todos cos seus pasos de baile e xiros case imposibles. Mítico videoclip, mítica canción, quizás o seu primeiro gran éxito e que chegou a ser número moitas semanas.

Din que a súa infancia foi difícil e que lle esixiu moito a un neno que con tan so 5 anos empezou a cantar xuntos cos seus irmáns no grupo "Jackson Five". Non sei, pero dame que algún trauma sí tivo que ter, o que explicaría a súa relación especial cos nenos. Dá a impresión que quixera recuperar a infancia perdida rodeándose de nenos.

O seu pasamento é unha gran perda para o mundo da música. A morte de Michael Jackson penso que pode ser equiparable a de Elvis, non polas formas, senón polo que ambos representaron e por chegar a ser iconos de dous estilos de música. Elvis, do rock: Michael do pop. Ambos deixaron un gran legado artístico.






De negro a blanco en 30 segundos:

Vídeo publicado en ISLAS CIES BLOG






Viñetas gráficas feitas por JRMORA

Descanse en paz Michael Jackson



UN ARTIGO-OPINIÓN ELABORADO POR: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

** As Frases Máxicas de...Michael Jackson


<>" Se oes unha mentira moi seguido, empezarás a crela "

<> "Non importa o que fagas ou as boas intencións que teñas, sempre haberá un idiota que tratará de afundirte "

<> " A xente sempre está disposta a pensar o peor de ti "

<> " Se podes soñalo podes facelo "

<> " Pensar é o maior erro que un bailarín pode cometer. Non hai que pensar, hai que sentir "

<> " A inocencia dun neno é unha fonte de enerxía inagotable "

<> " O que máis me gusta de actuar é que a xente séntese feliz. Facer sorrir a unha persoa significa para min nin máis nin menos que calquera cousa "

<> " A miña música pretende unir tódalas razas, para que todos vivamos como unha familia "



Michael Jackson

mércores, 24 de xuño de 2009

** Corazón patchwork

Ahora que ha llegado el verano es un buen momento para limpiar el trastero. He tomado una decisión. Me cuesta, pero estoy decidido. Creo que es lo mejor que puedo hacer. Otras veces he pensado lo mismo y no he sido capaz de desprenderme del todo de los recuerdos. Esta vez quiero que sea diferente. Para volar hay que soltar lastre. Dicho así, parece fácil. No lo es.

No me gusta guardar trastos, sólo lo imprescindible, lo que vale la pena.
Si me dan a elegir entre mirar hacia delante o hacia atrás, yo lo tengo claro. Lo mejor es lo que está por venir, más que nada porque es el futuro es el tiempo que nos queda. Lo otro es la antesala del futuro, lo que va detrás. En este caso, poca cosa. Me equivoqué, no digo que no lo pasara bien. Digo que me equivoqué, nada más. A lo mejor donde vi elegancia solo había altura, y donde vi cercanía hoy solo veo frialdad. Creía que llevaba las gafas bien graduadas pero empiezo a tener dudas.
Tengo que hacerme con una bolsa de basura, de esas de las grandes, y empezar a llenarla. En primer lugar, voy a tirar todos nuestros desencuentros, que son muchos y tienen que ocupar una barbaridad. En segundo lugar, meto mi apatía. En tercer lugar, tiro tu frialdad porque si hay algo que no soporto son las estiradas. Y en cuarto lugar, si me queda espacio, que se vayan los diez años que llevamos así, haciendo el tonto, que si sí, que si no,…

Después, uno a uno voy a juntar los trocitos de mi pobre corazón. Espero tenerlos todos, te pedí que no te quedases con ninguno. Esta misma noche, después de cenar, los sacaré del bolsillo del pantalón y los colocaré encima de la mesa de la cocina. Con un poquito de maña y la ayuda del loctite voy a fabricarme uno nuevo. Lo peor que me puede pasar es que me quede alguna arritmia, o quizás algo de taquicardia, Es un riesgo que tengo que correr, no soy cardiólogo, solo soy un aficionado al bricolaje limpiando el trastero.



RELATO ESCRITO POR: Alvariño
Colaborador habitual de A Lareira Máxica