** Intrigas e misterios II:.....¿Que foi de.....?

.........OS PROTAS DE...BARRIO SÉSAMO

[NOTA: Facede clik no título do artigo para poder velo completo. Cousas da actualización de Blogger en xaneiro de 2007]


Comentábavos o domingo pasado que Barrio Sésamo marcou toda unha época, especialmente a versión "made in Espinete". No vídeo da introducción deste artigo podedes lembrar a cabeceira deste mítico programa infantil, na que saen Espinete e Don Pimpón. No interior do artigo atoparedes outros dous vídeos, un deles a parodia da entrada que acabades de ver. Está moi simpática e ata sae un cantante que antes era negro e agora branco....
Se seguides lendo descubriredes que foi dos protagonistas de Barrio Sésamo....


Deixémonos de introduccións e entremos en materia como se soe dicir. Imos por partes:

** Comencemos polos protas do Barrio Sésamo I (anos 1979 e 1980): A Galiña Caponato e o caracol PerezGil.
¿Que foi dos actores que lle daban vida a estos simpáticos animais falantes?. No tocante á Caponata, ésta a persoa que ocupaba as súas entranas e a interpretada era a actriz Emma Cohen, namentres que a PerezGil dáballe vida o actor Jesús Alcaide. Ambos continuaron interviron en series e películas (nas últimas xa ben actuando, xa ven como dobradores). Se premedes sobre os nomes destas dúa persoas saberes en cales participaron.
Por último, e a modo de curiosidade (constame que hai lareleiro "mu curiosos"), e para quen non o saiba, a Galiña Caponata, isto é, Emma Cohenn é a compañeira sentimental do gran actor español Fernando Fernán Gómez.

** Adentrémonos agora no que aconteceu cos protagonistas de Barrio Sésamo II, que discurriu entre os anos 1983 a 1987 (nos anos 81 e 82 non se emitiu como programa independente, senón integrado en "La Cometa Blanca" e nela xa saían personaxes que tamén saíron de 1983 en diante). Neste caso non se cumpre o de que segundas partes nunca foron boas, máis ben ó contrario. Imnos personaxe a personaxe:



<> Espinete: era interpretado pola actriz Chelo Vivares. Sí, a pesar de supoñerse que o ourizo Espinete (aquel que vivía nunha caseta grande e que cando ía durmir poñía o pijama cando de día non traia prenda algunha posta....)era "macho" a voz poñíalle unha muller.
¿Que é de Chelo? Logo de rematar Barrio Sésamo, embarcouse xunto con outros actores do programa en levar o formato ó teatro. Con posterioridade, realizou diversos traballos como actriz ou como dobradora. Nesta última faceta, a de dobradora, cómpre mencionar dentro da producción animada "La leyenda del Norte" (1991), Harry Potter y la cámara secreta (2002) e "Harry Potter y el cáliz de fuego" (2005) (alí poía a voz en castelán de "Myrtle la llorona") ou "Los Simpson" (dobrando a personaxes infantís como Ralph Wiggun o Todd Flanders).
Tamén fixo unha breve colaboración secundaria na película "El palo" (2001) ou na serie "El Comisario", como pezas máis destacables.

Chegados a este punto, débovos rebelar a noticia que me impactou cando a souben....Moitos de vós (Mariam e Maria) xa o descubrirades: ESPINETE CASOUSE CON CHEMA, isto é Chelo Vivares casouse na realidade con Juan Sánchez, o cal daba vida a

<> Chema: o panadeiro do barrio. Á historia pasaron os seu bailes e movementos "raros". Foi encargado de interpretar a mítica canción “Panadero Soy” no programa. Antes de face-la serie xa se casara con Chelo, que foi a que a animou a presentarse ó casting (según se di).
A foto de Chema foi a primeira que vos puxen nesta miniintriga lareleira. pero ¿que foi del?. Juan Sánchez, o seu alter ego foi un dos personaxes que levaron ó teatro a version teatral de Barrio Sésamo polos diversos pobos e cidades de España. Con posterioridade participou na película "Donde está el corazón" (1990), un film norteamericano do director John Boorman, protagonizado por Uma Thurman.
Polo demais, fixo colaboracións en episodios das series tan famosoas como "Farmacia de guardia" e "Los ladrones van a la oficina".O noso querido Chema ten na vida real unha gran paixón polo mundo artístico, sobre todo pola da pintura.

Tanto Chelo como Juan traballaron xuntos con maior frecuencia no teatro, primero coa versión teatral de Barrio Sésamo e máis recientemente en diversas obras, sendo a última delas "La cabeza de Bautista".


<> Don Pimpón: Era aquel ser ou animal que non se sabía moi ben quen era (anímovos a dar a vosa opinión sobre QUÉ podía ser Don Pimpón), que foi interpretado polo actor Alfonso Vallejo.
Un dos seus primeiros traballo foi o de darlle vida a outro ser, vido do espacio e chamado “Astraco”, precisamente no programa infantil “Los Mundos de Yupi”, que tomou un ano despois o relevo de Barrio Sésamo.
Ttamén traballou como actor secundario en películas españolas como "El Lute, camina o revienta" (1987), "Chevrolet" (1997), "Plenilunio" (1999), "El bola" (2000) o "La suerte dormida" (2003), así como en las series "¡Ala...dina!" (no que era un dos personaxes fixos, concretamente Rogelio,o xefe da empresa onde traballaba Tomás, o “amo” de “Ala Dina”) e "Cuéntame".
Nos últimos dous anos realizó dous traballos para Tele 5: o espacio de humor "Agitación + Iva" (emitido aínda o verán pasado) e a serie "Maneras de sobrevivir".

.......Continuará.................

** .....Al agua ¿patos? .....

O tempo está tolo tolo tolo, definitivamente. En Octubre diluvia, a primeira quincena de novembro fai unha calor propia do verán e a xente inlcuso acude á praia. E estes días de novo...inundacións. Está claro que a capa de ozono ten moito que ver. A contaminación atmosférica empeza a pasar factura....
Hoxe os medios de comunicación fanse eco das fortes choivas caídas especialmente en Vilagarcía de Arousa (na foto). Para os que non a coñezades, esta vila ubícase na Comarca do Salnés. É un dos pobos máis grandes da provincia de Pontevedra, pero ten un pequeno problema...: foi crecendo gañándolle terreo ó mar. Iso dalgunha forma debíase notar tarde ou cedo. E así é cada inverno cando chove. Sufre inundacións en pleno casco urbano. E claro, un día de tantas choivas coma o de hoxe, non podía ser unha excepción. O estrano é que chegue tan pronto este ano.

Calquera llo diría á xente que o pasado fin de semana tomaban o sol na mítica Praia de Compostela, areal denominado así porque nun tempo era o preferido polos santiagueses no verán (actualmente non tanto, porque Noia e outros lugares da costa restáronlle protagonismo). Sexa como fose as rúas de Vilgarcía foi tomada pola choiva. O Río do Con desbordoise e anegou as aceras e incluso a carretera que discurre ó seu carón. Como non hai mal que por ben non veña, os patos patos viron incrementado o seu espacio vital, e incluso se permitiron o luxo de camiñar polas aceras, tal e como vedes na foto da portada do artigo....

Lendo os xornais de hoxe atopei fotos das inundacións de hoxe en Vilagarcía e en Ribeira (concello da mesma ría, a de Arousa), se ben parece ser que foron máis as de Vilagarcía. Co fin de que leades a información e vexades as fotos de cómo quedou a vila pontevedra, déixovos os enlaces dos xornais "La Voz de Galicia"
"El Correo Gallego".

Agardemos que a situación se vaia normalizando e que o tempo recobre a súa cordura, do contario non descartedes que en Navidades comamos o turrón na praia, entre chapuzón e chapuzón, e namentres nos esturramos tomando o sol de......decembro!!!....

Con todo, carpe diem

** As despedidas sempre son tristes....A vida é así.

Foise. Sí. Foise. Eu non quería, pero foise. Deixoume. Deixounos. Recoñezo que me gustaba moito. Hoxendía hai poucas persoas que teñan as ideas tan claras como ela e que sepan o que se debe facer en cada momento. Non é que fora guapa, non. Ela tiña outras cousas que a facían moi interesante. Pero foise, foise….Non morreu, pero botareina en falta. E desas persoas que deixan pegada. Deixoume…..que lle vamos facer…. Botareina en falta. Bastante. Máis do que ela poida imaxinar. Máis....


Aínda lembro que ben o pasaba con ela o venres. Eu informal, ela toda arregrada. Creo que ía elegante de máis, pero é que lle gustaba. A pesar de que non me gusta o negro, ela vestíase de negro, agás a blusa que lle encataba branca. Odio o negro, paréceme unha cor funesta. Supoño que ver a pais e avós vestidos de negro para gardar ten moito que ver (¿cando aprenderemos que o do luto é algo social e que non se quere máis a unha persoa por ir de negro?. A dor pola perda dun ser querido vai por dentro, o do negro é para quedar que non fale a xente hipócrita e indoente).

Nada, que semana tras semana, mes tras mes, ela seguía vestindo de negro. Tiña todo un arsenal de traxes negros. E claro, o bolso era de cor…..negra. Faltaría máis. O seu rostro serio, implacable, combinábase co seu bo trato e amabilidade. Claro que o cortés non quita o valiente.

Gustábanlle moito os nenos. Polo de agora non tiña pero gustábanlle, a pesar de que recoñecía que era unha gran resposabilidade. Algún día quería telos, ou iso dicía, a pesar de que penso que non o dicía moi convencida. Quizás tratase de quedar ben. Non sei. Pode ser. Pero, ¿para que mentir?.

Coñecina un venres. Desde aquel venres, tódolos venres con ela eran especiais. Os nosos encontros duraban pouco, pero eran intensos. Moi intensos. Ela falaba todo, eu calaba. Atendíaa con interés, con moito interés. Os seus beizos sempre sabían o que dicir. No preciso momento, non antes, nin despois. Amosaba seguridade e sabía manexar como ninguén o silencio. Se te portabas mal con ela sabía cando non prestarche atención.

Era doña PERFECTA, moi quisquillosa, máis do debido quizás. Despertaba tanto amor como odio. Había persoas que a querían e outras que a odiaban. A vida é así: non lle podes caer ben a toda a xente. Iso tíñao asumido.

O outro día non dixo nada. Despidiuse coma sempre. Non me deu explicacións, nin me dixo nada. Tan so se despidiu. Toda vestida de negro, incluido o bolso. Eu levanteime do asento e ela saiu e botou a andar rúa abaixo.A súa imaxe comenzou a perderse na oscuridade da noite, namentres camiñaba toda seria e erguida. Non a voltei ver máis. Cousas da vida, a nosa despedida tamén foi un venres. O mesmo día da semana na que a coñecera alá por febreiro. Xa é a nosa segunda despedida. A primeira fora en xuño. Logo voltámonos a ver en setembro…. ata o outro día……¿Haberá un terceiro intento?. Dela depende. A min tenme namorado a súa forma de actuar e de resolver tódolos contratempos….Pero, claro, non todos somos a supernanny. Por favor, regresa pronto a televisión, aínda que sexa con adolescentes como se está a dicir.….

** A Lareira Información>>>> É noticia.........

<> O decreto para "aumentar o galego na secundaria "aplicarase xa o vindeiro curso

<> A Dirección Xeral de Tráfico (D.X.T.) estudia a posibilidade de que sexa "obrigatorio utilizar as luces de cruce" para conducir durante o día

<> Detectan ata 30 tubos en mal estado na "Vía Rápida do Salnés"

<> Un de cada catro galegos maiores de idade " é obeso"

<> Os científicos dan case por "extinguida a cigala" nos caladeiros da costa galega