sábado, 20 de abril de 2013

** Voy a mil...(1984)


SANXENXO. Julio Torres

O máis importante dun equipo de fútbol non so é meter goles, senón que xogue ben e que destile frescura. Olé Olé foi un grupo que tivo diversas etapas. As máis sobranceiras foron as dúas primeiras: 1982-1985 con Vicky Larraz como cantante, e a de 1985-1991 na que a vocalista foi Marta Sánchez. As dúas épocas tiveron grandes cancións, pero a pesares de que hai varios temas que me gustaron dos Olé Olé con Marta Sánchez, as de Vicky calzan máis pop-rock. Dous bos exemplos son: "No controles" e "Voy a mil", single do cal subo o vídeo. Data de 1984 e foi un tema fresco con ritmo e musicalidade. Con Marta Sánchez tamén houbo boas cancións, quizais as máis exitosas do grupo. Sen embargo, vai ser que na música -coma no fútbol- non todo vai ser a dianteira marcando goles ou os éxitos, senón tamén un equipo como colectivo humano aderezado coa gran voz dunha carismática persoa. Mágoa que non triunfara Vicky Larraz en solitario.

venres, 19 de abril de 2013

** Amor


SANXENXO. Mary Camiña

Amor é mirarte e verme reflexada en tí,
amor é sentir “bolboretas” bailando no meu interior.
Amor é mirarte e entenderte.
Amor é a maxia de sentirte cerca ainda que non estés.
Amor é que se me dilaten as pupilas con tan só verte.
Amor é a inexistencia dun mundo sen tí.
Amor é formar parte dun soño común.
Amor é sentirse libre coma un paxaro.
Amor é alimentar día a día o mellor de cada un.
Amor é curar xuntos as feridas
para as que non estamos preparados,

Amor é dar saltos de ledicia cando te vexo feliz...
Amor é a manta que me abriga cando teño frío.
Amor é que me doia o corazón cando te vexo sufrir.
Amor é saberte feliz ainda que non sexa comigo.
Amor é que me doia a alma cando non te teño cerca,
Amor é o motor da miña vida e sen él non podería vivir...
Amor, ...qué é o AMOR???
AMOR es TÍ...



** Humor para principiar un fin de semana soleado (por fin!!)

domingo, 14 de abril de 2013

** Moras


SANTIAGO DE COMPOSTELA. Alvariño


Me gustan las moras. Quizás sea la única fruta, junto con las frambuesas, que como por puro placer. Sí, hoy va de moras. Concretando un poco, del poder limpiador de la mora. De ese Kalia Oxi-algo del alma llamado mora. Lo que pasa es que la mora sólo quita manchas de mora. Es decir, sus poderes son un poco limitados pero, por otra parte, tremendamente eficaces.

El refranero español es muy oportunista. Existe un refrán para cada tema y también el refrán que afirma justo lo contrario. ¿Fiabilidad del refranero? A priori, no muy elevada. Desconozco si a algún sesudo del CSIC se le ha ocurrido estudiarla.

Bueno, al tema: moras. Hay varios tipos de moras atendiendo a su tamaño, a su grado de maduración, a sus cualidades organolépticas, etc., etc. Y, por pura lógica, si existen tan variada tipología de frutos, tiene que existir, por lo menos, la misma variada tipología de manchas. De aquí, que no todas pueden ser iguales. Y con eso quiero decir que unas manchas tienen que ser más difíciles que otras. Son esas manchas que se incrustan en el alma y que sólo la fuerza de los vientos y los temporales más feroces son capaces de eliminar. Otras, no. Esas son simplemente manchas y una mancha es siempre un incordio, para que negarlo. El caso es que donde había poco calor, las manchas se van más fácilmente.

Y con esto, y finalizando, diré que puse todo de mi parte y que las cosas no salieron bien. Será que soy persona y no paloma, será que no me conformo con las migajas.

Puede que el refranero en esta ocasión lleve razón. En estos días grises que acabamos de dejar atrás, cuando el camino se me hizo cuesta empinada y las piedras milenarias se volvieron crestas afiladas, encontré quién me tendiera la mano. Es primavera, otra vez.