SAN XENXO . Julio Torres (Artigo adicado a tódol@s compañeir@s de promoción de Traballo Social) 14 anos quedaron no saco dos olvidos...
Publicacións
Todos os comentarios
" La mejor herencia de un sufrimiento pasado es el fruto dulce de la felicidad presente "
No frío e duro inverno cumpría acender as lareiras antigas que servían de calor e ó redor dela, xuntábanse os membros da familia para conversar á par que preparaban a comida ou a cea. Nun mes de maio sería impensable que, pasado o frío, se acendesen so coa finalidade de quentar ou dar calor. Retaría á lóxica. Algo así como traballar o 1 de maio, data na que se celebra o día do traballo. Por tanto, o colmo dos colmos sería construir unha lareira un 1 de maio caluroso e, sobre todo, neste tempos que a lareira non ten a esencial función que tiña antaño, que non é imprescindible.
A contracorrente do anteriormente exposto, a un servidor déuselle por crear un blog e bautizalo co nome de A Lareira Máxica un asfixiante primeiro de maio de 2006, hai xa catro anos. A idea nun principio foi dar renda solta a miña faceta de xornalista e escribir de todo aquilo que me apetecese, sen ter que pedir permiso a ninguén, senón exercendo de autónomo. Máis adiante, decidín abrir o blog á participación de quen o quixese para compartir con esas persoas un lugar de reunión e de expresión libre, sempre desde a perspectiva do respeto.
Nunca cheguei a maxinar que esta lareira medraría tanto. Mágoa que hai xa tempo que non lle poida adicar o tempo que me gustaría, pero a vida está chea de prioridades. Incluso se me pasou pola cabeza a idea de pechala, pero axiña comprendín que prefería publicar cando puidera no blog antes que destruílo.
Hai uns meses creei o grupo de A Lareira Máxica no facebook (enlace nas pestañas de arriba), que xa sobrepasan as 100 amig@s, e no que é posible debatir en foros. Gracias a todas estas persoas, a moitas das cales non teño o gusto de coñecelas.
Na medida que o tempo mo permita teño pensado crear novas seccións e potenciar os artigos de opinión propios. Por suposto, estou aberto ás vosas suxerencias, e estoume prantexando organizar unha encontro dos simpatizantes do blog.
Hoxe quero compartir con tod@s @s que visitades A Lareira Máxica o cuarto ano de vida do blog, pero moi especialmente cos/coas seus/súas colaboradores, así como cos e coas comentaristas, é dicir, cos que participan/ron no blog con maior ou menor frecuencia. Coma sempre: GRACIAS e, por favor, collede un trozo de tarta para celebrar tan feliz efeméride. Agardo que vos gustara esta "sorpresa". Carpe Diem!!!
Hoxe entérome da morte do actor galego Tuto Vázquez -en realidade este actor ribeirense chamábase José Manuel Váquez-, de longa traxectoria no mundo do teatro, dobraxe (a súa inconfundible voz podémola escoitar en moitas películas que se emiten na TVG), cine e televisión, que moit@s recordaran por facer o personaxe de "Ramón Couto" (o rico empresario de Portozás, en Mareas Vivas) ou o seu último como "Don Crisanto" en Padre Casares, serie que tería que deixar por motivos de saúde e na que de xeito precipitado lle tiveron que buscar substituto que encarnara o seu personaxe de vello cura cascarrabias, pero moi querido e apreciado. Tan querido e apreciado coma na vida real. Unha gran perda. 
Asemade, hoxe tamén finou o que fora dobrador e presentador de televisión, Jordi Estadella. Presentou, entre outros programas, No te rías que es peor, e logo Un, Dos, Tres con Miriam Díaz Aroca, ou El Semáforo, estes tres en TVE a principios dos anos 90. ¿Quen non lembra o seu traxe negro de pajarita?
Descansen en paz dúas persoas que tanto nos fixeron rir e que nos deleitaron co seu bo facer.
