domingo, 8 de marzo de 2009

** "La profecía autocumplida" (tomemos nota, engade Julio)

Imagínese usted un pueblo muy pequeño donde hay una señora vieja que tiene
dos hijos, uno de 19 y una hija de 14.

Está sirviéndoles el desayuno y tiene una expresión de preocupación. Los
hijos le preguntan qué le pasa y ella les responde:

'No sé, pero he amanecido con el presentimiento de que algo muy grave va a
sucederle a este pueblo'.

El hijo se va a jugar al billar, y en el momento en que va a tirar una
carambola sencillísima, el otro jugador le dice:

'Te apuesto un peso a que no la haces'. Todos se ríen. El se ríe.

Tira la carambola y no la hace. Paga su peso y todos le preguntan qué pasó,
si era una carambola sencilla,

Y él contesta:

...Ampliar/recoller resto do relato [ +/- ]


    'es cierto, pero me he quedado preocupado de una cosa que me dijo mi madre
    esta mañana sobre algo grave que va a suceder a este pueblo'.

    Todos se ríen de él, y el que se ha ganado su peso regresa a su casa, donde
    está con su mama, feliz con su peso y le dice :

    Le gané este peso a Dámaso en la forma más sencilla porque es un tonto..

    ¿Y por qué es un tonto?,

    Porque no pudo hacer una carambola sencillísima según el preocupado con la
    idea de que su mamá amaneció hoy con la idea de que algo muy grave va a
    suceder en este pueblo.

    Y su madre le dice:

    No te burles de los presentimientos de los viejos porque a veces salen.

    Una pariente que estaba oyendo esto y va a comprar carne. Ella le dice al
    carnicero:

    'Deme un kilo de carne', y en el momento que la está cortando, le dice:

    Mejor córteme dos, porque andan diciendo que algo grave va a pasar y lo
    mejor es estar preparado'.

    El carnicero despacha su carne y cuando llega otra señora a comprar un kilo
    de carne, le dice:

    'mejor lleve dos porque hasta aquí llega la gente diciendo que algo muy
    grave va a pasar, y se están preparando y comprando cosas'.

    Entonces la vieja responde:

    'Tengo varios hijos, mejor deme cuatro kilos....'

    Se lleva los cuatro kilos, y para no hacer largo el cuento, diré que el
    carnicero en media hora agota la carne, mata a otra vaca, se vende toda y
    se va esparciendo el rumor.

    Llega el momento en que todo el mundo en el pueblo, está esperando que pase
    algo. Se paralizan las actividades y de pronto a las dos de la tarde.

    Alguien dice:

    ¿Se ha dado cuenta del calor que está haciendo?

    ¡Pero si en este pueblo siempre ha hecho calor!

    Sin embargo -dice uno-, a esta hora nunca ha hecho tanto calor.

    Pero a las dos de la tarde es cuando hace más calor.

    Sí, pero no tanto calor como hoy.

    Al pueblo todos alerta, y a la plaza desierta, baja de pronto un pajarito y
    se corre la voz:

    'Hay un pajarito en la plaza'. Y viene todo el mundo espantado a ver el
    pajarito.

    Pero señores, dice uno siempre ha habido pajaritos que bajan aquí.

    Sí, pero nunca a esta hora.

    Llega un momento de tal tensión para los habitantes del pueblo, que todos
    están desesperados por irse y no tienen el valor de hacerlo.

    Yo sí soy muy macho -grita uno-.

    Yo me voy.

    Agarra sus muebles, sus hijos, sus animales, los mete en una carreta y
    atraviesa la calle central donde todo el pueblo lo ve.

    Hasta que todos dicen:

    'Si este se atreve, pues nosotros también nos vamos'.

    Y empiezan a desmantelar literalmente el pueblo. Se llevan las cosas, los
    animales, todo.

    Y uno de los últimos que abandona el pueblo, dice:

    'Que no venga la desgracia a caer sobre lo que queda de nuestra casa', y
    entonces la incendia y otros incendian también sus casas.

    Huyen en un tremendo y verdadero pánico, como en un éxodo de guerra, y en
    medio de ellos va la señora que tuvo el presagio, le dice a su hijo que
    está a su lado:

    ¿Vistes mi hijo, que algo muy grave iba a suceder en este pueblo?

    ..........................................................................................................................
    Esto se llama la profecía auto cumplida.

    MORALEJA

    “No hagas caso del rumor”

    “No seas tú mismo un instrumento para crear el caos”

    “Lo negativo atrae a lo negativo” (Ley de la Atracción)

    ¡¡¡Sé positivo!!!

    TRATEMOS DE CONSTRUIR...

    NO DE DESTRUIR

    "SI SEGUIMOS HABLANDO DE CRISIS", ¡¡¡HABRÁ CRISIS...!!!

    Un relato feito por Gabriel García Márquez




RELATO ENVIADO POR: Jose
Colaborador de A Lareira Máxica

sábado, 7 de marzo de 2009

** Agardando a chegada de tempos mellores



...E como xa sei que o inglés non o dominas, aquí tés a versión en castelán...



ADICADO A UN BO AMIGO QUE O ESTÁ PASANDO MAL

venres, 6 de marzo de 2009

** O blog Im-pulso, víctima de ataques informáticos

Hai un intre conecteime a internet. Logo de revisar un pouco A Lareira Máxica, na Eira dos Blogs, fixeime no titular do blog de Félix Soria, que facía referencia a súa propia bitácora: "Titulares y textos de Im-pulso han sido manipulados". Félix escribe o seguinte: "Persona (o personas) desconocida y ajena a Im-Pulso ha accedido al blog y ha modificado titulares y textos de varias entradas. La acción ha sido detectada a las 15 horas de hoy.
He cambiado la clave de acceso y otros detalles vinculados a la seguridad, pero en tanto no repare los daños y recupere la confianza la bitácora permanecerá inactiva.
La práctica totalidad de las manipulaciones han sido realizadas en los post que versan sobre asuntos relacionados con el PP y sus dirigentes. Ignoro si el autor de las manipulaciones es alguien obsesionado con perjudicar a esa formación, o bien se trata de un fanático que está molesto por los contenidos y su objetivo es crear problemas donde nos los hay.
Ruego a mis amigos y amigas que militan en el PP o votan o simpatizan con esa opción --que los tengo y no son pocos-- que no se den por aludidos si ingresan en la copia manipulada de Im-Pulso.
Una vez digerido el trago y reparados los daños, espero recuperar las ganas de disfrutar del espacio de libertad de la Blogosfera.
Gracias a todas/os por estar ahí. "


O suceso paréceme dunha crueldade e baixeza terrible nunha sociedade que presume de ser democrática. Desde que coñecín o blog de Félix Soria chamoume moito a atención o coidadas que estaban as súas informacións e demostroume que aínda quedan xornalistas que tentan buscar a obxectividade para que logo cadaquén se forme a súa opinión ante determinados acontecementos. Non teño o gusto de coñecer a Félix, pero é plausible que nos tempos que corren haxa xornalistas que pretendan contextualizar as súas informacións "sen casarse con ninguén" como se soe dicir. Incluso manifesta e ofrece opinións que moita xente opina pero que ninguén se atreve a afirmar en público. É a miña impresión persoal.

Os ataques contra a liberdade de expresión (sempre que ésta cumpra os requisitos constitucionais) non son admisibles. Dáme igual de quen se trate e contra quen sexa o ataque. Hai que saber respetar, aínda que o que leamos, vexamos ou escoitemos non nos guste.

Dito todo isto, quero solidarizarme con Félix e brindarlle a miña colaboración para o que precise e lle poida axudar. Non hai que olvidar que o que hoxe lle pasou a el, mañán nos pode pasar a calquera outro blogger. Toquemos madeira.

martes, 3 de marzo de 2009

** Unha inoportuna confusión de palabras de ZP

Ás veces a nosa lingua xóganos unha mala pasade e confunde, de xeito inconsciente cas sempre, palabras. Dicimos cousas que nin estabamos pensando nin queriamos dicir, pero saen sen querer, sen ningún tipo de maldade. A tod@s nos aconteceu algunha vez algo parecido. A min polo menos. ¿A quen non?. E pásase mal nese intre. Abofé que sí. Son cousas que ocurren e punto, hai que quedarse co lado simpático, simpremente.

Hoxe a confusión dialéctica tocoulle á ZP nunha rolda de prensa que deu con motivo dun encontro co presidente ruso (menudo compromiso para o propio ZP e para os traductores, pobres!!). Seguramente outras veces lle tocou/ tocará a outros politicos de calquera formación. O de ZP non deixa de ser unha anécdota simpática. Non vexades ningún tipo de lectura política porque non a ten. Se fose doutro político ou se fose dalgunha outra personaxe famosa, tamén o tería publicado. PALABRA!!

NOTA: ¿E que di, preguntarédevos moitos? Préstade atención ó que di a partir do segundo 18.... Doutra parte, creo que o feito de ter rectificado a palabra inmediatamente e non terlle dado importancia, fixo que soubera saír ben do apuro.