luns, 29 de outubro de 2007
domingo, 28 de outubro de 2007
** ¿Os 901 e 902 son unha estafa? Opina ti mesm@
Para a vosa información, paso a reproducirvos un mail que recibín estes días e que, sen dúbida vos vai ser de utilidade. O correo electrónico di o seguinte:
Os remito información sobre los números 901 y 902 que me ha llegado. No he tenido oportunidad de probarlo pero la fuente es de toda confianza. Podéis hacer una prueba si queréis y una vez confirmado, utilizadlo para cualquier llamada a estos números.
No os gastéis más dinero en los números 901 y 902 de las operadoras y de atención al cliente.
Estos números siempre tienen un equivalente fijo, al que llamar más barato e incluso gratis si tenéis ADSL!
En esta web metes el número 90x y te dan el tlf fijo equivalente:
Yo he probado por ejemplo con el de atención al cliente de ING 901105115 y me ha dado el 91 6349222 acabo de llamar y es verdad, salta el mismo
servicio de atención de ING No más gastos inútiles para el aumento de beneficio de las compañías!!!!!!!!
Habrás visto anuncios en televisión y otros medios, de Telefónica y de otras compañías.
En concreto, el número de Telefónica es el 11888 y llamar al mismo tiene un coste de 1 EURO por llamada.
Pues bien, la opinión pública debe saber que, por ley, Telefónica está obligada a dar ese mismo servicio a través del 11818 por sólo 0,35 euros, como lo daban antes en el 1003. Naturalmente, se cuidan muy mucho de no publicitarlo.Apunta: 11818 Tú mismo puedes comprobarlo llamando a ambos números y escuchando la grabación con el coste de llamada que dan al principio.Díselo a todo el mundo en tu empresa, haz pegatinas o lo que quieras.
Pero, sobre todo, divulga este mensaje.
Nota: Lo más curioso de todo es que el 11818 es gratuito si llamas desde una cabina telefónica. Si no, haced la prueba.
ARTIGO REMITIDO POR: María
Gran Colaboradora de A Lareira Máxica
Posted by Patricia Loureiro 1 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS colaboracións MARÍA , Medios de Comunicación , sociedade
venres, 26 de outubro de 2007
** Comunidades con corazón e esperanza. Parte 3 (última)
[Voltar a ler a Parte 1]
[Voltar a ler a Parte 2]
Es importante mencionar el abuso del poder: el profesor que cobra y no asiste a dar clase (un tigre, como dicen ellos), el político que tiene ojos pero debe tener una ceguera mental…, y disculpad por ser tan brusca, pero esta preciosa loma parece abandonada. Imagino que para muchos no son nadie, pues son gente que no existe a nivel oficial, por tanto no tienen ningún tipo de derecho, sus casas están escondidas en medio de la nada, son nada. Que equivocados están, si algunos lo piensan, pues son personas con gran corazón y muchas energías. Nos darían a cualquiera una gran lección de humildad, de sencillez, de cariño, de agradecimiento, de trabajo.
Sigo pensando, a lo mejor equivocadamente, que es necesario, un proyecto, una ayuda intensa, para seguir trabajando junto a ellos por la conciencia de una comunidad y de formación. Creo que he captado, que la solución, en el Valle…no es dar, sino una conciencia de formación e intensificar la constancia de la comunidad, para que juntos luchen por sus necesidades: como decían ellos, por tener caminos, médicos, un profesor que asista a las clases, capilla.
Son comunidades que dependen de un facilitador-a, si falla, cae la red, necesitan tejer ellos mismos, una tela de araña, con más consistencia, una red, con mucha fuerza y espíritu de lucha. Tienen un gran espíritu, pero escondido en el cascarón y debe salir.
Supongo, que, lo que he vivido, lo que he sentido y lo que aquí expreso, tiene mucho que ver con la cultura, la sociedad en la que vivo, por ello, vuelvo a preguntarme, es justo, ¿hacerles conscientes que hay otra realidad que ellos desconocen?. Pues ellos tan solo conocen su realidad y unos cuantos kilómetros a su alrededor, no más. Su situación es la que viven y para ellos es normal, es habitual que un niño o adulto muera por no tener un médico, caminar horas y horas para llegar a un colmado, a un médico…
Su mentalidad es tan diferente, que me cuesta entender ciertos aspectos: que venga el doctor una vez al mes y no asista mucha gente, que algunos padres puedan dejar morir a su hijo/a por no dejar que se lo lleven para que lo curen (piensan que se lo van a quitar); hombres con dos o tres mujeres y entre ellas se conocen y se aceptan (lo positivo que no se pelean e incluso se ayudan, pero ¿dónde está el valor de la mujer?)…
Para finalizar, quiero mencionar algunos aspectos que me han impactado, entre otros muchos:
- Las enfermedades del lugar: desnutrición, problemas respiratorios, tuberculosis…
- Niños desnudos, descalzos, con mosquitos por su cara.
- Niños casi esqueléticos y algunos adultos. Niños que se mueren desnutridos.
- Cuando los niños vienen a ti y te dicen tengo hambre.
- Que mucha gente no coma mas que una comida al día.
- Su comida básicamente arroz con habichuelas.
- La gente usa su única ropa para momentos importantes: asistir a misa, a la escuela.
- El peso que llevan niños pequeños.
- Las casas, las letrinas, la necesidad de ir a buscar agua fuera del hogar.
- Sus viajes al mercado, cargados, caminando en muchas ocasiones descalzos, por caminos llenos de piedra, lodo si llueve…
- La situación de las casas, escondidas en la nada.
- Cuando te vienen a dar, quizá lo único que tienen.
- La ansia de los niños de coger cosas que les llama la atención, la plastilina…
- El que tantos niños, mujeres y hombres no existan a nivel oficial y por tanto no tengan derechos, ni posibilidad de salir de la zona.
- El cariño con que te reciben, su entusiasmo, las ganas de aprender, el calor que te dan. El dar todo a cambio de nada.
Tantas cosas, que ahora no escribo, pero que han dejado huella en mi corazón.
Me voy y ellos se quedan en su tierra, con su vida, con su realidad y nosotros nos vamos bien lejos, a nuestra otra realidad, que necesita quizá, de otras muchas cosas y no tanto material. Me voy con todo el cariño que he recibido de ellos y con una experiencia que quedará grabada en mi alma. Más allá, cruzando el charco, deberé masticar bien, lo aprendido en estas tierras tan lejanas y cercanas a la vez, hacerme consciente y si es posible aplicarlo. No me quiero despedir, sin antes agradecer a todos esas mujeres, hombres, jóvenes, niños, niñas, que tanto nos han dado, a cambio de nada. Y también, a todas las personas, que son capaces de darlo todo, de ayudarles, de estar con ellos, para que la esperanza persista y un día, desde su realidad, luchen por una vida mejor.
Gracias a todas las personas, que independientemente, de su raza, color, religión, luchan por un mundo más justo, más humano, por un mundo donde haya humanidad, por un mundo, donde no se apague la llama del amor, de la esperanza y de la paz.
Me voy, con ganas de volver, pero nunca se puede decir nada, lo que si puedo decir es que llevo un pedacito de República Dominicana en mi corazón, ojalá nunca olvide, la importancia de ser ante todo persona y luche por mejorar día a día como tal, siendo capaz de dar, de dar a cambio de nada, sólo ser feliz, viendo la alegría del otro. A lo mejor es una utopía, pero nadie nos ha impedido soñar.
RELATO REAL ELABORADO POR: Sonia
Colaboradora habitual de A Lareira Máxica
Posted by Patricia Loureiro 4 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS colaboracións SONIA , opinión , Relatos e composicións feitas para A.L.M.
mércores, 24 de outubro de 2007
** Que rabia da cando......!!!
...Hoxe tiven a miña segunda e última (polo menos polo de agora) sesión de risoterapia. A risoterapia era unha desas actividades que tiña moitísimas gañas de probar e afortunadamente agora tiven a oportunidade de facelo grazas ó concello. Son desas actividades lúdicas que o concello organiza, neste caso, no verán. E jo, que contenta estou. Xa sei que debe parecer un pouco patético, por non usar un adxectivo máis negativo, iso de teremos que chegar ó extremo de teremos que inventar algo novo, unha terapia, unhas sesións ou como queirades chamarlle, para poder rirnos. Si, certo, iso é algo que sempre me chamou a atención. Os nosos antepasados non precisaban recurrir a estas cousas tan modernas para pasalo ben, ser felices e sobre todo, para rir a cachón. Que agora nós vaiamos a unhas clases colectivas para poder facer algo tan, aparentemente, doado e gratis como rir debe estar a facelos revolverse nas súas tumbas. Xa sei. Pero non creo que moitos de nós nos tomemos a risoterapia dese xeito. Como algo obrigatorio, necesario ou imprescindible para rirnos. Sen embargo, podemos tomala como unha alternativa máis de ocio e lecer.
Así foi como ma tomei eu. Era un xeito de probar unha actividade nova que tiña moitas gañas de coñecer, de rirme, de pasalo ben, e por encima, de estar con máis xente (coñecida e tamén sen coñecer). E dende logo que non me sentín defraudada. Todo o contrario. É algo que vos recomendo a todos. E moitísima razón ten Julio cada vez que nos insta a aquelo do "carpe diem", pasalo ben, rirnos e demais. Lembro
moitas noites ó carón do lume desta lareira "escoitando" os seus relatos sobre a risa e as súas innumerables propiedades. Julio debe estar farto de repetirnos aquilo de "rir queima non sei cantas calorias" , "10 minutos de risa equivalen a non sei cantos de exercicio". Pois era certo, unha que era reticente a crelo, ten que admitir que tiña razón unha vez máis. Non sabedes o que sudamos. Non sei se por efecto da risa en si, dos choros que a risa nos producían ou do que, pero o certo é que saes de alí case tan cansada como do ximnasio. Sudamos, choramos, xogamos, falamos, e rimos tanto que ó final tíñamos ata maniotas. De verdade, prométovolo. Maniotas na boca, maniotas nas costas, maniotas por todas partes. Pero ... que contenta estou!!! Que ben o pasei!!!
ENLACE RELACIONADO: 5 MINUTOS DE RISA EQUIVALEN A...
Que rabia da cando...!!! ELABORADO POR: María
Gran colaboradora de A Lareira Máxica
Posted by Patricia Loureiro 2 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS colaboracións MARÍA , que rabia da cando.......



