mércores, 21 de marzo de 2012

** ¿GOLPE DE ESTADO EN EUROPA?


PONTEVEDRA. O Moucho

Supoño que xa a estas alturas xa andaredes un tanto ó loro nas noticias de cómo os gobernos xa non gobernan coma antes, sinón que son como marionetas dos mercados financieiros. Incluso, últimamente, habiades de oír a historia da dimisión dun directivo de Goldman Sachs, dicindo que dimitía porque o xigante bancario, facía políticas de exprimir ós clientes en vez de ofrecer os mellores productos dos que disponen.

Hai uns meses puiden leer nunha rede social, o seguinte texto que vos deixo debaixo que me pareceu acertado, e que co paso dos meses as noticias lle daban a razón a tal contido. Por eso quería facervos chegar a reflexión ben fundada do autor, do cal non sei o seu nome, así que Julio terás que perdonar que non teña referencias do autor. Pero é que resulta tan significativo este artigo que non sei que me dá o non poder axudar a difundilo, pois todo está fundado e pódese investigar polo periodista máis curioso, de forma que pode comprobar que todo o que se di é certo.

Aquí vos deixo o texto que lin hay xa uns meses. Despois opinade e si podedes difundídeo:



=======================================================
“Asunto: El golpe de estado de Goldman Sachs a Grecia e Italia

Disculpad.... Porque, sí, ¡Es bastante largo! Un abrazo a todos/as, Os pido por favor que leáis este articulo hasta el final. Es largo, lo sé, pero por favor leedlo, hay cosas que es importante saber.

La situación político-económica en Europa es ya insostenible. Asistimos impasibles al traspaso de poderes en Italia y Grecia. Los medios de comunicación pasan de puntillas sobre el fondo del asunto, e independientemente de la antipatía que sus dirigente despertaban en amplios sectores de la población, en la práctica, este cambio supone reemplazar a los "democráticamente" elegidos por otros, los llamados "technócratas", que ni fueron elegidos por el pueblo, ni les resultan siquiera familiar. Si el sistema democrático actual se hallaba ya de por sí en un estado deplorable, y a pesar de que se haga alarde de que todas las garantías parlamentarias han sido respetadas, esto constituye técnicamente un golpe de estado encubierto en el que los beneficiarios son los mercados y sus estrategias especulativas salvajes.

Lo desgrano, para que quede claro: ¿Sabéis quienes son Lucas Papademos (actual dirigente Griego tras la dimisión de Papandreu) y Mariano Monti (ahora al frente del gobierno italiano)? ¿Sabéis quien es Mario Draghi (actual presidente del Banco Central Europeo)?

¿Sabéis lo que es Goldman Sachs? Os lo explico: Goldman Sachs: es uno de los mayores bancos de inversión mundial y co-responsable directo, junto otras entidades como la agencia de calificación Moody's, de la crisis actual, y uno de sus mayores beneficiarios. Sólo a modo de pincelada, en 2007 ganaron 4 mil millones de dólares en operaciones que desembocaron en el desastre actual. ¿Como lo hicieron? Animaron a los inversores a invertir en productos sub-prime que sabían que era productos basura, y al mismo tiempo se dedicaron a "apostar" en bolsa por el fracaso de los mismos. Eso es solo la punta del iceberg, y está muy documentado, podéis investigarlo. Mientras leéis este e-mail se están forrando a base de especulación sobre las deudas soberanas.

Papademos: Actual primer ministro griego, tras la dimisión Papandreu. No elegido por el pueblo. - ex-gobernador del Banco de la Reserva Federal de Boston entre 1993 y 1994. - vicepresidente del Banco Central Europeo de 2002 a 2010. - Miembro de la Comisión Trilateral desde 1998, fundada por Rockefeller, lobby neo-liberal (se dedican a comprar políticos a cambio de sobornarles) - ex-Gobernador del Banco de Central Grecia entre 1994 y 2002. Falseó las cuentas de déficit público del país con la ayuda activa de Goldman Sachs, lo que condujo en gran parte e la actual crisis que sufre el país.

Mariano Monti: Actual primer ministro de Italia tras la dimisión de Berlusconi. No elegido por el pueblo. - ex director europeo de la Comisión Trilateral antes mencionada. - ex-miembro del equipo directivo del grupo Bilderberg. - asesor de Goldman Sachs durante el periodo en que ésta ayudó a ocultar el déficit del gobierno griego.


Mario Draghi: Actual presidente del Banco Central Europeo en sustitución de Jean-Claude Trichet. - Ex-director ejecutivo del Banco Munidal entre 1985 y 1990. - Vicepresidente por Europa de Goldman Sachs entre 2002 y 2006, periodo en que se realizó el falseo antes mencionado.


Bien, qué casualidad, todos de la mano de Goldman Sachs. Los que crearon la crisis se presentan ahora como la única opción viable para salir de la misma, en lo que la prensa estadounidense está empezando a llamar "El gobierno de Goldman Sachs en Europa". Se tiende a querer hacernos pensar que la crisis ha sido una especie de resbalón, pero la realidad apunta a que detrás de ella hay una voluntad perfectamente orquestada de hacerse con el poder directo en nuestro continente, en una maniobra sin precedentes en la Europa del siglo XXI.


La estrategia de los grandes bancos de inversión y agencias de calificación es una variante de otras llevadas a cabo anteriormente en otros continentes, se viene desarrollando desde el inicio de la crisis y está desde mi punto de vista está siendo la siguiente:
1. Hundimos a los países mediante la especulación en bolsa/mercado. Los volvemos locos de miedo a lo que dirán los mercados, que nosotros controlamos, cada día.
2. Los obligamos a recurrir a préstamos para mantenerlos en Status Quo, o "salvarlos". Estos préstamos están estrictamente calculados para que los países no los puedan pagar, como es el caso de Grecia que no podría haber cubierto su deuda ni aunque su gobierno vendiera el país entero, y no es ninguna metáfora, es matemática.
3. Exigimos recortes sociales y privatizaciones en detrimento de los ciudadanos, bajo la amenaza de que si los gobiernos no los llevan a cabo, los inversores se retirarán por miedo a no poder recuperar el dinero invertido en la deuda de esos países y demás inversiones.
4. Se crea un altísimo nivel de descontento social, propicio para que el pueblo, ya sonado, accepte cualquier cosa con tal de salir de la situación.
5. Colocamos a nuestros hombres donde mejor convenga. Si os parece ciencia ficción, informaos: este tipo de estrategias están perfectamente documentadas y se han venido utilizando con distintas variantes a lo largo el siglo XX y XXI en otros países, notablemente en latinoamérica por parte de los EEUU cuando se dedicaban, y se siguen dedicando en la medida que pueden, a asfixiar económicamente mediante la deuda exterior por ejemplo a países de América Central, para crear descontento social y aprovecharlo para colocar a dirigentes afines a sus intereses.


Ahora esto está pasando en Europa, y ya no es que lo haga EEUU, sino que lo hace la industria financiera internacional. Y lo que está ocurriendo bajo la mirada impotente y/o cómplice de nuestros gobiernos es el mayor robo jamás realizado en la historia de la humanidad y a escala planetaria, son golpes de estado, y violaciones flagrantes de la soberanía de los estados y sus pueblos. Es muy fácil informaros en internet. Decídselo a vuestros amigos, pasad esto a cualquiera que pueda estar interesado. Yo que sé. Se nos están comiendo vivos... La gente tiene que saberlo.
Gracias por leerlo.”


=======================================================

Como vos dixen antes, este texto foi escrito hai xa preto de 9 meses aproximadamente. Non me fixei en quen o escribiu, pero o que nos di ten moita base. ¿Deberían os gobernos seguir facéndolle caso ós mercados? ¿ou deberían os gobernos de Europa, de forma conxunta e arriesgarse a non seguir as indicacións de axencias de calificación que traballan para estes tipejos que o único que lles importa é gañar cartos a base de especulacións a tamaño mundial? Pois nada, aí queda este estudio exposto por un descoñecido pero con unha gran base de investigación que o avala.

luns, 19 de marzo de 2012

** Templario


SANTIAGO DE COMPOSTELA. Alvariño


Qrabia me da ponerme el traje de caballero templario y ¡hala!, tirar para las cruzadas. Con lo bien que estoy sacando fotos a las flores. ¡Qué harto estoy de que la gente me cuente sus problemas! Es que no se dan cuenta de que no puedo más. Pues, no. Y lo mío no es egoísmo, es impotencia. Yo no puedo hacer nada. De sobras sé que el mundo está lleno de nazis y mafiosos. También están los malvados, esos que no tienen ningún poder, que son tan marionetas como los demás, pero lo mismo que los dragones enfurecidos escupen llamaradas, estos cuando abren la boca escupen mierda.

Porque cae mierda de todas partes, para que negarlo. Y aquí estoy yo, en medio de este campo de batalla, yo que no quiero ser guerrero, que quiero ser trovador. Porque esta guerra es una guerra perdida.

Todos los días se repite la misma cantinela. Me piden respuestas. Respuestas complejas cuando las reglas del juego eran más o menos conocidas. Respuestas imposibles cuando el firme del camino se ha vuelto de arenas movedizas.

-¿Y si...?
-¿Y si...?
-¿Y si...?

¿Y si la gente se callara y me dejaran respirar? ¿Acaso no saben que soy asmático? De sobras lo saben, lo que pasa es que cuando apetece vomitar estiércol, lo más prudente es tener una bacinilla cerca.

** Efemérides. Tal día coma hoxe...19 ó 25 de marzo


NEGREIRA. X. Amancio Liñares Giraut & Antonio Puentes Chao





marzo-20 1908 Os restos mortais de Curros Enríquez, gran impulsor do galego e da creación da RAG, son embarcados na Habana con dirección a Galicia.
marzo-20 1910 Falece en Vedra (A Coruña) o cóengo e erudito Antonio López Ferreiro, autor de varias novelas históricas e da Historia da S.A.M.I. Catedral de Santiago de Compostela. Emparentado cos donos -apelido Ferreiro- do Pazo do Cotón (Negreira).


marzo-21 1874 Nace na Coruña o compositor galego Andrés Gaos Berea, quen lle puxo música a varios textos na nosa lingua.
marzo-21 1948 Falece en Segovia o escritor galego Xosé Crecente Vega.
marzo-21 1995 Morre o cineasta, autor de varias películas en galego, Luciano Manuel (Chano) Piñeiro.


marzo-22 1863 Falece en Madrid Nicomedes Pastor Díaz, autor que, segundo o estudoso Ricardo Carballo Calero, escribiu o «primeiro texto de poesía propiamente lírica [tras os Séculos Escuros]» no noso idioma: «A alborada» (escrita en 1828).
marzo-22 1992 Falece o noiés Xosé Antón Avilés Vinagre, coñecido literariamente como Antón Avilés de Taramancos.
marzo-22 1997 Un exemplo de uso oral, público e colectivo do noso idioma: máis de trinta poetas do Batallón Literario da Costa da Morte lembraron a Avilés de Taramancos en Noia, facendo un recitado dos seus versos.


marzo-24 1878 Nace en Muxía o poeta Gonzalo López Abente.
marzo-24 1897 Nace no Pino o empresario, difusor e mecenas da cultura galega en Uruguai, Xesús Canabal.


marzo-25 1913 Con esta data, na Habana, asina o líder agrarista Basilio Álvarez a «Introducción» do libro inicial do seu amigo Ramón Cabanillas: No desterro.
marzo-25 1970 O xornal La Región, de Ourense, anuncia a falsa noticia da morte do escritor en lingua galega Celso Emilio Ferreiro.
marzo-25 1990 Falece en Compostela Ricardo Carballo Calero, quen fora o primeiro catedrático de galego da Universidade de Santiago. Defensor do Reintegracionismo lingüístico, tamén asinaba como Carvalho Calero.


É este un traballo de cronoloxía realizado polos profesores Antonio Puentes Chao (Lingua e Literatura Galegas) e X. Amancio Liñares Giraut (Xeografía e Historia).

sábado, 17 de marzo de 2012

** Un día gris. Reflexións acertadas ou non...


SANXENXO. Julio Torres

Escribir reconforta ós escritores cando se ten algo que contar. Incluso cando non, din outros. Ver chover alegra os secos campos e enche de alegría os encoros. Hoxe choveu, estivo nublado. Foi un día gris, no que apenas agromaron os raios do sol que se quedou a xogar ó escondite por momentos, máis logo optou por botarse a durmir unha prolongada sesta. Desas sestas eternas das que te levantas desnortad@.

O que malo pode ser para algúns bo é para outros. E no tempo, tamén pasa. Iso lémbrame eses refráns que sempre teñen dúas caras e do que coido que xa vos falei nalgunha ocasión. Sempre, ou case sempre, hai un dito popular para todo. Marzo ventoso e abril chuvioso fan a maio florido e fermoso, entra en profunda contradición co de que ata o 40 de maio (o 9 de junio enténdese) non te quites o saio. ¿A cal lle faremos máis caso? Depende...

Máis alá de ditos e refráns, os días tristes chuviosos infunden reflexión e respeto tinguidos dun gris ácido. Nestes tempos de crise, a desilusión, a desmotivación, o desánimo e a decepción agroman entre unha poboación farta de abusos e peticións inxustas, namentres os verdadeiros culpables da crise (ou cando menos, os que máis) se pasean nos seus coches de gama alta e se rin dos sacrificios que teñen que pasar as clases medias e baixas. Eles, namentras, disfrutan de paraísos económicos e de lecer. De vez en cando fan zapping nos canales da televisión que emiten as penurias que pasan os parados ou os empregados que ven como se lles recortan dereitos e soldos.

Noutro canle da televisión , un banqueiro de constitución física de ouro macizo, cunha pensión próxima ós 3.000 euros mensuais, acércase a unha farmacia a levar varios medicamentos sen pagar un céntimo.

Novamente zapping. Sae un político que é diputado é concellal, e outro que é senador e concellal. Ambos perciben dietas e ven como as súas viaxes a destinos lonxanos. Ata China se fai falta, ou á útima feira de turismo.

Máis zapping: nunha canle falan de varios expresidentes que perciben soldos por ter sido presidentes de goberno, pero que non renuncian a eles incluso cando traballan en empresas privadas ou en institución públicas.

Preme outra tecla no mando da televisión. Un xulgado condena a cadena perpetua a un neno que roubou unha mazá, pois non tiña para vivir. Pola contra, altos cargos constitucionais serán declarados inocentes aínda que roubasen o ouro e o mouro de todo o planeta. A xusticia existe, pensan moitos cidadáns, namentres a crise leva por diante os seus poucos aforros. Outros, levoullos o seu banco de toda a vida por unha preferente estafa da que ninguén é culpable. O mundo ó revés pensa a poboación.

Cambio de canal unha vez máis: un político chega nese intre a un mercado ou plaza de abastas a facerse a foto de rigor na campaña, plaza que so visita de catro en catro anos co mesmo fin....

Un último intento: as últimas novas da Igrexa. A súa última campaña por recaudar fondos na Declaración da Renda. Na Cope, entrentanto, da comezo o programa de Deportes, feito polos memos que uns anos antes traballaban na Cadena Ser e que, a golpe de talonario, ficharon pola cadena da Conferencia Episcopal. Fan falta fondos para a Igrexa, aínda que non nota a crise. Soamente nos anunciantes nos seus diferentes medios de comunicación. Menos mal que son apolíticos e que están contribuínda na política de austeridade do Goberno. Menos mal...

Namentres, na cidade da Cultura de Santiago chove. A xente abre os paraugas, pero é incapaz de parar a multitude millóns de gotas de auga que caen por alí. Alguén di: “se fosen cartos, que ben nos virían...” Chove, chove con forza. O día está gris, moi gris. Preto de alí, na Lavacolla, alguén colle un avión destino aeoroporto de Castellón… Non obstante, a palabra crise non existe “crise, ¿que crise?” exclama alguén...

De fondo soa música. Unha voz transforma en marrón un día gris. Segue a chover. Lonxe de amaniar, a chuvia cae con máis forza...