sábado, 5 de xaneiro de 2008

** El Jardín

¿Te has dado cuenta de que soy viejo, de que soy cura y de que soy de tu familia?
- ¿Y qué es lo peor de todo?
- Para mí, que soy viejo; para ti, que soy cura.
- Ya, un cura con unos cuantos galones.
- Un cura ascendido, nada más.
- Y yo… ¿qué soy yo?
- Tú eres un ángel encerrado en el cuerpo de una mujer morena, de larga melena y mirada triste. Un ángel completamente despistado que se cuela dentro de los muros de este palacio gracias al salvoconducto permanente que le proporciona su apellido.
- Pero a ti te gustan los ángeles.
- Y a ti te gusta el jardín, te gusta la paz que se respira en este jardín.
- A mí no me importaría cuidarlo, a mí me encantan las plantas.- Le he contestado yo y él me ha mirado con una tierna benevolencia no queriendo entender y entendiéndolo todo.

Últimamente, he comido algún día en el palacio arzobispal, soy prima del arzobispo. Somos dos solitarios, siempre lo hemos sido, da igual que estemos solos o que estemos rodeados de gente, el nuestro es un sentimiento de soledad existencial. Ya ha pasado medio año y me siento tan perdida como el primer día. Cada mañana intento empezar una nueva vida, intento dejar atrás el pasado, los recuerdos. Cuesta, cuesta tanto. Una vez más en mi vida, busco el consuelo de Fernando. Es un tipo muy carismático, inteligente y observador como buen diplomático. Siempre me ha gustado esa faceta de su personalidad, esa distancia formal que intenta imprimir a sus actos, a sus palabras, esa contención constante de una humanidad que le sale a borbotones por los poros de la piel.

Gracias a esta primavera atípicamente benévola, después de comer, salimos al jardín. Hoy nos hemos sentado en un banco debajo de la enredadera, el jardín es precioso, cuidado con esmero. Casi sin darme cuenta he apoyado mi cabeza en su hombro como si estuviéramos en la vieja casona de los abuelos. Me he quedado un rato en silencio, con los ojos cerrados, otra vez más me he dejado llevar por los recuerdos. A veces pienso que ya no tengo futuro, solo pasado. He imaginado a Jaime burlándose de mí, seguro que sonreiría irónicamente si me viera, detestaba al clero. Como buen psicólogo que era no podría evitar analizar nuestro comportamiento, “qué clase de vínculo les une, qué ve él en ella, ve a la mujer, ve a la hija que le hubiese gustado tener, qué siente debajo de esa coraza, qué clase de sentimientos se ocultan tras esa emoción permanentemente contenida, es un reprimido o es un místico, y qué hace ella ahí, qué puede darle él, qué puede darle que no sea serenidad y cariño, a qué jugarán cuando aparentemente juegan al ajedrez sobre un viejo tablero”. En este lugar es muy importante mantener las formas. Dentro de estos muros no están bien vistas las muestras de cariño. El señor arzobispo se rige por su agenda y apura el cigarrillo.
- Es curioso como se van sucediendo los acontecimientos, los malos, los buenos, los malos otra vez, así sucesivamente. - ¿Qué toca ahora Begoña?
- Toca algo malo, porque ha pasado algo terrible, algo bueno y ahora toca malo. - No, eso no es así, no seas fatalista. - No soy fatalista, soy realista.
- No tengo ganas de rebatir tu opinión. Hace un día espléndido. - No disimules ni cambies de tema, sabes que tengo razón.
- Tienes razón, ¿contenta? - No, no me trates de loca, convénceme. - No tengo ganas de convencerte Begoña, hoy puedes pensar lo que quieras, estoy un poco cansado de tratar de convencer a los demás todo el tiempo.




UN RELATO-PUZZLE DE: Polizón
Colaborador/a habitual de A Lareira Máxica

venres, 4 de xaneiro de 2008

** O recucho erótico...... Valérie Tas

El Poder Afrodisíaco de la Coca Cola

20 de Marzo de 1997.
Hoy he recibido una llamada de Hassan en la oficina. Hassan … Hace dos años que no sé nada de él.
“Cabrona- es lo primero que me ha dicho-, desapareciste del mapa. Pero ves cómo sé donde encontrarte. Tengo que ir a Barcelona esta semana, para mi periódico. Me gustaría verte.” Hassan…
Tuve una relación de dos años (no seguidos) con Hassan. Tenía (¿tiene todavía?) una predilección especial por introducirme en la vagina botellas vacías de Coca-Cola de 25cl. Primero me las hacía beber y luego … no sé a qué se debe esa obsesión por la Coca-Cola, mejor dicho, por la botellita. Creo que debe de tener complejo con su pene que, la verdad sea dicha, no tiene grandes cualidades ni morfológicas ni artísticas.

Aparte del sexo, hablábamos poco, pero compartíamos los textos de El Principito de Saint-Exupéry, y sueños sobre los que debía ser una verdadera historia de amor, suspirándonos el uno al otro. Pero siempre he sabido que no era mi historia de amor. Él es marroquí y yo francesa. Y de alguna forma me tenía como amante par sentir que jodía a toda Francia y su colonialismo.

Así que hoy, nada de sexo, pero una llamada y buenas perspectivas …


25 de Marzo de 1997.
-¿Vienes conmigo a Madrid? – me pregunta Hassan-. No puedo perderme ese encuentro en La Zarzuela. Y me gustaría que me ayudaras, al menos, con la traducción de los periódicos sobre el acontecimiento.


...Ampliar/recoller resto do relato [ +/- ]


    Con un poco de reticencia, decido acompañarle. He reservado una habitación en el hotel Miguel Ángel y cogemos el avión a última hora de la tarde. En pleno vuelo se pone a tocarme las piernas, descaradamente, mientras lee la prensa del día. Noto que la gente de al lado está incómoda, así que abro un poco más las piernas, para que pase mejor su mano hacia el interior de mi muslo. La gente, escandalizada, vuelve la cabeza hacia el otro lado. Alguna que otra maruja intenta mirarnos de reojo, sin ser vista. Pero se encuentra con mis ojos, y de nuevo vuelve la cabeza furtivamente. Siempre me ha asombrado la hipocresía de las personas. Levantan a menudo los brazos al cielo, escandalizadas y, sin embargo, demuestran muchas veces una curiosidad morbosa.

    Cuando llegamos al hotel, Hassan me hace entender que quiere tomarme en la ducha. Me encanta la idea. Una vez en la bañera, detrás de mí, con el agua corriendo sobre mi espalda y sus piernas, agarra el jabón y empieza a rozarlo contra mi pubis. Luego, me arropa con su brazo hasta que el jabón alcanza mis pezones. Juega con ellos, con movimientos circulares, intentando dibujar no sé muy bien el que. El contacto deslizante del agua y la espuma jabonosa tienen un efecto inmediato sobre mi cuerpo. Hassan acelera la cadencia de su movimiento hasta que paso mi mano por detrás y oriento su pene hacia su hábitat natural. Me penetra fuertemente y nos corremos juntos a los cinco minutos.



    FRAGMENTO DE Diario de Una Ninfómana, de Valérie Tas







RELATO REMITIDO POR: María
Gran Colaboradora de A Lareira Máxica

martes, 1 de xaneiro de 2008

** Enquisa 2007: libro, peli e canción

¿Cal foi o libro, a película e a canción que che gustaron máis do ano 2007?



ENQUISA PROPOSTA POR: María
Gran Colaboradora de A Lareira Máxica

** ODA ó 2008 entre promesas, utopías e humor

E un novo ano xa está aquí. Nace virxe. Está por escribir, por facer.... Oxalá sexa moito mellor que o difunto ano 2007. Ou polo menos, que non sexa pior.

Neste 2008 recén inaugurado cómpre sinalar, alomenos, dúas grandes citas: a Expo 2008de Zaragoza (aínda está presente nas nosas retinas a de Sevilla 92 coa súa mascota Curro e a canción "Sevilla" de Los del Río -país tempo despois da Macarena e do Vitorino- que foi unha especie de himno da cita mundial) e a Eurocopa de fútbol de Austria e Suiza, na que, particularmente, non agardo ningunha noticia boa sobre a nosa selección española (parece o conto do lobo...)

Como a tábula rasa de Locke, o 2008 sempre é unha boa excusa para facer promesas, moitas delas infructuosas e que se perderán no transcurrir dos días, cal malos estudiantes que deixan todo para o atracón final. Promesas, promesas que non valen nada como diría o grupo vigués Los Piratas. Aínda que, non se pode xeralizar, porque haberá quen pense que as promesas están para cumprilas, e a verdade é que é así.

Adelgazar, deixar de fumar, ir ó ximnasio, poñerse a estudiar para unhas oposiciones en serio, e tantas outras forman parte desta seudosorinesas populars e universais. Bos propósitos que o que lles fai falta é vontade, perserverancia e paciencia.

Hoxe é día 1. O un semrpre é inicio de todo. O ano pasado lanzaba unha
oda ó number one. Un o principio de todo. E non estaría de menos lembrala un pouco porque é atemporal para tódolos anos.

O nadal case remata co incio do novo ano. En España quédannos os Reis. Non os de verdade, senón os outros, os que veñen de Oriente, os que nos traen regalos e ilusión moita ilusión. Unha palabra que nos vén ben nunha sociedade na que ata che cobran por respirar. Unha sociedade na que o máis parvo se quere facer rico... Unha sociedade consumista e que nos consume. "Poderoso caballero es don dinero" que diría aquél. Unha sociedade na que os valores fundamentaia se perden en favor do material e dos euros por desgracia. Algo que no 2008 tampouco se vai solucionar por desgracia.

Oxalá este 2008 nos traia boas noticias. Vou ser algo utópico: unha sociedade na que non haxa guerras nin atentado. Unha sociedade na que os pisos teñen un xusto valor. Unha sociedade na que a hipocresía se desgasta. Unha sociedade onde a envidia se vai de vacacións indefinidas. Unha sociedade na que o sentido común impera máis. Unha sociedade onde os políticos non busquen o interés propio sobor de todo e sí o da xente (que mal me cae a xente que nos trata de enganar con contos chinos e pensa que somos parvos e eles moi listos). Unha sociedade onde o euro deixe de facer redondeos. Unha sociedade onde haxa un canón xusto. Unha sociedade onde a precariedade laboral sexa unha lenda totalmente ficitia. Unha sociedade, en defintiiva, máis decente e menos egoísta, hipócrita, cínica... e onde os valores humanos se impoñan EN SERIO e que non fose un conto que escoitamos en determinadas épocas marcadas no calenario durante 15 días ou algo así. Unha sociedade onde as promesas se cumpran e non sexan seudopromesas.....Utopías, si xa o sei...

Uy, estou moi filosófico. Será o ano novo. Por certo, vou tentar facer artigos máis curtos. Ou tentareirno. Non prometo nada.

Hoxe empezou o 2008. Na man de todos está contribuír a facer unha sociedade mellor. ¿Lembrádevos do anuncio de "Total so son...." referente á auga. Pois algo similar....

Que o 2008 nos traia saúde (ante todo), amor, traballo e sorte. Un saúdo moi especial para tod@s eses amig@s de A Lareira Máxica.

Ah, e que nos traia moito humor, MOITO. A vida sen humor -como sen música- non é nada agradable. Ríamonos máis. Xa sabedes que din que rir é bo... E que os Reis vos traian moitos regalos, se fostedes bos e boas claro....

Carpe Diem, Carpe 2008



UN ARTIGO DE: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica