SAN XENXO . Julio Torres (Artigo adicado a tódol@s compañeir@s de promoción de Traballo Social) 14 anos quedaron no saco dos olvidos...
Publicacións
Todos os comentarios
Este fin de semana leer A Lareira Máxica puede tener premio. O tal vez no...
Alguien se puede quedar helado. O quizás no...
...Pero te quedarás con buen sabor de boca. ¡¡¡Eso seguro!!!
¿De qué se trata? Si quieres descubrirlo no dejes de leer el blog los próximos días. Recuerda que, ante todo, lo importante es participar. Suerte!!!
Entró en el ascensor. Tras verlo lo saludó. No se conocían. El tiempo le parecía una conversación banal y ambos optaron por no decir nada. El silencio se hizo. Se miraban de reojo, a la vez que intentaban clavar sus ojos en cualquier lugar fuera del alcance del otro. Sus caras, teñidas de un halo de misterio insospechado, se separaban cada vez más y más. Aquellos 12 segundos de trayecto se convirtieron en 12 largas e inoloras horas imaginarias y en una huida frenética. Dos personas en el ascensor, atracción y timidez al mismo tiempo. Poco y mucho tiempo. Todo es relativo, pero tiene su momento. ¿Un flechazo? ¿Química? ¿Subían o bajaban?. Nunca, nunca lo sabrán. Hay momento irrepetibles que es mejor no dejar pasar...
Por certo, a raíz deste imaxinario minirelato, ¿cara onde soedes mirar nun ascensor cando ides en compañía doutra persoa de sexo contrario?. Unha vez, hai xa 12 anos, fixera unha enquisa para Radio Voz e as respostas eran do máis ocurrentes. E xa non vos digo nada dos temas de conversación, cando non coñeces a outra persoa, ou qué farías se te quedaras encerrado con outra persoa nuns ascensor. Loxicamente, todo depende de con quen...As contestacións foron moi divertidas. Probade a facer unha pequena enquisa entre @s vos@s amig@s. Seguro que vos sorprende algunha contestación. O ascensor, fonte de onde beber anécdotas. ¿Quen non ten unha?
A súa figura naceu mediada a década dos 80 e permanece imborrable logo de 25 anos. Incrible: con calquera cousa inventaba ouro e saía de situacións aparentemente de inverosímil resolución. O seu nome incorporouse ó acervo popular case ó mesmo tempo que o do mellor mago do mundo. Logo virían as reposicións. Claro que non é o mesmo velo hoxe que hai 25 anos pois hai 25anos a tecnoloxía estaba en proceso de fecundación e hoxe día xa superou a maioría de idade. McGiver foi un crack da época, un modelo a imitar mezcla de imaxinación e habilidade en doses altas, ríanse fontaneiros ou electricistas que para eles quixeran ter os seu dotes de intelixencia e practicidade. É máis con el, a crise económica estaría resolta nunhas horiñas.¿Imaxinádesvos cómo a daría por finalizada? Servidor non o sabe, pero no seu mundo pseudo-real os atrancos non eran máis que simples anécdotas insípidas...
Para os nostálxicos desta afamada serie dos 80:
Hoxe, aquí sentada, son consciente unha vez máis do afortunada que son.
As veces un non está cheo, non acaba de atopar o seu espacio, ou busca algo grande, unha felicidade total, un paraíso, quizais non reparamos que non hai paraíso ou felicidade se non se experimenta un pouco a dor, porque todo forma parte desa felicidade.
Pode que, a felicidade sexa unha utopía, unha táboa de náufrago, unha aspiración, un sono, e mentres esquecemos o día a día, eses instantes de lecer, de alegría interior.
Deus, canto afortunados somos, ao ver un azul intenso no ceo, o fondo as montañas do país veciño e o verde intenso da nosa terra.
Somos ricos, cando ollamos unha aposta do sol, e ao noso carón os nosos amigos, sobriños, pais, namorados........
Deus, temos unha terra máxica, praia, montaña, prado, sol, neve, choiva........Tráeme lindos recordos dun poema que aprendín de pequena e vos expreso algunha estrofa:
“Galicia é unha nai velliña e soñadora,
na voz da gaita rise,
na voz da gaita chora.
Galicia somos nós,
a xente maila fala
se buscas a Galicia
en ti tes que atopala”
Somos moitos que crecemos coa nosa xente, e a miúdo esquecemos que somos grandes, polo moito que non queren, están para o bo e para o malo. Pode que, ás veces, non aceptemos o que nos din, rifamos, outras rimos, incluso choramos, pero están.
Afortunados os que temos un prato de comida na mesa, e mellor aínda dos que disfrutamos dunha comida caseira feita polos nosos pais. Sempre se lembra con nostalxia a comida da “mamá” ou da nosa avoa.
Podemos protestar, non sentirnos cheos, pero debemos ser consciente do gran afortunados que somos, polo menos se temos as nosas necesidades básicas cubertas...
Escoitemos ben o noso corazón, porque quizais esa paz que a veces buscamos está no noso interior, non esquezamos que vivimos nun país libre, e nunha terra fermosa, con xente fermosa.
Somos únicos e irrepetibles e no noso interior hai un tesouro por descubrir que luce coma as estrelas da noite. Todos podemos brillar, iso si, sempre que o fagamos con amor, no sentido grande da palabra.
