** Viñeta de humor de Pinto & Chinto

A viñeta de arriba é a que fai referencia "Rabudo" no seu comentario sobre o artigo que colguei onte sobre Natascha, vese á rapaza atrapada dentro dunha televisión (preme na imaxe para ampliala). E é que poucos días logo da súa fuxida, e tras 8 anos de cativerio, concedeu unha entrevista en exclusiva á unha televisión e sae en canto "mass media" hai. Os pais afirman que, apenas, poden ver á súa filla. A viñeta de humor é moi ilustrativa da situación. Moitas thanks "Rabudo" pola túa opinión. Coincido contigo en que hai cousas raras en todo isto. Penso que antes ou despois saberase a que obedecen, ou iso agardo. Ó mellor ata hai sorpresas gordas...

** Unha traxedia convertida en "Reality"

Estes días non se fala doutra cousa: Natascha Kampusch, a moza austríaca de 18 anos que foi secuestrada cando contaba 10 anos, por un electricista e que a tivo retida 8 anos. Hai uns días, aproveitando un descoido do raptor, conseguiu escapar. O secuestrador suicidouse. A nena, poucos días despois, sae na t.v., nunha entrevista de preguntas preparadas, contando a súa cruel experiencia. Fago unha reflexión en vozo alta ¿por qué os medios de telecomunicación empregan o que sexa so para obter audiencia? ¿é ético? ¿a onde imos parar?. Particularmente, téñoo moi claro: deberíase ter apartado á esta moza de todo este triste espectáculo, ou cando menos, que pasara un tempo prudencial antes da súa aparición televisiva. E non ós poucos días. (...)

Que a televisión (a española e a estranxeira) emiten calquera cousa con tal de ser líderes de audiencia é algo que a ninguén se lle escapa. Vou pedir unha utopía: Oxalá un día tódolos reality´s teñan unha audiencia de escasas decenas de persoas. É triste, que desde xa hai anos se instalaran realities como Gran Hermanos ou outros análogos, cuna de xente sin escrúpulos e capaz de matar ata a súa sombra.... ¿En que sociedade vivimos? Logo pasa o que pasa: os valores nos nenos van en declive, a xente traiciona a quen sexa por cartos, etc,etc.


Diso non vou falar porque é algo moi manido. O que hoxe quero tratar é o asunto desta moza que foi secuestrada por un electricista. A historia, que xa todos imaxino que sabedes, é atroz. O que non me parece ben é a maneira en que se nos quere vender a historia e a prontitude con que aparece na televisión, logo de quedar libre tras uns 3.000 días de cativerio. Nin Ortega Lara, logo de case 600 días de cativerio concedeu unha entrevista por televisión días despois de que o soltase ETA...

Non sei algo non me cheira ben. ¿Por qué o taparlle a cabeza para que ninguén a vira e logo dar unha exclusiva?. ¿Por que tanta présa por conceder unha entrevista? ¿Hai oscuros intereses económicos por detrás? ¿De quen? ¿Quen está manipulando á moza? En definitiva: ¿por que se precipitou tanto a explicación detallada do secuestro? Hai xente que se atreve a dicir que todo é unha montaxe o do secuestro. Home tanto penso que non, pero quen sabe....

Polo resto, non poño en dúbida que a nena fose forte, valente, que madurou ante tal situación ou, incluso, que poida ter un coeficiente intelectual alto. No referente as incoherencias ou contradiccións nas declaracións de Natasha Kampusch, claro que as hai e son notorias. Poden deberse a que non sabe exactamente o que di, confusión, que evita contar cousas importantes e trascendentes ou, simplemente, que foi manipulada e de aí que se contradiga. Dáme igual o motivo.


O importante é ela como persoa, non como obexcto, que é no que a están convertendo os diferentes medios de comunicación. Porque ollo!!!! Critícase que o secuestrador a tivese retida, pero os medios van camiño do mesmo. E senón que llo comenten ós seus pais que se queixan de que non pudieron ver apenas á súa filla ata despois da entrevista…..

So me gustaría pedir un desexo: que os "mass media" non se alimenten desaforadamente da comidilla que supuxo o drama desta rapaza. Xa non digo que sexa obxecto de tódalas tertulias televisivas ou radiofónicas deste país, senón que non me parece correcto que, nete caso, Antena 3 (como se fose a canle que fose) emita a entrevista en horario "prime time". Iso dínolo todo sobre o verdadeiro motivo de da-la noticia.

Considero que non se pode utilizar unha cruel traxedia humana para ser líderes de audiencia. Seguro que estes días presumirán de que tiveron tantos puntos de audiencia e, ó mellor, que foron líderes de audiencia. A min dáme igual. Ou mellor dito: dime a pouca ética que teñen as televisións.

Deixade a esta muller en paz. Que descanse, que se trate....suficiente ten co que lle pasou, co para metela no gran espectáculo dos reality´s humanos.....

Carpe Diem.

** " El 7 de septiembre es ....

"...nuestro aniversario". Non, non é mo meu aniversario (o meu é pasado mañán, o día 9). Estas letras corresponden a célebre canción "El 7 de Septiembre" do desaparecido grupo musical español Mecano. Hoxe, aproveitando a coincidencia de que é, precisamente, o 7 de setembro, gustaríame lembrar un pouquiño a este trío musical composto por Ana Torroja e os irmáns Jose María e Nacho Cano.
Para min Mecano foi o mellor grupo español de tódolos tempos. Logo duns anos da súa separación, pódese dicir que individualmente non triunfaron ou, polo menos, non tanto como cabía agardar. E é que un grupo é máis que unha suma de individualidades. E o de Mecano pode ser un bo exemplo desta afirmación.

Ana Torroja sacou varios discos, que non tiveron o éxito dos de Mecano. Algún incluso pasou con máis pena que gloria, para a miña decepción. Pola súa parte, Nacho tamén fixo varios discos, nos que el compoñía as cancións pero éstas interpretábanas diferentes voces femininas escollidas por el. O seu irmán, Jose, tirou polo mundo do teatro e da ópera.

Mecano forma parte da historia, a pesar de que de vez en cando se oen cantos de sirena dicindo que van voltar (por certo, que tamén se di que as relación entre os tres están bastante deterioradas, aínda que ultimamente houbo un pequeno acercamento). A este respecto, por un lado gustaríame e por outro non. A xustificación desta desexo ambivalente é simple: se volven que sexa porque os tres o desexan porque queren cantar xuntos e están motivados para que todo sexa similar á como era antes da súa separación. Sen embargo, se a motivación é puramente económica, mellor deixalo como están e que non regrese Mecano, porque o seu regreso é probable que estivese abocado ó fracaso. O importante é o que desexen facer por riba de aspiracións puramente económicas.

Sexa como fose, o que está claro é que as cancións do grupo deben formar parte de calquera colección musical que se precie. De entre os diferentes álbums que quitaron, quédome con "Descanso Dominical", do ano 1988, plagados de cadanseu éxito. Entre o gran repertorio de cancións de Mecano poderíamos citar moitas, moitísimas. Vaian aquí uns simples exemplos:

La fuerza del destino, Mujer contra Mujer, Los amantes, No hay marcha en Nueva York, El cine, Laika, El blues del esclavo, Eugenio Salvador Dalí, Un año más (a que di: en la Puerta del Sol con las uvas y el pan...), Naturaleza Muerta, Una rosa es una rosa, Hoy no me puedo levantar, Los héroes de la Antártida ou Ay Dalay!.

Case sen darme de conta citei bastantes cancións....O curios é que podería seguir. Nisto está a diferencia entre un grupo e un excelente grupo musical. Un excelente grupo musical ten varias canción boas por disco, namentres que outros so teñen dúas, ó sumo tres por disco.

Desde aquí GRACIAS a Mecano por deleitarnos coas súas cancións durante tantos anos. Unhas cancións que eran canción comprometidas. Dos seus títulos e letras podíanse entresacar moitos temas sociais, algús moi comprometidos como o da esclavitude, o lesbianismo, a natureza, a carreira espacial (o de cadela Laika que enviaron como coello de indias ó espacio), a sociedade americana, as enfermidades, etc.

Para un servidor, cada 7 de setembro tráeme á memoria este xenial e fabuloso grupo que foi Mecano e, en concreto, este tema musical. Carpe Diem.

** Un lobo con pés de cordeiro

Así é unha secta. Onte vin nunha cadea privada de televisión (de vez en cando poñen algo que vale a pena) unha reportaxe no que se abordaba o tema das sectas. Unha reporteira camuflada introduciuse nas sectas da "Iglesia da Ciencioloxía" e na secta dos "Raelinos". Antes de nada, a miña felicitación á valentía, atrevemento, paciencia e manexo da investigación por parte da reporteira. Parece mentira que hoxendía moit@s incaut@s sigan caendo nas redes destas sectas, que se aproveitan da personalidade débil e influenciable da xente. Convén lembrar que o lucro económico (e algo ou moito de tolería) é o que move a todas estas sectas.

A reportaxe xa se emitira polo mesmo canal hai un ou dous anos, pero daquela non o vira completo. Principiaba a investigación coa famosa "Iglesia da Ciencioloxía" apadriñada polo actor estadounidense Tom Cruise (na foto da esquerda aparece en plena conferencia). (...)

A reporteira acercouse pola sede en Madrid desta secta. En seguida se acercou unha persoa que lle dou un papel no que se lle ofertaba un test de personalidade gratuido. A reporteira aceptou. Logo de cubrir o test dixéronlle que tiña problemas de comunicación (eles non sabían naquel momento que era xornalista, queda claro). Ofertáronlle diferentes cursos para facer e superar os seus problemas de comunicación, etc., etc.

Os cursos valían 100 euros creo cada un....No que se viu consistía en contar ventanas, tocalas, mirar fixamente para unha nena duns 9 anos, estar sentada cos ollos pechados durante varias horas, e un sinfín de estupideces. Do que se trataba era de anular a vontade da persoa que aceptaba facer o curso, para facela sumisa á secta.


Na investigación tamén se constataba o emprego en precario que lle ofertaban ós que desexaban traballar nesa secta: No caso da periodista 25 horas semanales sen límite de horario, previa firma dun contrato!!!. Asemade, constataba o emprego de menores na secta, como por exemplo o da nena duns 9 anos que exercía de instructora dunha parte do curso (aquel de estar mirándose fixamente coa reporteira).

Logo de ter material suficiente acabaron por descubrir á xornalista porque lle pasaron un detector de mentiras. Expulsárona. Daba igual porque tiña todo o material necesario para a elaboración da reportaxe.

Quero insistir en que o gran reclamo desta secta é o actor Tom Cruise... Non me estraña en que a Paramound o despedira hai so uns días. Parece ser que non so xogou na súa contra a baixada de ingresos polas películas protagonizadas polo actor, senón a súa pertenza a esta secta.


A segunda reportaxe do programa tiña por obxecto reflectir o funcionamento interno da secta dos raelinaos, fundada por un piloto francés de coches que se retirou logo de que tivese un encontro cuns marcianos e lle deran un mensaxe....Palabra que non vos estou contanto un conto, so o que Rael dicía na t.v.


Desta vez a "nosa" reporteira meteuse nesta secta. Cómpre dicir neste punto que se moven inxentes cantidades de cartos en forma de "donativos" e que promove o amor libre entre os seus membros. Dado que a reporteira parece ser que era guapa, en seguida despertou a admiración de Rael, o seu líder. Ó fin da reportaxe nomeouna representante máxima dos raelinos en España.....Un posto que, como moi ben dicía o relator da reportaxe, quedaría vacante logo da emisión da investigación pola t.v.

As orxías e o amor libre eran unha constante nas reunións dos seus membros. A xoven reporteira zafouse poñendo mil e unha excusas. Neste apartado so dicir que o líder da secta, Rael, rodeábase dunhas mulleres a que el denominaba "os ánxeles" que, aínda que non o quixeran, tiñan que acceder ás pretensións sexuais de Rael cando éste o considerase oportuno.....Parece a época romana....

Nas dúas reportaxes entrevistáronse a persoas que sufriran, ben en primeira persoa ou ben porque coñecían a amigos que se deixaran seducir por elas, todo as mentiras ue pregonaban as dúas sectas en cuestión. O desencanto máis profundo, o noxo e a equiovocación grave que tiveran era o denominador común destas dúas persoas entrevistadas.


Nada máis, estas foron unhas pinceladas deste espléndido reportaxe de investigación que destapa, unha vez máis, o negocio das sectas a costa de persoas, que primeiro son captadas prometéndolles mil cousas e pouco a pouco vannas desplumándoas economicamente (cando menos) para logo cando xa lle chuparon tódolos cartos posibles, deixalas tiradas.

As lagunas da lexislación permiten as atrocidades destas sectas. Deberíase rematar con todo isto, porue está en xogo a saúde e a vida das persoas e das súas familias. Pero claro, como o das sectas non poñen en perigo ós dereitos de autor e os benefíocs económicos dalgúns, pois non corre présa.... Isto pode sonar duro, pero é así. E senón ¿por que non se elminan as lagunas xurídicas para acabar coas sectas dunha vez por todas?

Precaución amig@s.

Carpe Diem