** La cabra, again

---

SANTIAGO DE COMPOSTELA. Alvariño

---

L o confieso, he vuelto a caer. La carne es tremendamente débil y la voluntad muy escasa. Otra vez, y van dos. Otra vez me toca sufrir y tirarme de los pelos. Otra vez la dichosa cabra:

-Beeeter, beeeter, beeeter,...

Esta vez ha sido el tinte. La otra vez fueron las cerdas-púas de erizo. Siempre falla algo, no lo entiendo. He caído de nuevo, ¿por qué?, ¿por qué?, ¿por qué?,...
Esta vez me tocado una cabra negra, la muy puta era teñida.

Todo empezó por culpa de la dichosa mofeta. Tenía ganas de tener una mofeta, muchas. Podría ir a Sephora y comprame una, podría, sí, pero mi lado más cutre hizo que me fijara en la mofeta de Beter Professional Make Up, unos 10 euros, con un descuento del 15% en las rebajas más inglesas de toda la galaxia. El expositor tenía unas cuantas brochas sin plástico para que las clientas pudiésemos comprobar la inaudita suavidad de la línea Beter Professional. La brocha de polvos es especialmente suave, creo que es de pelo sintético, me recordó a la brochas de Ecotools. La de colorete la han mejorado un poco, pero la cabra sigue tirando al monte. Lo mofeta también es suave, de fibra óptica la parte blanca, y pelo de cabra la parte negra. Por ese precio, y en plena locura rebajil, me decidí a darle una oporturnidad.

Mi gozo en un pozo, ¡cómo destiñen los pelos negros! Un desastre total. Harta de enjabonar, aclarar, y ver como la mofeta seguía destiñendo y destiñendo, me di por vencida. Está casi seca y he comprobado, pasándole un pañuelo de papel, que en seco no mancha. Ahora, me falta probarla y comprobar sus virtudes, si es que las tiene, que ya se verá. Por lo menos, después de tanto lavado, sigue siendo suavita y reconozco que solo le ha caído un pelo, negro, para más datos.

** Onde hai patrón ás veces teñen que mandar os mariñeiros

---

SANXENXO. Mary Camiña

---

Colaboradora de A Lareira Máxica

A piques de rematar este 2.011, esperemos que o acontecido estos últimos meses no Club de Baloncesto Baltar- Sanxenxo nos fixese reflexionar sobre qué camiño habemos de seguir neste novo ano 2.012.

Chegamos ao final da tempada 2.010-11, con dous sentimentos encontrados. Por unha banda, coa ledicia e satisfación de ter un equipo alevín invicto que gañou o DAB-Campeonato Zonal Mixto-Mixto e o DAB XOGA AROUSA-XOGA AROUSA. E por outra banda, coa tristeza da saída do Clube, por motivos persoais, do adestrador deste equipo Julio César Aguín.

Así e todo enfrentámonos ao comenzo da pre-tempada 2.011-12 con renovadas ilusións debido á "fichase" dunha nova adestradora de ámbito nacional que o presidente do C.B. Baltar calificou como excelente.

Nun principio todos estabamos contentos, moi contentos, coa labor desempeñada pola nova adestradora, durante cáseque todo o verán propúxose por en forma ao equipo infantil.

Pero chegado os finais do mes de agosto, comezamos a ser testigos das primeiras mostras de inaptitude desta persoa, con máis exactitude, durante o Campeonato de Baloncesto Urbano 3x3 que se celebrou en Pontevedra. Entre outras cousas vimos a unha persoa só centrada no xogo e totalmente indiferente ás lesións que sufriu algún dos nenos. Como era a primeira toma de contacto só o comentamos coa Directiva do Clube (a cal se mostrou indignada coas persoas que lle comunicamos o sucedido).

...Ampliar/recoller resto do artigo [ +/- ] TRANQUIL@S: ¡Non se abren ventanas!

Non tardamos moito en recibir as queixas dalgúns dos nenos. Os pais e socios, nun principio tratamos de falar coa adestradora para saber qué era o que podía estar pasando, e cómo poder solucionar algún posible malentendido que puidese haber, xa que, o que queremos a maioría dos membros do clube é que os nosos nenos xoguen, se divirtan e sobre todo aprendan os valores máis nobres do deporte en equipo. A actitude da adestradora foi un tanto indiferente e as súas respostas rozaban descaradamente a burla e o desprezo.

Algúns nenos comezaron a sentirse incómodos e moitos deles abandonaron o deporte, outros queixábanse de calambres e tiróns nas pernas os días posteriores aos adestramentos. Pronto habería unha Asemblea Xeral do Clube polo que trasladaríamos as nosas preocupacións á Directiva e intentaríamos averiguar o que pasaba, por qué tantos nenos se foran do equipo, eran 14 nenos ao principio, e chegaron a quedar 6.

Decidimos, pois, quedarnos a ver os adestramentos nas gradas, cal foi a nosa sorpresa cando nos encontramos que a adestradora mostraba unha aptitude agresiva, tanto xestual como verbal, poñía castigos humillantes que uns xogadores propiciaban aos outros, fomentaba o individualismo no equipo; e por riba, ao rematar o adestramento físico mandabaos sentar directamente nun banco para darlle unha "charla-lavado de cerebro" semi-técnica sin facer ningún tipo de estiramento, de ahí que os nenos tivesen sobrecargas musculares e tiróns. Como se iso non chegara, saltábase os horarios, non respetaba nin as normas nin o traballo dos demáis e máis dunha vez fíxolle desprante aos nenos e á persoa que abre o Pavillón (fóra das súas horas laborais). Chegou a insultarnos ás nais no facebook que abriu " Baltar Baloncesto Baltar", o cal xa borrou pero do que posuimos copia, chamándonos "descerebradas" por intentar solucionar as cousas e defendelos nenos e o deporte.

Ao ver semellante panorama, puxémonos en contacto coa Concellería de Deportes do Concello, en concreto, coa actual Concelleira Dª. Isabel González, a cal se mostrou disposta a colaborar en todo momento e desde a primeira nova que tivo do que estaba sucedendo, xa que, ademáis, o Clube mesturara o que eran actividades extraescolares cos adestramentos dos equipos propios. Despois de quedarnos claros os horarios e os acordos entre Concello e Clube , e despois de que o presidente do clube se negara na reunión a destituir á adestradora habendo no Clube neses momentos un adestrador que podía facerse cargo deles; e encargándonos a nós, as nais e pais dos rapaces, que buscásemos un adestrador para os nenos , decidín levar aos meus fillos a baloncesto en horario das Escolas Municipais. (O Clube contaba con catro adestradores e tres equipos, non era necesaria a demora).

O primeiro día que o meu fillo non adestrou con ela foi o último para a adestradora, e non porque o meu fillo non fose, ou porque falásemos co Concello, nin porque as nais protestáramos, nin porque a Directiva o acordara,... simplemente porque a adestradora por fín ensinou a súa verdadeira faceta cando intentou agredir físicamente, e o fixo psicolóxicamente, a unha das nais que lle fora pedir explicacións do trato que recibira o seu fillo durante todo o adestramento, e da que foron testigas máis dunha ducia de persoas, e tamén, tristemente, os nenos. Esta nai á que agrediu quedou desfeita, asustada, só con mencionarlle o baloncesto entrábanlle taquicardias, tivo que ser atendida profesionalmete e segue en tratamento; xa que por riba a nai do neno que viñera de Marín coa adestradora increpouna, ameazouna e intentouna agredir tamén.

Despois destes feitos interpúxose unha denuncia ante a Garda Civil. Somos un Clube pequeno pero non imos permitir que ninguén pise os principios e valores que levamos defendendo tantos anos, polo ben dos nosos fillos e o futuro do deporte.

O que pasou despois ninguén o sabe,..., uns dicen que a despediu o Clube, outros, que chegou a Garda Civil a buscala e xa non estaba..., o que sei é que ela xa fora "invitada" a irse do Arxil e o PeixeGalego por comportamentos do mesmo estilo, e que esa non é maneira de tratalos nenos. O equipo quedou desfeito e pouco a pouco estamos tratando de recompoñelo, os danos físicos e psicolóxicos que quedaron nos nenos comezan a cicatrizar..., e esperamos que co tempo e boa vondade todo irá encauzándose..., o pobre Félix (o novo adestrador) ten moito que traballar con estos nenos para volvelos ao que eran antes do paso desta adestradora, xa que, como se dun furacán se tratase, deixou moitas feridas e moi poucos recursos... O máis triste de todo é que tratándose de nenos, a Directiva, antes de contratala non fixera as averiguacións que nós os pais, nais, e socios do Clube tivemos que facer pola nosa conta...

Dentro duns días comenza un novo ano, o 2.012, comeza unha nova era de esperanza e traballo no C.B. Baltar.

A nosa máis sincera gratitude hacia todas aquelas persoas que se preocuparon polo ben do Clube o do deporte.

** Efemérides. Tal día coma hoxe...(Do 1 ó 11 de xaneiro)

---

NEGREIRA. X. Amancio Liñares Giraut & Antonio Puentes Chao

---

EFEMÉRIDES. TAL DÍA COMA HOXE...

É este un traballo de cronoloxía realizado polos profesores Antonio Puentes Chao (Lingua e Literatura Galegas) e X. Amancio Liñares Giraut (Xeografía e Historia).

Trátase de irmos seguindo día a día o presente ano 2012 e compartillando acontecementos relevantes, relacionados coa lingua e a cultura de Galicia, ó longo dos tempos. Así queremos contribuír con esa campaña que puxo en marcha RADIOFUSIÓN e que leva por nome VITAMINAS PARA O GALEGO!, axudando así a poñer en valor a nosa cultura cunha voz propia, no medio da polifonía das culturas do mundo.

(NOTA: Nesta primeira ocasión, para comezar, o texto é algo longo, porque collemos as datas todas entre os días 1 e 11 de xaneiro, pero de agora en diante iremos anotando estas EFEMÉRIDES. TAL DÍA COMA HOXE... nun seguimento case diario ó longo de 2012, e, polo tanto, máis breve).

---

EFEMÉRIDES (do 1 ó 11 de xaneiro)

1 xaneiro 1872 Nace en Varilongo (Xallas) o popular (na súa recepción e no tipo de galego que utiliza) poeta José Baña Pose, que asinaba os seus traballos como «Pepe de Xan Baña».
1 xaneiro 1922 Nace El Despertar Gallego, órgano periodístico da Federación de Sociedades Galegas de Bos Aires, dirixido inicialmente por Antón Alonso Ríos.
1 xaneiro 1926 Primeiro número de A Fouce, subtitulado «periódico galego», que se publica en Bos Aires.
1 xaneiro 1986 España ingresa na UE. Aínda tería que pasar moito tempo (ata o 2006) antes de que o galego puidese ser utilizado no seo desta institución.
1 xaneiro 2002 O euro entra en vigor, non só en Galicia, senón como moeda única da maioría de Estados da UE. 01xaneiro-01 2012 O primeiro galego deste ano 2012 nace en Vigo e póñenlle por nome Xián.

4 xaneiro 1882 Publícase o primeiro número do xornal La Voz de Galicia, que progresivamente no tempo iría introducindo algúns artigos e noticias en galego.
4 xaneiro 1912 Nace Celso Emilio Ferreiro en Celanova. Neste ano 2012 Galicia homenaxea o centenario do nacemento deste poeta civil do século XX. Erradamente adoita citarse o día 6, data esta da inscrición no Rexistro Civil. 01xaneiro-04 1977 Publícase a Lei sobre a reforma do Rexistro Civil, que autoriza a que os nomes de pía estean en calquera das linguas do Estado.

5 xaneiro 1933 Publícase Adiante, semanario da Mocidade Galeguista de Celanova. 01xaneiro-05 1936 Falece en Santiago o escritor galego Ramón M.ª del Valle-Inclán (1866-1936).
5 xaneiro 1974 Falece na Guarda (Pontevedra) o fotógrafo de Allariz José Suárez Fernández, considerado como un dos grandes representantes da fotografía galega.
5 xaneiro 1976 Constitúese o Consello de Forzas Políticas Galegas como plataforma unitaria de partidos de dirección galega. Pide o recoñecemento oficial da lingua galega a todos os efectos.
5 xaneiro 2012 Falece na Coruña o polifacético artista e empresario, Isaac Díaz Pardo (1920-2012), alma mater do Grupo Sargadelos e de Edcs. do Castro.

6 xaneiro 1873 Nesta data nace en Taramundi (Asturias) un deses moitos escritores que utilizan na súa obra literaria o galego falado alén das nosas fronteiras administrativas: Conrado Villar Loza.
6 xaneiro 1926 Nace en Pontevedra Francisco Calvo Guerra, Xan das Canicas, un humorista que gravou varios discos con contos galegos.
6 xaneiro 1994 Número inicial d’O Correo Galego (que actualmente recibe o nome de Galicia Hoxe), primeiro xornal de publicación diaria que está integramente en galego. Na actualidade só existe Galicia Hoxe en edición dixital.

7 xaneiro 1893 Publícase en Pontevedra o primeiro número de Extracto de Literatura, revista humorística con bastantes colaboracións en lingua galega, fundada e dirixida por Enrique Labarta Pose e Gerardo Álvarez Limeses.
7 xaneiro 1912 Publícase na Habana o primeiro número de La Alborada, semanario bilingüe, castelán-galego, dirixido por Roberto Blanco Torres.
7 xaneiro 1950 Morre, no exilio de Bos Aires, Afonso Daniel Rodríguez Castelao.
7 xaneiro 1998 «Lley de política Lingüística de Catalunya», que en determinados aspectos é bastante máis taxativa cá galega no referente ó deber de uso do catalán nesa Comunidade.
7 xaneiro 2000 Falece en Madrid o debuxante, humorista e escritor en lingua galega José M.ª Pérez Forxán, que asinaba os seus traballos como Forxán. Nacera en Rons (Negreira) en marzo de 1925.

9 xaneiro 1950 É soterrado no cemiterio da Chacarita, no exilio de Bos Aires, Afonso Daniel Rodríguez Castelao.

11 xaneiro 1842 Primeiro número de El Recreo Compostelano, periódico bimensual ilustrado, inserido no movemento provincialista galego, dirixido por Neira de Mosquera.
11 xaneiro 1859 Nace o escritor Alfredo Brañas, líder do Rexionalismo, na vila de Carballo.
11 xaneiro 1934 Fúndanse as Mocidades Galeguistas de Lugo, agrupación política galeguista, que reivindica o noso idioma, da que vai ser elixido secretario o escritor Lorenzo Varela.
11 xaneiro 1982 Publícase o Estatuto de Autonomía de Asturias, que no seu artigo 4.1 di que «O bable gozará de protección. Promoverase o seu uso, a súa difusión nos medios de comunicación e a súa ensinanza...». Non foi así: esta lingua está hoxe moi minorizada

** Un sueño interrumpido

---

SANXENXO. Julio Torres

---

A lo lejos la cercanía se mostraba entre sus manos. Segundos antes el silencio había hablado hasta quedarse afónico. De repente la luz entró en su habitáculo buscando el fin de la oscuridad. Lleno de pensamientos, reflexiones, recuerdos y esperanzas antagónicamente opuestas, suspiró lentamente antes de exclamar: ¡no puede ser! Confundida y aletargada, su cabeza no lo entendía. No había una explicación lógica para tales hechos. ¿Qué pasaba? ¿Por qué tanto peso? Incomprensible para ella decidió al fin despertarse para volver a la realidad y dejar, por fin, de soñar, pero también de sentir. Jamás lo había imaginado así. Su falta, la falta de sueño se había quedado dormida de tanto evocarla. En un acto de amarga generosidad lo recobraba abrazada al volante. Ya era tarde. El asfalto era su vecino y los pensamientos, reflexiones, recuerdos y esperanzas tristemente se habían desvanecido sin apenas darse cuenta. Triste final al sueño de la vida.
Julio Torres © 2011