mércores, 7 de decembro de 2011

** Anuncios enganosos con letra redonda: o euro


SANXENXO. Julio Torres


Hai 10 anos un anuncio bombardeaba as televisións, incluso por riba dos típicos do Nadal. O do euro, moeda da que está a punto de cumprirse en xaneiro o seu 10º aniversario.

Por moi simpáticos que puideran ser "Los García" e a súa musiquiña repetitiva, o asunto de fondo, o do euro, está claro que non nos benefeciou á xente de a pé en case nada. Faime gracia ver os anuncios e en cómo se incide en que todo será igual e que o redondeo dos precios non se ía producir. Nada máis lonxe...

O único que lle vía de positivo era o feito de que se visitabas outros países da Unión Europea non terías que estar a cambiar de moedas, tarefa certamente incómoda. Bueno, salvo que foras a Reino Unido que alí alí nin valeu hai 10 anos nin vale agora o euro. O motivo está claro: a fortaleza da libra. O que non entendo é porque un dos páises fortes da Unión Europea non ten a obriga de adoptar a moeda único. Tanto que se fala de Grecia e de que poida deixar de usar o euro. ¿E qué pasa co Reino Unido? ¿Por que non se lle obriga, como país membro, a usar o euro?

Sexa como fose, incluso podendo usar o euro en Londres, persoalmente prefería a situación de hai unha década atrás en lugar dos redondeos que pouco ou nada se controlaron. Foron máis as devantaxes que as vantaxes.

O tempo pon cada cousa no seu sitio. Logo de 10 anos, podemos dicir que o anuncio do euro pasará á historia como o maior timo publicitario promovido polo goberno dun país. Sí houbo redondeo. E moito. Faltou control, moito control sobre o redondeo. Claro que sempre haberá persoas que digan que o euro é bo...

Cómpre lembrar algún dos anuncios sobre o euro que se emitiron a finais de 2001 principios de 2002. Son todos de "Los García", a excepción do último. Recomendo especialmente o primeiro ("los precios no suben"),o segundo e o terceiro (o euro en 2011 aínda non é a moeda do Reino Unido), así como o último: Letizia Ortiz promocionando o euro e a non subida dos precios).











-------------------------------------------------------------------------------------------------------
-------------------------------------------------------------------------------------------------------


sábado, 3 de decembro de 2011

** Esta semana


SANTIAGO DE COMPOSTELA. Alvariño



Hay personas que piensan que la vida de la gente corriente es aburrida. Yo pienso lo contrario. Es más, pienso que cada uno de nosotros es dueño y protagonista de una historia digna de ser novelada.

Yo soy de los que tengo cosas que contar. Cosas que me suceden a mi, y que, casualidades de la vida, también les pasan a millones de personas. Es lo que tienen las vidas de las personas de a pie, que todas son completamente diferentes y, al mismo tiempo, muy parecidas.

Esta semana empezó mal, muy mal. A un familiar mío le dio un “jamacuco”. El próximo lunes tenemos cita con el neurólogo, parece ser que estamos ante un problema serio que está dando sus primeras señales de alarma. El caso es que llevamos un año de consulta en consulta: médico de familia, más médico de familia, analítica, hospital-vascular, médico de familia, hospital- reumatólogo, nuevas analíticas, radiografías, médico de familia,...

Al final, hemos perdido un año, que se dice pronto. Un año en el que, a lo mejor, podrían haberle recetado algún tratamiento.
Esta semana, de espera, de estar pendiente, también he tenido tiempo de trastear con el facebook. Conclusión: si me atraía poco cuando apenas lo conocía, ahora que he comprobado su funcionamiento, me atrae menos. No me ha gustado el invento. ¿Razones? Varias.

Una, he visitado los perfiles de algunas personas que conozco y me he encontrado relaciones que me han sorprendido bastante. Amigo es una palabra muy grande.
Dos, hay que clasificar a la gente forzosamente. Para mucha gente resultará fácil. Para mi no lo es, porque la experiencia algo me ha enseñado. He visto como, en momentos difíciles, personas con las que en realidad tenía poca relación, han tenido para mi palabras o gestos que me han llegado muy adentro. Y eso, cuando sucede, no se olvida.

Otras, a las que sí tenía por personas cercanas, de las que sí esperaba una palabra de aliento o un abrazo, me han demostrado lo que en realidad son, egoístas incapaces de empatizar con nadie. Y con esto quiero decir que los verdaderos sentimientos de la gente solo afloran en los momentos críticos. Conclusión, yo puedo clasificar a posteriori, a priori me resulta muy difícil.
Tres, la privacidad. Aunque se ponga especial interés en este tema, siempre es difícil de controlar.

Voy a conservar la cuenta, porque es la puerta de acceso a una serie de contenidos y posibilidades, pero no le voy a dar mucho uso a nivel personal.
Y finalmente, para terminar, deciros que esta tarde, un tío mío, presenta su primer libro. Poesía, casi nada. Su libro, sus poemas, son el testimonio de que él que quiere, puede. Muchas veces, somos nosotros mismos nuestros peores enemigos. Afortunadamente, en este mundo, cada vez hay menos barreras. Sigue habiendo muchas zancadillas en este camino lleno de baches que es la vida, pero, con todo, estos tiempos son mejores, mucho mejores.


** A Frase Máxica sobre....saber educar


"La clave de una buena educación es crear hábitos, poner límites y querer mucho al niño"



Rocío Ramos-Paúl, "Supernanny"

mércores, 23 de novembro de 2011

** Una descripción imperfecta


SANXENXO. Julio Torres



Su sonrisa daba saltos de alegría y delataba una profunda felicidad levemente interrumpida por el intenso palpitar del corazón. Sus ojos, aturquesados como un inmenso océano, carecían de límites. Bajo el suave manto de su piel el amor se mecía incansable e impaciente a un tiempo, justo antes de convertirse en pura sangre. Fuera, su tez morena desprendía un cúmulo de buenas vibraciones. Debajo, a sus pies, una voz intentaba trepar sigilosamente a lo alto de su cuerpo para, una vez allí, apretarlo con todas sus fuerzas en un eterno abrazo consentido. Sólo el tiempo y el destino conocían el desenlace final.
Julio Torres © ® 2011