SAN XENXO . Julio Torres (Artigo adicado a tódol@s compañeir@s de promoción de Traballo Social) 14 anos quedaron no saco dos olvidos...
Publicacións
Todos os comentarios
"Lo que somos nunca cambia, quienes somos sí"
(Anónim@)
.jpg)
O F.C. Barcelona alzouse hoxe co título 2009-2010 da Euroliga de baloncesto (o equivalente á Champions League de Fútbol). É a segunda que consigue, logo da conquistada na tempada 2002-2003 polo equipo que daquela adestraba Pesic e do que hoxe so queda Navarro. Este curso, e co título da Euroliga, o conxunto azulgrana suma xa o seu terceiro título: primeiro xa foi a Supercopa de España e logo a Copa do Rei. So lle resta facerse coa Liga -tarefa nada sinxela a pesar do abrumador dominio amosado- para acadar os catro títulos posibles.
Os éxitos da sección de baloncesto véñense a sumar ó conseguido pola sección de fútbol, da man de Pep Guardiola e hai, asemade, varios puntos en común compo exemplo: un equipo que xoga como tal (ten moitas figuras que antepoñen o xogar en equipo ó individualismo), o ben que se levan entre eles, que se traduce nun gran ambiente, o gran xogo que despregan e un ano cheo de títulos.
Dos 13 compoñente do actual plantel, seis son españoles (Ricky Rubio, Juan Carlos Navarro, Roger Grimau -o capitán-, o galego Fran Vázquez, Víctor Sada e Jordi Trías), ós que hai que sumar os 7 xogadores foráneos (Lorbek, Mckeal, Morris, Basile, Lakovic, Ndong e Barton). Mención especial para o seu técnico: Xavi Pascual que, con 37 anos, se convirteu no adestrador máis xoven en conquistar unha Euroliga de baloncesto. ¡¡E é español!!
Destacar a conexión existente entre varios futbolistas do Barcelona cos seus compañeiros de baloncesto, feito que se reflectiu na final de onte fronte ó Olimpiakos (o outro grande de Europa) no que estiveron presentes Navarro, Puyol, Piqué e Bojan.
Frontera natural con la provincia de León. En sus montes llegaron a habitar osos pardos y lobos aunque en la actualidad se cree que han desaparecido. Aún así este entorno natural conserva jabalíes, ciervos, una gran variedad de aves y unas vistas espectaculares.
O grupo malagueño Danza Invisible é un dos meus preferidos. Desde principios dos 80 a súa música é un referente no mundo do pop nacional. Sabor de Amor, Reina del Caribe, a versión de A este lado de la carretera, Amor de Madre, Salsa Rosa, La estanquera del puerto, Naturaleza Muerta ou tantas outras. Logo duns anos de descanso, no que o seu vocalista Javier Ojeda fixo carreira en solitario, vóltanse a xuntar (en realidade nunca se separaron) para deleitarnos co seu último disco titulado "Tía Lucía", do que se extrae este single chamado No quiero bailar, tan pegadizo ("...No quiero bailar, no quiero bailar contigo, sé que al final te haría daño, no puedo verte llorar..."), que retoma o seu mellor son. Por certo, que é un dos grupos que vale moi moito velos en directo. Javier da todo encima do escenario. Debe acabar moído de tanto salto que da...Recomendables os seus concertos.
Nunha cousa discrepo coa nova canción: servidor sí quere bailar. ¿Quen se apunta?...
