Góstame muito a primeira Xulio. Amor i esperanza. A segunda entroques éche verdadeiramente tristeira: ises amigos ou amigas oportunistas soiamente presentes ás maduras e non ás duras. Aborrecíbeis i aproveitados seres.
Patri, so discrepar nunha cousa contigo: a primeira canción tamén é triste pois fala dun desamor. Iso sí, é marchosa e pegadiza.
Na segunda coincido plenamente: como xa dixen en varias ocasións en A Lareira Máxica tódalas persoas (e a que diga o contrario ou minte ou non se quere dar conta) temos moitos coñecid@s pero moi poucos amigos de verdade. Confundimos coñecer a alguén ou levarnos ben con alguén con ser un AMIGO. Un amigo é alguén no que confiamos e podemos estar falando horas e horas do tema que sexa e sentirnos moi a gusto apoiándonos e escoitándonos mutuamente sempre que faga falta, sempre. Como moi ben dis, son bastantes esas persoas oportunistas que so están contigo por interés e non por verdadeira amistad. Nos malos momentos e nos pequenos detalles é onde se coñecen ós/as verdadeir@s amig@s. Un biquiños moi pero que moi forte QUERIDA AMIGA.
Bueno, Claro que a canción de Amaia Montero é triste, pero todo se contrarresta coa música alegre e pegadiza (sobre todo o estrebillo). Eso é bo, pois por un lado a letra, a pesar do triste relato que conta, atopa unha música alegre que invita por un lado a reflexionar sobre o que lle pasou á protagonista mentres que fai a música fai que nos saquemos a tristura de enriba. Algo parecido ó que ocorre coa música da Bachata, da cal xa fixen un pequeno artígo aquí na lareira. A filosofia pode volver a ser baila a pesar das penas
Sucios Poemas De Amor, de Rafael Calero Palma
-
Sucios Poemas De Amor es el último libro del poeta Rafael Calero Palma. Un
libro donde ese misterio llamado “amor” va y viene, abre y cierra puertas,
sale ...
F+ La ética de la atención en Simone Weil
-
¿Qué significa realmente ver al que sufre? Simone Weil propone que la
pregunta moral fundamental no es «¿qué debo hacer?», sino «¿cuál es tu
sufrimiento?»....
Julio Iglesias nos demanda: nos vamos a defender
-
[image: Julio Iglesias nos demanda: nos vamos a defender]
En elDiario.es nos reafirmamos en todo lo publicado; no nos vamos a
retractar
No es una sorpre...
Mitosis eterna
-
Mitosis eterna. Viñeta del 23/02/2026 en CTXT Así es la cosa de la
actualidad. Las noticias caducan a la velocidad de un estornudo. Si a usted
aún le tiene...
XV Premios La Buena Prensa
-
Se puede presentar cualquier texto en castellano publicado en 2025 en
soporte papel o digital. Los galardones están abiertos a medios de
comunicación de ...
El fracaso del Reino Privativo de Mallorca
-
*¿Qué significa privativo en derecho? *
*Privativo en derecho hace referencia a algo que *
*pertenece o es exclusivo de una sola persona o entidad, lo que si...
3 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!! :
Góstame muito a primeira Xulio. Amor i esperanza.
A segunda entroques éche verdadeiramente tristeira: ises amigos ou amigas oportunistas soiamente presentes ás maduras e non ás duras. Aborrecíbeis i aproveitados seres.
Patri, so discrepar nunha cousa contigo: a primeira canción tamén é triste pois fala dun desamor. Iso sí, é marchosa e pegadiza.
Na segunda coincido plenamente: como xa dixen en varias ocasións en A Lareira Máxica tódalas persoas (e a que diga o contrario ou minte ou non se quere dar conta) temos moitos coñecid@s pero moi poucos amigos de verdade. Confundimos coñecer a alguén ou levarnos ben con alguén con ser un AMIGO. Un amigo é alguén no que confiamos e podemos estar falando horas e horas do tema que sexa e sentirnos moi a gusto apoiándonos e escoitándonos mutuamente sempre que faga falta, sempre. Como moi ben dis, son bastantes esas persoas oportunistas que so están contigo por interés e non por verdadeira amistad. Nos malos momentos e nos pequenos detalles é onde se coñecen ós/as verdadeir@s amig@s.
Un biquiños moi pero que moi forte QUERIDA AMIGA.
Bueno, Claro que a canción de Amaia Montero é triste, pero todo se contrarresta coa música alegre e pegadiza (sobre todo o estrebillo). Eso é bo, pois por un lado a letra, a pesar do triste relato que conta, atopa unha música alegre que invita por un lado a reflexionar sobre o que lle pasou á protagonista mentres que fai a música fai que nos saquemos a tristura de enriba. Algo parecido ó que ocorre coa música da Bachata, da cal xa fixen un pequeno artígo aquí na lareira. A filosofia pode volver a ser baila a pesar das penas
Publicar un comentario