luns, 29 de outubro de 2007

** “I have a dream” by Alvariño

I

Todos os meus bolígrafos decidiron morrer ó mesmo tempo. Ó mellor trátase do suicidio colectivo dos membros dunha secta e non me dera conta. Claro, os bolis debían ser os adeptos e a pluma estilográfica o seu gurú. Pode ser, se algo aprendín na vida é que todo, absolutamente todo, ata o máis imposible, pode suceder. A realidade supera á ficción constantemente. Debe ser o final dunha etapa, estamos asistindo a un importante cambio de era, xa non se levan os pantalóns de campá, volveu o pantalón pitillo. ¿Qué máis volvera? Non me atrevo a prognosticalo. Todos os meus bolis debían odiar os pantalóns estreitos e non soportaron o seu regreso, eso foi o que debeu suceder. A estilográfica está mal pero chegou ó hospital con vida. Mañá téñena que operar, seica lle teñen que facer un by-pass. O médico díxome que estea tranquilo, que a pluma é forte e que ten moitas posibilidades. Espero que se salve, espéroo polos cartuchos de tinta, non debe haber peor cousa que ser cartucho de tinta sen pluma, qué ía ser deles. Teño dúas caixas e moitas páxinas en branco.


II

A pluma salvouse, volveu á vida. A tinta Rotring Brillant color negro bule outra vez polo seu interior. A súa punta de iridio deslízase con suavidade por este papel branco, lixeiramente satinado. Gústame o tacto destes folios, arrecenden ben. Xa está, xa teño o que preciso. Agora soamente me falta poñerme ó choio. Hoxe non vai poder ser, cousas da vida. A actualidade manda, teño que traballar un pouco e estudiar uns asuntos. Xa vedes, o outro día non tiña un bolígrafo na mesilla de noite que escribira ben e hoxe, que teño esta fantástica pluma na man, non teño tempo. Definitivamente, a vida non hai quen a entenda. Dóeme o lombo, escribir na cama de postura ergonómica ten pouco.

...Ampliar/recoller resto do relato [ +/- ]




    III

    Hoxe si, á terceira vai a vencida: teño papel, teño pluma, teño tempo e teño algo que contar. ¡Alá vou!
    “Non hai mal que por ben non veña”. Este dito oínllo unhas mil veces á miña veciña Maruja. É unha optimista nata. Non digo eu que todo o malo traia algo bo, que eu optimista solo son o xusto. Máis ben penso que o mal, que por definición é un acontecemento negativo, non desexado e doloroso, tamén pode, paradóxicamente, ter algún aspecto positivo. Moitas veces, ata que ves que algo importante pode desaparecer non reaccionas. Polo menos, a min pasoume. ¿Débense contar os soños nas páxinas dun blog?

    -Depende.

    Gústanme as respostas á galega, máis vou deixar de lado as intrigas e vouvos contar un soño. Si hoxe puidera venderlle a miña alma ó demo, si tivera alma e si existise o trasno, quizais o fixese. O malo que ten venderlle a alma ó demo e que nunca cha devolve. Ten que ser unha decisión moi meditada, neste tema a precipitación soamente pode acarrear problemas. Como vos ía dicindo, por este soño pensaríao, empezaría a meditar. Collería un papel e faría dúas listas, á esquerda enumeraría os ¨contras¨ e á dereita escribiría os ¨pros¨. Ós cinco minutos teríao claro: ¨¿dónde hai que firmar don Belcebú?¨

    O meu soño é un soño de inverno, dunha tarde gris, fría e chuviosa. De cristais mollados e vento furioso. Non sei si seguir contando, non sei si será prudente, dígoo porque os soños que se contan case nunca se cumpren. Demasiado tarde, a miña incontinencia verbal é infinitamente máis grande que a miña prudencia.

    Con tantas reformas educativas non sei moi ben como quedaron os horarios dos rapaces. No meu colexio sempre líamos pola tarde. Era unha obsesión daqueles tempos e daquel colexio. Agora as cousas cambiaron e a maioría dos cativos len fatal. Compróboo de vez en cando, na misa, cando os nenos len os evanxeos, ¡qué espanto!, dan ganas de fuxir. Por suposto, o libro de lectura era o meu preferido, e alí, no meu colexio, unha tarde de inverno, tiven que ler algo que me chegou ó corazón. Logo, pouco a pouco, funme enterando de que existía o oficio de contar e a min pareceume o máis fermoso do mundo. En COU entrevistounos un orientador.

    -¿Qué é o que máis che gusta Alvariño?
    - Contar contos, todos diferentes e con moitos personaxes.
    -Dadas as túas aptitudes o mellor para ti vai ser que estudies dereito.
    -Si o di vostede... –respondín eu obediente e resignado.

    Aquel orientador tíñao moi claro: ós de letras, dereito; ós de matemáticas, enxeñerías; e ós de ciencias, medicina. Despois de moitos anos o meu soño sigue a ser o mesmo: estar do outro lado dos cristais empañados, fóra, baixo a chuvia, achegarme ás ventás da escola e escoitar e, desta vez, oírme na voz dalgún cativo.

    Estes días pasados, cando non sabía o que pasaba co blog, cheguei a pensar que podía desaparecer ou converterse nun blog abandonado. Sentín que perdía algo importante, un sitio onde compartir un relato, un sitio onde seguramente alguén me ía ler. Pareceravos unha chorrada, pero ó mellor agora, neste sitio e neste momento, estase empezando a facer realidade o meu soño e todo volo debo a vós.





RELATO ELABORADO POR: Alvariño
Colaborador habitual de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica..... ¿que opinas desta?


" Que as túas futuras alegrías non maten o meu recordo.... pero que o meu recordo non mate tampouco as túas futuras alegrías"



FORO DE VIVIR LA PERDIDA

domingo, 28 de outubro de 2007

** ¿Os 901 e 902 son unha estafa? Opina ti mesm@

Para a vosa información, paso a reproducirvos un mail que recibín estes días e que, sen dúbida vos vai ser de utilidade. O correo electrónico di o seguinte:


Os remito información sobre los números 901 y 902 que me ha llegado. No he tenido oportunidad de probarlo pero la fuente es de toda confianza. Podéis hacer una prueba si queréis y una vez confirmado, utilizadlo para cualquier llamada a estos números.

No os gastéis más dinero en los números 901 y 902 de las operadoras y de atención al cliente.
Estos números siempre tienen un equivalente fijo, al que llamar más barato e incluso gratis si tenéis ADSL!
En esta web metes el número 90x y te dan el tlf fijo equivalente:

Yo he probado por ejemplo con el de atención al cliente de ING 901105115 y me ha dado el 91 6349222 acabo de llamar y es verdad, salta el mismo
servicio de atención de ING No más gastos inútiles para el aumento de beneficio de las compañías!!!!!!!!
Habrás visto anuncios en televisión y otros medios, de Telefónica y de otras compañías.

En concreto, el número de Telefónica es el 11888 y llamar al mismo tiene un coste de 1 EURO por llamada.

Pues bien, la opinión pública debe saber que, por ley, Telefónica está obligada a dar ese mismo servicio a través del 11818 por sólo 0,35 euros, como lo daban antes en el 1003. Naturalmente, se cuidan muy mucho de no publicitarlo.Apunta: 11818 Tú mismo puedes comprobarlo llamando a ambos números y escuchando la grabación con el coste de llamada que dan al principio.Díselo a todo el mundo en tu empresa, haz pegatinas o lo que quieras.
Pero, sobre todo, divulga este mensaje.
Nota: Lo más curioso de todo es que el 11818 es gratuito si llamas desde una cabina telefónica. Si no, haced la prueba.



ARTIGO REMITIDO POR: María
Gran Colaboradora de A Lareira Máxica

venres, 26 de outubro de 2007

** Comunidades con corazón e esperanza. Parte 3 (última)

[Voltar a ler a Parte 1]
[Voltar a ler a Parte 2]

Es importante mencionar el abuso del poder: el profesor que cobra y no asiste a dar clase (un tigre, como dicen ellos), el político que tiene ojos pero debe tener una ceguera mental…, y disculpad por ser tan brusca, pero esta preciosa loma parece abandonada. Imagino que para muchos no son nadie, pues son gente que no existe a nivel oficial, por tanto no tienen ningún tipo de derecho, sus casas están escondidas en medio de la nada, son nada. Que equivocados están, si algunos lo piensan, pues son personas con gran corazón y muchas energías. Nos darían a cualquiera una gran lección de humildad, de sencillez, de cariño, de agradecimiento, de trabajo.

Sigo pensando, a lo mejor equivocadamente, que es necesario, un proyecto, una ayuda intensa, para seguir trabajando junto a ellos por la conciencia de una comunidad y de formación. Creo que he captado, que la solución, en el Valle…no es dar, sino una conciencia de formación e intensificar la constancia de la comunidad, para que juntos luchen por sus necesidades: como decían ellos, por tener caminos, médicos, un profesor que asista a las clases, capilla.

Son comunidades que dependen de un facilitador-a, si falla, cae la red, necesitan tejer ellos mismos, una tela de araña, con más consistencia, una red, con mucha fuerza y espíritu de lucha. Tienen un gran espíritu, pero escondido en el cascarón y debe salir.

Supongo, que, lo que he vivido, lo que he sentido y lo que aquí expreso, tiene mucho que ver con la cultura, la sociedad en la que vivo, por ello, vuelvo a preguntarme, es justo, ¿hacerles conscientes que hay otra realidad que ellos desconocen?. Pues ellos tan solo conocen su realidad y unos cuantos kilómetros a su alrededor, no más. Su situación es la que viven y para ellos es normal, es habitual que un niño o adulto muera por no tener un médico, caminar horas y horas para llegar a un colmado, a un médico…
Su mentalidad es tan diferente, que me cuesta entender ciertos aspectos: que venga el doctor una vez al mes y no asista mucha gente, que algunos padres puedan dejar morir a su hijo/a por no dejar que se lo lleven para que lo curen (piensan que se lo van a quitar); hombres con dos o tres mujeres y entre ellas se conocen y se aceptan (lo positivo que no se pelean e incluso se ayudan, pero ¿dónde está el valor de la mujer?)…


Para finalizar, quiero mencionar algunos aspectos que me han impactado, entre otros muchos:

...Ampliar/recoller resto do artigo [ +/- ]



    - Las enfermedades del lugar: desnutrición, problemas respiratorios, tuberculosis…
    - Niños desnudos, descalzos, con mosquitos por su cara.
    - Niños casi esqueléticos y algunos adultos. Niños que se mueren desnutridos.
    - Cuando los niños vienen a ti y te dicen tengo hambre.
    - Que mucha gente no coma mas que una comida al día.
    - Su comida básicamente arroz con habichuelas.
    - La gente usa su única ropa para momentos importantes: asistir a misa, a la escuela.
    - El peso que llevan niños pequeños.
    - Las casas, las letrinas, la necesidad de ir a buscar agua fuera del hogar.
    - Sus viajes al mercado, cargados, caminando en muchas ocasiones descalzos, por caminos llenos de piedra, lodo si llueve…
    - La situación de las casas, escondidas en la nada.
    - Cuando te vienen a dar, quizá lo único que tienen.
    - La ansia de los niños de coger cosas que les llama la atención, la plastilina…
    - El que tantos niños, mujeres y hombres no existan a nivel oficial y por tanto no tengan derechos, ni posibilidad de salir de la zona.
    - El cariño con que te reciben, su entusiasmo, las ganas de aprender, el calor que te dan. El dar todo a cambio de nada.
    Tantas cosas, que ahora no escribo, pero que han dejado huella en mi corazón.

    Me voy y ellos se quedan en su tierra, con su vida, con su realidad y nosotros nos vamos bien lejos, a nuestra otra realidad, que necesita quizá, de otras muchas cosas y no tanto material. Me voy con todo el cariño que he recibido de ellos y con una experiencia que quedará grabada en mi alma. Más allá, cruzando el charco, deberé masticar bien, lo aprendido en estas tierras tan lejanas y cercanas a la vez, hacerme consciente y si es posible aplicarlo.

    No me quiero despedir, sin antes agradecer a todos esas mujeres, hombres, jóvenes, niños, niñas, que tanto nos han dado, a cambio de nada. Y también, a todas las personas, que son capaces de darlo todo, de ayudarles, de estar con ellos, para que la esperanza persista y un día, desde su realidad, luchen por una vida mejor.

    Gracias a todas las personas, que independientemente, de su raza, color, religión, luchan por un mundo más justo, más humano, por un mundo donde haya humanidad, por un mundo, donde no se apague la llama del amor, de la esperanza y de la paz.

    Me voy, con ganas de volver, pero nunca se puede decir nada, lo que si puedo decir es que llevo un pedacito de República Dominicana en mi corazón, ojalá nunca olvide, la importancia de ser ante todo persona y luche por mejorar día a día como tal, siendo capaz de dar, de dar a cambio de nada, sólo ser feliz, viendo la alegría del otro. A lo mejor es una utopía, pero nadie nos ha impedido soñar.







RELATO REAL ELABORADO POR: Sonia
Colaboradora habitual de A Lareira Máxica