martes, 5 de decembro de 2006

** Unha historia colectiva: O principio (1)

(JPF): .....Lo voy a intentar, a ver qué tal sale:

Era de noche, habíamos quedado como siempre, pero tenía un presentimiento, uno de eses que te pasa por la cabeza y te vuelve solo, sin que se lo pidas, es como si en verdad tuvieses alguien dentro de ti­, que te guía y advierte de algo, lo dejas hacia un lado porque no te interesa lo que te dice. También porque no estás abierto a esa voz, pero iba a suceder y yo me negaba. Ni entendía lo que me decía.
Llegué al sitio y la encontré: estaba como siempre pero algo en su mirada me decía que no estaba bien.... Ve-lo Artigo completo....



-¿Qué te pasa?
- No lo sé. Quisiera contarte muchas cosas que me han sucedido, pero no tengo palabras.
- Pero...¿en verdad no puedes explicarme, que te pasa?
- No puedo, no es por ti­, pero no podemos seguir juntos.
- ¿Que me estás intentando decir?, pero ¿qué hice yo?
- Nada, no has hecho nada.

Allí­ estabamos los dos, sentados en un banco, hablando un código que no entendíamos. El porqué aun no lo sé ni hoy. Tampoco sé qúe pasó. Lo que si sé es que los dos marchamos por caminos opuestos, después de haberlo dado todo el uno por el otro y sin saber la razón y sin preguntarnos el uno al otro "¿Por qué?", marchamos cada uno por un lado opuesto al paseo. La miraba y ella a mi­. Desde entonces nunca he olvidado ese momento..... El banco fue el testigo de algo que nuca sucedió y que al mismo tiempo pasó.....



_______________________________________
PARTE DO RELATO ESCRITA POR: Juanjo (JPF)
Colaborador de A Lareira Máxica

** Unha historia colectiva. Organización e previos

Decía o outro día JPF nun comentario que lle facía a Pilar na primeira parte do relato "Sonos bonitos e inconfesables" que sería interesante probar, entre todos os que facemos ou visitamos a lareira máxica, a ir escribindo unha historia. Pero unha historia na que cada un fose escribindo unha parte da historia.....Esta experiencia xa se fixo noutros lugares e saíu bastante ben.
No seguinte artigo, principiará a "historia colectiva" escrita entre todos nós. O único que vos pido, de cara a organizarnos un pouco, é que me enviedes un mail á lareira máxica para saber os que estades interesados para establecer os turnos. Así, ireivos dicindo a quen lle toca continuar a historia de cada vez. Non vaia ser que todos queiramos facer, por exemplo, a primeira continuación desta historia. ¿Imaxinádesvos 4 continuacións distintas a un tempo?.Tamén estou totalmente aberto a outro tipo de suxerencias.

De vós vai depender a duración da historia. Pero ¿por qué non o tentamos? Cada un que o faga ó seu xeito. Non se trata de facer obras de arte, so o mellor que saibamos ou poidamos....Creo que a iniciativa de JPF é moi boa.... Sería unha mágoa non tentalo.....

NOTA: Se a escribimos en galego moito mellor. Pero vale en castelán

luns, 4 de decembro de 2006

** E Mañán poderemos ler en A.L.M.

Mañán poderemos ver en A.L.M. (A Lareira Máxica):
** O inicio do relato comunitario que nos propón JPF. Non o perdades, porque a min xa me gustou o principio.... Por certo: admítense propostas de títulos.
** ¿Algo máis? Quen sabe...

** Sonos bonitos e inconfesables ---> Cap.2

....No hay nada más duro que la indiferencia, pero yo ya me he acostumbrado. En mi casa soy casi transparente. Últimamente se me ha dado por encerrarme en mi mundo. Ya no me importan lo más mínimo las cosas de antes. He despertado de un letargo de años. Esta mañana me ha telefoneado mi madre. Lo de siempre, lamentos y autocompasión. Mi madre se muere un par de veces al mes, es una hipocondríaca. Quiere volver a chequearse. Estoy harta de oírla. No tiene absolutamente nada, hoy le he recomendado que la trate un psiquiatra, por la ansiedad. Mi vida se desmorona. Empiezo a necesitarle, empiezo a echar de menos su sonrisa, su ternura, el baile sobre la alfombra beige. Cuando nuestras miradas se cruzan una mariposa revolotea juguetona por la habitación y luego se escapa por el balcón... Ve-lo Artigo completo....
He comido en casa y he aprovechado para ponerme el anillo de “tu puedes ser lo que quieras ser, nunca lo olvides”. Fue el primer regalo que me hizo mi marido. Es una sortija bonita, quizás destaque un poco. He aprendido mucho a su lado. Mi marido es médico, cirujano. Frío, nada le inmuta. Él me empujó para que montase la agencia. Es un hombre reservado y observador, aparentemente serio. Muy inteligente, capaz de hacerle el amor a una mujer usando únicamente el cerebro. Llevamos casados 14 años, yo acaba de terminar la carrera y era una inocente. Él ya gozaba de cierto prestigio como cirujano. Yo le debí parecer graciosa y moldeable. Ahora se que lo que más le gustó fue la solera de mis apellidos. Aparentemente, todo es perfecto. Solo aparentemente.

No creí que la brecha entre nosotros fuera tan inmensa, sí que lo es. Todo rutina, nada nuevo, nada que me sorprenda, nada improvisado. Jesús baila descalzo en mis sueños. Me siento vieja. Le contraté en febrero. Hoy es el día de San Juan. Por la mañana se ha presentado con el pelo cortado. Le queda bien, muy bien. Poco a poco va perdiendo el aire de universitario despistado. Es fresco, espontáneo, un buen creativo. Miro la mano izquierda, la sortija me lanza su mensaje. No me lo creo, yo estoy atrapada. La semana pasada vino a esperarlo su novia, me lo contó mi secretaria. Es una melodía lenta, instrumental. Una y otra vez asalta mi mente.

____________________________________________
REMITIDA POR: Pilar ("A Escritora Máxica")
Colaboradora de A Lareira Máxica