** ¿Tocouvos a lotería?

Pasou o venres, e aínda que tocou algo a lotería en Galicia, non o fixo tanto como se esperaba, en especial en zonas como Vilgarcía de Arousa ou outras zonas afectadas polas riadas de novembro. Con todo, o sorteo deixou bastante sorte en Galicia. Algúns, como os agraciados en Combarro, Santiago de Compostela ou A Coruña, deben estar celebrándoo a estas horas.....Noraboa a toda esa xente afortunada.
Pero a lotería e a felicidade non so a dan os cartos (aínda que axudan, como se soe dicir), ohttp://alareiramaxica.blogspot.com/2006/12/tocouvos-lotera.html feito de ter saúde ou o de ter traballo ou amor e ser querid@ (...) Ve-lo Artigo completo....
é algo que se debe apreciar. E moito. As cousas pequenas da vida deben redimensionarse e outorgarlles ó xusto valor, que é superior ó que comunmente se lle concede.
No link das loterías podedes acceder ó resultado do Sorteo de Nadal celebrado onte en Madrid. Ó mellor aínda vos pode tocar algo na pedrea.....E sorte, porque a min sempre me tocan os números próximos na lista da pedrea, pero non os que deberían tocar....
Remato co dito popular aquel que di: "Afortunado no xogo,desgracido no amor"....... Quen sabe se onte tocou outro tipo de lotería.....

** "O relato de María" (Promete)

Os que me coñecen, Julio entre eles, saben que cando non consigo quedar durmida, o que acontece con moita máis frecuencia do que me gustaría, e non sexades mal pensados, non sempre é a miña amiga a conciencia a que non me deixa durmir, gústame adicar esas horas “mortas” a escribir. E que a min a inspiración visítame de noite, que lle vou facer!!!
Pois ben, nun deses momentos de vixilia comecei a escribir algo, polo de agora non sei se acabará converténdose nun relato, nunha longa historia ou se simplemente se quedará nun primeiro capítulo inacabado. Non podo prometervos nada. Non sei o que vai acontecer. Poida que me acabe enganchando tanto, que (...)durma tan mal nos próximos tempos, que vos guste tanto etc. etc. etc. que o que hoxe vos regalo se acabe convertendo nunha sección propia da lareira (sempre co permiso de Julio, of course). Se cadra non son capaz de volver a escribir nada inxenioso para continuar o que hoxe comezo. Poida incluso que este sexa só o comezo nun blog propio incluso. Por poder .............. Imaxinar non custa nada. É das poucas cousas que seguen sendo de balde. O único certo é que me gustaría compartir isto con vos. Alá vai:

“Era unha chuviosa tarde de novembro. Pasaran xa tres anos dende entón. El non puidera ir traballar de tanto que chovía. Ela xa estaba de volta, ó fin e o cabo, o seu traballo non era á intemperie. Os dous, pois, se atopaban diante dos seus respectivos ordenadores. Cincocentos kilómetros os separaban. Ti alí, eu aquí. Coñecéronse nun vello chat. Un lugar que a ningún dos dous lles emocionaba, mais alí estaban. Eu preparaba cousas do traballo entre frase e frase. Ti seguramente estarías debuxando. Non falabas moito, tan pouco que as veces esquecía que estabas alí, so unha parpadeante ventaíña me lembraba a túa presencia moi de tanto en tanto. Pasaran xa algunhas horas, era hora de recoller, eu os meus exercicios, ti os teus debuxos. Pregunteiche se usabas msn. Dixéchesme que si. Cousa estraña, os rapaces interesantes nunca tiñan. Ti si. Aquela foi so a primeira de moitas tardes.”

__________________________________
Relato remitido por: María
Colaboradora VIP de A Lareira Máxica

** A FRASE MÁXICA....¿qué comentas sobre ésta?

"As mulleres foron feitas para ser amadas, non para ser comprendidas" (Óscar Wilde)


------------------------------------------------------------------------
Frase remitida por: María
Colaboradora VIP de A Lareira Máxica

** Feliz Nadal e miles de gracias......

Nestas datas de Nadal nas que felicitamos á xente que nos rodea e/ou estimamos, gustaríame felicitarvos a vós, si a vós, que gracias a que ledes esta páxina, esta páxina ten razón de ser. Algo que non me cansarei de repetir. Moitas gracias a tod@, en especial ós que máis colaborades con artigos e comentarios: María, Maríam, Juanjo, Sonia, "Rabudo", Raquel, Frei, Pilar, Rommy, e algúns máis que me poida deixar no tinteiro, incluidos os "anónimos". E felicitacións moi especiais para os nos visitan desde Suiza, país do que recibo numerosas visitas (como podedes comprobar no mapa de visitas). A tod@s moitas, moitísimas gracias.
Hoxe, cousas da vida, xuntouse cunha celebración moi especial: A Lareira Máxica chegou ás 10.000 visitas (cinco ceros!!!). En algo menos de 8 meses é unha cifra moi considerabable. Nunca tivera imaxinado ter tantas alá polo 1 de maio deste ano cando me sumei a febre blogueira e din a luz a este "vicioso" blog (...).

Hoxe é algo cotidiano na miña vida. E o que é máis importante: permitiume saber que hai xente que lle gusta a páxina. Iso non se paga nin con tódolos cartos do mundo. Oxalá dure moitos anos. Un so lector asiduo váleme para continuar con este proxecto. Un proxecto que me permite dar saída a unha profesión que sempre me gustou pero que teño aí aparcada desde hai xa 7 anos: a do xornalismo. Algo bonito na que, como diría o noso "Rabudo" Nacho Mirás, traballa moito obreiro ilustrado.

O que escribe estas líneas, engadiría que o de obreiro ilustrado non vai en plan pomposo. Non. Hai que coñecer esta profesión por dentro, para saber as condicións nas que traballan, o escaso salario que perciben, e que en moi poucos casos vai acorde coa súa preparación, méritos e capacidades. Desde aquí os meus parabéns a toda eses xornalistas que disfruta coa súa profesión pero que sufre para vivir dela.....Porque como algúen dixo "O kg de xornalista vai barato", frase de pésimo gusto e dita por alguén que non é xornalista. Non podía ser menos....

Por último,a petición de algúns de vós, puxen a árbore da nadal na marxe esquerda superior da páxina. Agardo que vos guste. Porque xa é Nadal......Deséxovos que pasedes unhas felices datas na compaña das persoas ás que querdes (que ó fin e ó cabo é o máis bonito e fermoso do Nadal, os reencontros....)e que o vindeiro ano 2007 sexa o mellor ano qeu vos tocou vivir ata o momento.....Pasalo o mellor posible e, de novo, MOITAS GRACIAS.......

---------------
Julio