mércores, 24 de outubro de 2007

** Que rabia da cando......!!!

...Hoxe tiven a miña segunda e última (polo menos polo de agora) sesión de risoterapia. A risoterapia era unha desas actividades que tiña moitísimas gañas de probar e afortunadamente agora tiven a oportunidade de facelo grazas ó concello. Son desas actividades lúdicas que o concello organiza, neste caso, no verán. E jo, que contenta estou. Xa sei que debe parecer un pouco patético, por non usar un adxectivo máis negativo, iso de teremos que chegar ó extremo de teremos que inventar algo novo, unha terapia, unhas sesións ou como queirades chamarlle, para poder rirnos. Si, certo, iso é algo que sempre me chamou a atención. Os nosos antepasados non precisaban recurrir a estas cousas tan modernas para pasalo ben, ser felices e sobre todo, para rir a cachón. Que agora nós vaiamos a unhas clases colectivas para poder facer algo tan, aparentemente, doado e gratis como rir debe estar a facelos revolverse nas súas tumbas. Xa sei. Pero non creo que moitos de nós nos tomemos a risoterapia dese xeito. Como algo obrigatorio, necesario ou imprescindible para rirnos. Sen embargo, podemos tomala como unha alternativa máis de ocio e lecer.

Así foi como ma tomei eu. Era un xeito de probar unha actividade nova que tiña moitas gañas de coñecer, de rirme, de pasalo ben, e por encima, de estar con máis xente (coñecida e tamén sen coñecer). E dende logo que non me sentín defraudada. Todo o contrario. É algo que vos recomendo a todos. E moitísima razón ten Julio cada vez que nos insta a aquelo do "carpe diem", pasalo ben, rirnos e demais. Lembro
moitas noites ó carón do lume desta lareira "escoitando" os seus relatos sobre a risa e as súas innumerables propiedades. Julio debe estar farto de repetirnos aquilo de "rir queima non sei cantas calorias" , "10 minutos de risa equivalen a non sei cantos de exercicio". Pois era certo, unha que era reticente a crelo, ten que admitir que tiña razón unha vez máis. Non sabedes o que sudamos. Non sei se por efecto da risa en si, dos choros que a risa nos producían ou do que, pero o certo é que saes de alí case tan cansada como do ximnasio. Sudamos, choramos, xogamos, falamos, e rimos tanto que ó final tíñamos ata maniotas. De verdade, prométovolo. Maniotas na boca, maniotas nas costas, maniotas por todas partes. Pero ... que contenta estou!!! Que ben o pasei!!!


ENLACE RELACIONADO: 5 MINUTOS DE RISA EQUIVALEN A...




Que rabia da cando...!!! ELABORADO POR: María
Gran colaboradora de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica de... Ramon Llul // ¿Que opinas?

"O amor nace do recordo; vive da intelixencia e morre por olvido”



Ramón Llull

luns, 22 de outubro de 2007

** Comunidades con corazón y esperanza. Parte 2

[Voltar a ler a Parte 1]

PARTE 2ª DA EXPERIENCIA

Las gentes del lugar viven en casas de madera (palos unidos entre ellos), de cinc, o incluso de paja, suelos de tierra, cocinan en la parte exterior de la casa con una hoguera, algunos probablemente duermen sin colchón, por supuesto sin luz, ni agua (si tienen suerte y hay agua cerca bien y sino la van a buscar al lugar más cercano (cercano para ellos) y si son de los más afortunados, tienen letrina y sino imaginaos donde harán las necesidades.

...Ampliar/recoller resto deste relato real [ +/- ]


    Por otro lado que deciros sobre la vestimenta, mas que ropa, en muchos casos serian trapos, los niños en casa no la necesitan, están desnudos, sean grandes o pequeños y lo mejor no tienen infecciones como nosotros, están en la tierra tirados, corretean por los caminos descalzos….Y sus mejores ropas son para ocasiones especiales, ir a la escuela, a la capilla, y esa misma vestimenta la cuidan y la miman porque es la única que tienen.

    Aunque parezca mentira ellos viven, a su modo, sonríen y casi ni se quejan. La vida es tranquila, pues no hay tiempo, ni años, la vida pasa sin mas.

    Nosotros, desde nuestra situación, nos fuimos acostumbrando poco a poco y me he dado cuenta, que podemos vivir perfectamente, en las condiciones en las que estábamos.

    Otro aspecto que me costó, el tiempo, el día era intenso, pero parecía que llevábamos mucho tiempo en el lugar, sin embargo pasaba rápido. Supongo, que la diferencia estaba en que no había horarios, ellos lo desconocían, pero no sé como, algunos llegaban bien a la hora de las clases (nuestra función en la comunidad era alfabetizar a niños/as y adultos).

    En nuestras tierras estamos mediatizados por el tiempo, tanto movimiento, que, con frecuencia, no nos permite saborear los buenos momentos de la vida.

    Ahora, me pregunto, ¿quiénes son más pobres? ¿Qué significa ser pobre? ¿Qué significa tener?

    Por las mañanas era tiempo de alfabetización con los niños, era duro, intenso pero lleno de riqueza. Son niños poco acostumbrados a las normas, a una estructura y un orden, muy acostumbrados a memorizar, pero no a razonar. Porque nadie se lo ha enseñado. Pues muchos tienen una gran imaginación, son despiertos, vivos y con ganas de saber y aprender, con entusiasmo. Son muchachos alegres, traviesos, son auténticos. Son niños, sin embargo, casi todos ellos, en sus casas son pequeños adultos, deben trabajar en el campo, cuidar de la casa, ir a buscar agua, lavar…

    A penas comienzan a caminar y ya deben ayudar en el hogar, trabajar. Niños bien pequeños, caminan lejos para coger agua, que ni siquiera nosotras podíamos casi con las botellas. Es una necesidad familiar, para poder vivir, más bien sobrevivir.

    Por la tarde, alfabetización con adultos, son personas muy agradecidazas. En ciertos lugares venia poco gente. Para ellos supone un sacrificio, pues después de muchos horas de trabajo en el campo o en el mercado (horas caminando con pesos sobre sus cabezas, en muchas ocasiones, para vender algo y volver a sus casas) y en sus hogares. Las mujeres, hombres y jóvenes que asisten a las clases, son dignos de admirar, porque después de tantas horas de esfuerzo, no me extraña que la gente no asista.



    En muchas ocasiones, para ellos es más importante comer hoy, que ver un futuro a largo plazo. Comienzan a plantearse muchas cuestiones en sus vidas, pero aún queda mucho, para que valoren la formación y la importancia de la comunidad, para luchar por sus necesidades. A pesar de la mentalidad de las gentes, parece ser, que cada vez hay mas conciencia de comunidad y necesidad de formación, gracias a las semillas sembradas por gente que trabaja en esos lugares, que es poca. (Gracias).

    Sin embargo, me ha llamado la atención, tanto en niños como en adultos, su poca capacidad de crítica, de opinión, el estar a veces tan parados ante su propia realidad. Y, sobre todo, lo poco que se valoran las mujeres, con todos los valores positivos que tienen.

    Es, como si se les cortase la posibilidad de revelarse, pero sé que tienen alas para volar e imaginar. Necesitan que se les de estímulos para valorarse como personas en la sociedad y poder salir a pedir sus derechos.







RELATO REAL ELABORADO POR: Sonia
Colaboradora de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica de... H.Keller : ¿estás dacordo?

"O que unha vez disfrutamos nunca o perdemos. Todo o que amamos profundamente é parte de nós mesmos"



Hellen Keller