** Que content@ estou cando...!!! // De boda

Que contenta estou. Pero que contentíiiiisima!!!!!!! Non sabedes canto. Por moito que intente expresalo con palabras, non poderíades facervos unha idea de canto.

Veredes: o meu irmá máis vello (que non o máis bello porque ese é o outro), leva algo así como uns 15 anos (botándolle polo baixo) coa moza; unha rapariga moi resalada ela que leva entrando e saíndo da miña casa pois ....... imaxinádevos, toda a vida, como quen di. Xa é unha máis na familia dende fai tempo. Dende fai uns anos teñen piso propio e de luns a venres viven ás súas. O finde non, o finde veñen ver a mami para que non se lle faga tan longa a semana sen a súa presencia. E mami agradéceo, claro.

O caso é que fai uns meses sorprendéronnos a todos (igual a min un pouco máis) un bo día decíndonos que tiñan que falar con nós. Meu irmá púxose tan serio que pensei que por fin ía ser tía. Meu pai estaba que non cabía de gozo en si. Recén xubilado, o único que lle faltaba para poder ser un xubilado completo era un neto. Por fin a casa ía empezarse a encher de nenos. Benditos nenos!!!.

Pero que bah. O noso gozo nun pozo. Despois de

...Ampliar/recoller resto do artigo [ +/- ]

tantos anos xuntos, de tantas voltas que lles terá dada a vida, de aguantar por todos lados comentarios e preguntas benintencionadas do tipo “cando casades?”, “vaivos sendo hora” etc etc etc e de cansarse a respostar aquilo de “eu? Casar?” , van e deciden dar a gran campanada.

E claro, unha non entende nada. Unha debátese entre o dilema aquel de se poñer cara de alegría, ledicia, algarabía ... ou realmente mostrar o que sinte. Porque, que deus e meu irmá me perdoe, pero, “a que carallo ven ahora iso de casar, ós trinta anos, cando levan media vida xuntos, cando levan outra media vivindo un co outro, a que ven agora a leria de facer todo o paripé ese do bodorrio repipi e conero?, porque esa é outra. Non podían coller un luns pola mañá, ir ó concello, firmar, e seguír coa rutina dos luns. Non. As cousas hai que facelas como deus e a santa nai igrexa mandan, como diría miña nai. As cousiñas ben feitas, que se ti non eres católica e apostólica, eu si, me di meu irmá, ese mesmo que non pisa unha igrexa dende o día da primeira comunión.

E eu, sigo sen entender nada. Pero estou contentísima eh, iso que conste en acta. Contentísima por eles quero dicir, porque claro, vos sabedes a como sae unha voda a estas alturas de século? Eu non sei a como lles sairá os contraíntes, nen ós padriños, nen a vós, pero eu creo que ser tía me ía saír máis a precio.

Porque claro, unha que vos é así moi chusquiña ela, propón: e digo eu, un irmá non casa tódolos días, haberá que facerse ver e posto que somos varios irmás (hai que pensar en todo) regalarlles a lúa de mel quedaría ben. Porque que outra cousa lle vas regalar a un irmá? Vaslle dar un talón como quen da que sei eu? Vamos, que nin corta nin perezosa, tan pronto como o pensei, llo comentei ós demais. Tanto a meus irmás como á irmá da noiva lles pareceu ben, pero coño!!!, eu nunca fora de lúa de mel, non sabía que se cotizaban tanto.

Así que, estou contentísima, meu irmá casa. Eu vou gastar a paga extra que non teño en contribuír a pagarlles unha lúa de mel de luxo por todo o alto. Vou pasar semanas invertindo todo o meu tempo libre intentando dar co vestido-repolo para a ocasión para rematar mercando o primeiro modelito cheo de volantes e puntilla de Camariñas que me entre neste meu corpo salado. Pero sigo contentísima eh, a ver cando vos atopades vós cunha excusa mellor para desfrutar desa afición tan nosa (e cada vez tamén máis vosa) do “shopping”. Imaxinádesvos: horas e horas recorrendo as mellores “butiques” da gran cidade. E o ghuapa e fermosa que vou lucir o día D, hora H??? Ben valerá os centos de euros que, de seguro, terei que desembolsar.
Jo, como mola! Qué contenta estou! Só pensar en combinar bolsos con zapatos, vestido con peiteado, xoias con roupa interior, me enche de ledicia.
Que bonitas que son as vodas. A que si?

---

QUE CONTENT@ ESTOU...!!! REALIZADO POR: María
Gran colaboradora de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica de ...Antonio Machado : homes

"Dicen que un hombre no es hombre hasta que oye su nombre de labios de una mujer”

---

Antonio Machado

** Marramaooooo… marramaooooo…!

Aínda que non estamos oficialmente na primavera, con este tempo tan bo parece que xa chegara. Os arbustos do xardín empezaron a brotar e as camelias xa levan uns días cheas de flores. As mimosas tamén floreceron. O Entroido, do latín introitus, unha festa tradicional e antiga que ten a súa orixe na celebración da fin do inverno, remata hoxe. Os gatos do meu vecindario levan varios días alterados, co sangue en plena efervescencia. A especie gatuna débese rexer polo seu propio calendario e, polo que se ve, vai cunhas cantas semanas de adianto con respecto ó gregoriano. Esta semana celébrase o San Valentín e os de Ferrero Rocher xa puxeron na TV o anuncio dos seus bombóns. A verdade, non me gustan moito as campañas comerciais que pretenden fomentar o consumo de chocolate entre os namorados.
Explícome, tendo en conta que o chocolate seica é un bo substituto do sexo, ata me parece unha falta de consideración coas persoas máis desafortunadas. Xa sabedes, as víctimas dos erros de tiro do chosco Cupido. Hai que ver, dos que necesitamos a nosa ración diaria de chocolate para sobrevivir, que o noso non é antollo senón pura necesidade, non se acorda ninguén.

Uns tanto e outros tan pouco. E senón que llo pregunten a miña tía Florentina: “non che hai máis que vicio Eleniña, que agora hai mil cousas e antes nós non tiñamos nada. Cando Manolo me dixo o de metelo polo outro lado case lle planto unha labazada na cara. E que eu sempre lle dicía que “non” e el estaría farto de aturarme, que eu ó meu Manolo quíxenlle moito e ben que me gustaba facelo, que nós daquela éramos novos, que casamos con vinte anos, e xa se sabe.... ¡Pobre Manolo!, queenpazesté, xa hai dous anos que faltou e inda me parece que o sinto andando pola casa. Que boíño era, e que considerado, foime afacendo pouco e pouco e así que lle collín o gusto ben que o pasamos, faciámolo case todiñas as noites. Se che digo a verdade Eleniña, os tarros de crema Nivea pouco duraban, e que eu non quería ter tantos fillos como mamá, que coa miña Loliña xa estaba contenta”.

Onte, ó descolgar o teléfono da salita, oín esta conversación da tía Florentina e de mamá.

...Ampliar/recoller resto do relato de Alvariño [ +/- ]

Non sabía que a liña estaba ocupada, foi unha casualidade. Miña nai quedou muda, eu pasmado. Agora entendo ese bo humor, ese sorriso permanente, esa paz interior que acompañou sempre a miña tía Florentina. Eu pensaba que viña de tanta misa e de tanto rosario. Polo visto, no seu estado de perpetua felicidade tamén deberon influír bastante outras facetas da súa vida terreal. Nunca pensei que a vida sexual das beatas e os sancristáns fora tan intensa.

Ó mellor, o dos desemparellados é un colectivo minoritario e por eso non lle compensa ás marcas de chocolate invertir nunha campaña publicitaria dirixida exclusivamente a nós. Pode ser. Está visto que o que non se conforma é porque non quere. En caso de apuro sempre se lle pode botar a man ó comodín do amor platónico. Non me parece mala idea: cero discusións, cero tensións, cero conflictos, nin sogro, nin sogra,... ¿Sexo? Bueno, para que enganarnos, daquela maneira. É o que ten o platonismo, hai que apañarse so ou zamparse uns cantos bombóns cando che entran as ganas. Algunha desvantaxe tiña que ter.

Miña prima Pili, a irmá pequena de Juanjito, acaba de entrar na cociña cun prato tapado cun papel de aluminio.

- ¿Qué traes aí ?
- A proba das filloas.
- Qué ben, pois déixaas aquí na mesa.
- ¡Alvariño! Xa che esqueceu que empachaches o domingo coas orellas.
- Como eres, que eu so quería probalas.
- Si, si... probalas todas, que a ti unha non che chega. E ti, ¿qué fas?
- Nada, escribo un pouco.
- ¿Sobre qué?
- Neste momento, sobre algún dos inconvenientes dos amores platónicos.
- ¿E cáles son?
- Non cho digo. Xa lerás o relato na Lareira.
- Pois terei que lelo, que como tamén teño un amor platónico ó mellor convenme estar informada.
-Non me digas, ¿e pódese saber quén é o afortunado?
- Si, Jorge Flo. Podes poñelo no teu relato se queres. E ponlle tamén unha foto súa que hai na páxina de M-80, unha na que está sorrindo. É alto, guapísimo, intelixente, bo, deportista, millonario, ten sentido do humor, ten unha voz preciosa e por riba, é mandamáis nos 40. ¡Ai...!, co sacrificado que é cantar na orquestra, todo o día co pasodoble na boca...
- Cala un pouco Pilita, que me vas arruinar o relato.
-Anda, Alvariño, faino, que me fai ilusión, que Juanjito xa é famoso e a min inda non me nomeaches nunca.
- Xa veremos, non che prometo nada Pilita. E que neste relato xa falei da familia máis arriba.

Mi madriña, o dos amores platónicos estase a converter nunha epidemia. Os gatos, que deben ser infinitamente máis listos que os humanos, seguen disfrutando no xardín:

-¡Marramao...marramao...!1

Achégome a ventá e vexo tres gatos. Un deles é o Lucas, o gato da miña veciña Maruja, e os outros dous non sei de quen son. O Lucas está desmellorado, máis fraco. Estes días nin sequera debeu comer e tamén debeu facer máis exercicio. Vai ter razón o médico novo. O outro día díxome que se quería adelgazar debía moderar a inxesta de calorías e facer exercicio con regularidade. Agora que o penso, deben existir moitos paralelismos entre a medicina e a veterinaria. Claro, por eso se fan tantos experimentos con ratos e cobaias, e por eso de don Ramón, un dentista xa xubilado que houbo na miña vila, dicía a xente que era coma un veterinario.
É o que ten escribir e reflexionar, sempre te acabas decatando de cousas que doutro xeito inda che habían de pasar desapercibidas.

-Ñam... ñam... ¡qué boas están as filloas que trouxo Pili!

1. Onomatopea. Úsase para imitar o maullido do gato na época de celo.

---

UN RELATO ELABORADO POR: Alvariño
Gran colaborador de A Lareira Máxica

** Un novo contador para A.L.M.

Para @s curios@s, desde hoxe tedes na columna da dereita, tras "A eira dos blogs", un novo contador no que se detallan o lugar de procedencia das visitas e desde que páxina ou artigo accederon a este blog (ou se accederon directamen ó blog poñendo a dirección del). Tamén informa, cando abandoan o blog, de qué páxina visitan a continuación (no caso de non visitar ningunha outra, aparece "A Lareira Máxica" como última visitada). É, por tanto, aínda máis detallado que o contador que se ve na marxe superior esquerda da páxina. Agardamos que vos guste.