luns, 24 de decembro de 2007

** O Recuncho Literario de........Rafael Valcárcel

Es raro que una persona que haya vivido en el barrio madrileño de Lavapiés, en los años 50, no recuerde a Gloria Domínguez Carpio. Era una mujer muy poco agraciada, solterona y sin ningún pretendiente, se ganaba la vida fregando suelos, no tenía familiares cercanos ni amigos, su casa era una habitación sin ventanas y, en resumen, su existencia se limitaba a trabajar y a dormir, pero todos la envidiaban. Se la veía feliz.

Algunos de los que rozaron por instantes la vida de Gloria no perdieron la oportunidad de preguntarle -con más indiscreción que sutileza- cuál era la razón de su desconcertante estado anímico. Y, palabras textuales de la señora Domínguez: “La gente me tomaba por una jovencita loca, por una loca clínica, mas no desgraciada. No lo decían, pero sus miradas bastaban. Además, se despedían de inmediato y no volvían a tocar el tema. Explicarles que mi alegría se debía a la ilusión de llegar a casa para dormir cuanto antes y así soñar el mayor tiempo posible les parecía demencial”.

Ella no recuerda desde cuando empezó a vivir en sus sueños. También asegura no conservar imágenes de sus primeros años en casa de sus padres. Le gusta creer que llegó a ese mundo perfecto por casualidad, gracias a su curiosidad infantil. Sin embargo, Andrés Blanco, ex empleado del clausurado orfelinato Santa María, donde ella se crió, plantea que fue el dolor profundo y constante lo que la llevó a refugiarse en la fantasía. En todo caso, más allá del origen, lo relevante en su juventud era su presente. Y el presente no es algo que se ve o se toca o que está en el entorno, sino aquello que se siente y se percibe. Por eso mismo su felicidad era tan real.

...Ampliar/recoller resto do artigo [ +/- ]

    En los años 50, al salir del trabajo, Gloria evitaba cualquier tipo de contratiempo para llegar a su casa. Una vez ahí, se quitaba los zapatos en la entrada, abría el baúl que contenía las conservas, sacaba una, cogía la barra de pan, cortaba un trozo, ponía una fruta junto a su plato y comía lo necesario. Tras terminar, colocaba los utensilios sucios en un barreño que poseía una tapa hermética para contener los olores. Después, salía al pasillo y entraba al baño comunitario. Ya bañada y en pijama, se iba directa a la cama. Esa rutina la seguía de lunes a viernes. El sábado, se despertaba a las 10 de la mañana, tomaba desayuno, realizaba las compras de la semana, lavaba todos los utensilios y la ropa, limpiaba su casa, comía algo más contundente que los otros días, salía al pasillo, entraba al baño y, finalmente, se iba a dormir, hasta el lunes, día en que se levantaba un poco antes de lo habitual para recoger la ropa del tendedero.

    Su casa era una habitación de 12 metros cuadrados, donde al apagar la luz era imposible distinguir si era de día o de noche. Tenía un colchón muy cómodo -colocado directamente sobre el suelo-, un armario salido, el baúl de las conservas, una caja con los utensilios, el barreño y una pequeña mesa personal de 20 centímetros de altura, sobre la que estaba el frutero y la panera. Nada más, ni siquiera polvo.
    Apenas se acostaba entre las delicadas sábanas, Gloria despertaba junto a su marido y hacía el amor, sintiendo las caricias de los primeros rayos del sol. Después alistaba a sus dos hijos para ir al colegio mientras él les preparaba la merienda. El resto del día lo iba construyendo a su antojo. Pero no siempre fue de ese modo. Al comienzo dedicaba mucho tiempo a concentrarse en algo específico para soñar con ello, y a menudo no resultaba. Cuando eso le fue fácil, empezó a manipularlos desde dentro, en sus duermevelas, cosa que le cansaba muchísimo. Con los años, aprendió a vivir dormida. Aquel proceso fue de la mano del tipo de sueños que creaba, pasando de princesas y hadas a una vida real perfecta.

    El lunes 9 de marzo de 1959, dentro de su rutina, Gloria conoció a un asturiano que la comenzó a querer, aunque para ella sólo era un contratiempo. Él no desistió, cada día se enamoraba más de la felicidad que transmitía y se lo hizo saber con cientos de detalles y algunas palabras. “Sólo por escucharlo, llegué hasta sentirme infiel con el hombre que me había dado dos hijos en mis sueños. Sé que puede parecer ridículo… ¡teníamos una relación de casi 7 años! Una relación preciosa, ideal”.

    Un día, de repente, Gloria aceptó salir con el pretendiente. También aceptó casarse con él y emprendieron una nueva vida en Asturias. “Qué se va a hacer, me enamoré. Yo quería al padre de mis hijos, lo quería mucho, pero no era la clase de amor por la que eres capaz de dejarlo todo, tu armonía, incluso tu felicidad”.

    Actualmente Gloria Domínguez sigue casada en Asturias y tiene tres hijos y cinco nietos inscritos en el registro civil español. Asegura que todas las noches continúa viendo a sus otros dos descendientes, que aún no le han dado nietos.



    Fragmentos de Sueños de Gloria de Rafael R. Valcárcel






TEXTO REMITIDO POR: Mariam
Gran Colaboradora de A Lareira Máxica

** A Frase Simpática.....Versión Navideña Total

" Anda solto un gordo barbudo vestido de vermello que non é moi sexi pero que da regalos, déixao entrar na túa habitacion, ó fin e ó cabo o físico non é o que máis importa, senón os regalos ¿non? "

domingo, 23 de decembro de 2007

** Con H de Humor e con R de Risa....




VIÑETA REMITIDA POR: O Moucho
Colaborador de A Lareira Máxica

sábado, 22 de decembro de 2007

** Yellowfin and Christmas business

Esta temporada escribín moito, a pluma éme de gran axuda. Non sei cantos anos terá, uns cantos. Levaba unha gran temporada dormitando no fondo dun caixón do escritorio. Atopeina un día, por casualidade, mentres buscaba uns papeis. Sigue estando igual que sempre, é un pracer escribir con ela, un pracer que me ocasiona algunha que outra incomodidade. A min gústame escribir na cama, a medianoite. Teño que recoñecelo, son máis rudimentario que Pedro Picapiedra. Logo ven o peor, teclear o texto no PC. Dáme moita pereza, nunca atopo un momento. Quizais debería comprar un impresora multifunción e escanear os meus folios en vez de teclear.

Non é mala idea pero os indicadores económicos máis fiables, e non me refiro ós que manexa o ministro de economía, senón ós petos dos consumidores, indican que se aveciñan tempos de crise. Hoxe, por exemplo, foi noticia no telexornal de Matías Prats que van subir as latas de atún un 20% e as dos berberechos un 10%. A subida do atún aféctame, gústame o atún. Segundo dixo un mandamáis da patronal, parece ser que as conservas mantiñan os prezos dos anos 80. Non sei, daquela eu soamente me preocupaba dos prezos das chucharías, e, a verdade, tampouco lles afectaba moito a inflación. Estou sensibilizado co tema do consumo, canto máis temos máis queremos. Somos insaciables. Pois non, así non pode ser. Por agora, non vou mercar o trebello multifunción, que por certo non é nada caro... Bo intento, pero non, non caio na tentación.

...Ampliar/recoller resto do artigo [ +/- ]


    Este tema queda aprazado, polo menos ata as rebaixas. Daquela, xa se retomará e se volverá a valorar. Febreiro é o mellor mes do ano para as compras impulsivas e compulsivas, polo menos, os cartos cunden un chisco máis. É curioso como acaba o Nadal, as rebaixas poñen fin á campaña navideña. Os centros comerciais son os que marcan os tempos, as caixas rexistradoras dominan o noso mundo.

    O Nadal empeza dous meses antes do 25 de decembro, coa invasión dos estantes dos supermercados polos doces navideños. Logo, van colocando o alumeado nas rúas e aparecendo os primeiros Papa Noeles pendurados nas ventás. O peor de todo é que os da tele póñense pesadísimos cos anuncios dos perfumes e do omnipresente Freixenet. Deben ser mensaxes subliminais dirixidas a Ramón García para que se acorde de que ten que planchar a capa. A parafernalia é sempre a mesma, hai pouco marxe para a improvisación. Un sábado pola tarde, mellor se chove, adornamos o abeto de plástico e xa está, xa estamos inmersos no Nadal. Eso si, falta o calvo da lotería que xa parecía un máis da familia.

    No século XXI faise unha gran celebración do Nadal. Sen embargo, paréceme que algo falla, ¿non se celebra o 25 de decembro o nacemento de Xesús nun portal de Belén? Sí, é eso, xa case non me lembro. Polo visto, aquela noite, a mula e a vaca conformáronse con media ración e non lle comeron ó colchón de pallas do neno Deus. Posiblemente, Xesús xa as vía vir o día que expulsou os mercaderes do templo.

    Cando lle falo deste tema a Juanjito, a meu primo Juanjito, que xa parecemos parella de feito, el sempre me recorda que moita xente é atea. Ten toda a razón, cadaquén é dono das súas crenzas e das súas opinións, faltaría máis. Pois eu, facendo uso do meu dereito a libre opinión, aproveito para afirmar que me dan noxo os despilfarros navideños dos falsos católicos, que, a verdade, inda me parecen peores que o colectivo das falsas beatas. Anque Rabudo, (un saúdo, mestre), diga que non hai elemento máis ruín que unha falsa beata nun autobús urbano de Santiago, a min as falsas beatas sempre me pareceron un pouco bobaliconas e inocentes. Qué tempos aqueles, non sei onde botaría miña tía Florentina o velo e o rosario. O velo debeuno gardar no baúl do faiado e o rosario inda lle é un bo complemento para as tardes de velorio e cotilleo. As beatas forman parte da idiosincrasia do noso país e ó mellor o día que desaparezan inda lle fan homenaxes. Agora, que andamos a voltas coa recuperación da memoria histórica pode pasar calquera cousa, todo depende de quen mande...

    Xa está ben, estou a piques de entrar no territorio comanche da temática política e vai ser mellor que pare. Vou durmir. Oxalá me acompañe a sorte e teña un soño bonito, que o imposible non quita o bonito e, ademais, nos soños todo é posible...Cousas miñas.








UN ARTIGO DE: Alvariño
Gran Colaborador de A Lareira Máxica