<> Premios 20 Blogs: So masivo intercambio de votos

¿Cómo vai A Lareira Máxica nos Premios 20 Blogs? Paso a informar. Lembrade que participa en:

- Mellor diseño de blog: Pois o diseño non debe gustar porque teño 0 puntos (hummm a partir de agora máis me vale non lle dar importancia o diseño, total para o que vale despois...)

- Mellor blog en versión orixinal (ou sexa nunha lengua distinta do castelán): vai a día 24 de octubre en 9ª posición e contabiliza 4 votos. O Ránking é o seguinte nesta categoría (participan 6o blogs):

Posición Blog Votos
1- En veu alta 19 votos
2- A Botica da Expresión 9 votos
2- Verbas ceibes 9 votos
4- Aprender Ingles Online 8 votos
4- lovecooking 8 votos
6- CINEMA FRIKI 6 votos
7- AixòToca 5 votos
7- Des de Maragu 5 votos
9- A Lareira Máxica 4 votos
9- COLLONADES 4 votos
9- Cuina, cuina, cuina 4 votos
9- Learn English Online 4 votos
9- L´home que no sabia riure 4 votos

Non está nada mal, aínda que polo que vexo non se premia a calidade do blog senón o amiguismo. ¿Por qué? Pois porque hai blogs ben situados que non son nada do outro mundo e outros peor situados que son moito mellores. Polo tanto, as votacións seguen a tendencia do que a está a pasar no resto de categorías destes premios. Senón comprobádeo por vós mesmos.

Tamén me chama a atención no apartado de mellor blog orixinal a bitácora: "Aprender Inglés online", que está escrita totalmente en....castelán!!!!! Carai, cómo gañe o premio ó mellor blog en versión orixinal...Pero non é todo: o mesmo autor inscribiu outro blog idéntico pero en ingñés "Learn english online". Este sí que está en versión orixinal, pero ¿por qué 2 blogs idénticos, agás na linguaxe na mesma categoría? Pois fácil porque o ter un blog inscrito supón que poidas votar unha vez en cada categoría -menos ó teu propio blog-, pero claro: se tés 2, pois un vota ó outro... GRAVE ERRO QUE OS ORGANIZADORES NON SE DERON CONTA O DE DUPLICAR UN BLOG NUNHA MESMA CATEGORÍA SEN SER UN DELES EN LINGUA ORIXINAL. PARÉCEME UNHA TOMADURA DE PELO.

Outro erro dos organizadores é dar a coñecer as votacións día a día. Penso que iso favorece ós blogs máis coñecidos e votados en detrimento doutros menos coñecidos ou votados pero moito mellores. Deberían ser os propios organizadores os que escolleran os mellores blogs e,si acaso, dar so un premio ó mellor blog e que fose elixido entre os propios participantes.

En fin, que a miña intención era dar a coñecer máis ALM e gañar máis visitas ó blog. Confío en conseguilo. O de gañar un premio (danche simpremente un diploma acreditativo)nin en soños. Nin é o mellor blog da categoría nin o peor. É un blog máis.

INSISTO: Polo xeral, non se premia a calidade dun blog senón o intercambio de votos e o amiguismo. Mal asunto todo isto se se lle quere dar relevancia a uns Premios. Os organizadores saberán...

Por certo, as votacións dos Premios 20 Blogs rematan o día 2 de novembro. Firmaría con estar entre os 10 primeiros. Non estaría nada mal.

---

UNHA OPINIÓN DE: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

<> Un precio incalculable

En efecto: "no hay dinero para comprar ciertas cosas", que se diría en castelán. Os que me coñecedes xa sabedes que, a parte de xornalista, tamén son traballador social. E esta última é a profesión que exerzo na actualidade (agardo voltar ó mundo de xornalismo como colaborador). Pois ben, ser traballador social ou asistente social -anterior denominación- conleva traballar en contacto directo coa xente con problemas, prestarlle información, orientación e asesoramento, o cal constitúe para min unha tarefa moi gratificante. E non por reiterativa resulta menos gratificante. ¡¡Non!! Precisamente deste aspecto é do que quero falar hoxe. Do outro, o das funcións dun asistente social, falaremos noutra ocasión.

A miña primeira visita a domicilio que efectuei foi para ver a unha muller que vivía sola, enferma de cáncer, postrada nunha cama na súa casa. A pesar de que tiña familia, as relacións estaban tan deterioradas que a relación non existía. Tan so unha veciña a visitaba. A comida traíalla Cáritas. Se aquelas catro paredes da súa casa tentasen falar seguro que serían incapaces porque se afogarían entre un mar de bágoas.

...Ampliar/recoller resto do artigo [ +/- ]

Pois ben, tras estar coa muller saín á rúa pensando: non me equivoquei cando escollín esta profesión. ¿Por qué? Porque no pouco tempo que estiven con ela fixo que abandonase o inferno aínda que tan so fose por un curto espacio de tempo. Aqué no que estivemos conversando. Aquél non que non se sentiu soa, na que falaba e alguén a escoitaba. Aquél na que voltou a vivir: porque vivir non so é respirar. Vivir é sentirse vivo e non morto en vida.

Cun "moitas gracias por falar conmigo" despideuse de min. "De nada" sentenciou un servidor. Esa visita non a esquecerei na miña vida. Fíxome sentir non xa profesional, senón persoa. Iso, o de sentirse persoa, non se recompensa con nada. Non ten precio. So a felicidade que che desperta no teu interior por ter sido útil como persoa, fai que te olvides das visicitudes do día a día que pasan a un segundo plano. As veces o máis importante son as pequenas cousas da vida e o que poden representar para persoas que están privadas deses praceres por moi miúdos en insignificantes que poidan parecer. Claro que como se soe dicir: so se aprecian as cousas cando xa non as tés. E ese é o noso erro, un erro tamén humano, por certo.

O dito: palabras,pequenos xestos ou accións nosas poden convertirse en enormes montañas para outras persoas. Unhas montañas que a acercan ó ceo virtual e te alonxan do inferno das penurias cotiáns. E é que hai certas cousas que non teñen precio. E o sentirse persoa humana, é unha delas. Non polo que é, senón polo que os nosos actos ou palabras poden representar para outras persoas. Neses intres é cando agroma a felicidade en forma de gratificación interior. Felicidade interior que te fai sentir human@. E todo iso non se paga con nada. Non ten precio.

---

UN ARTIGO DE: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

<> A Frase Máxica....W. Harman: aprender

" O ideal dun sistema educativo sería que ademais de estudiar, poideramos aprender "

---

W.Harman

<> Tenía tanto que darte.....NENA...

Tiña tanto que darche é como se diría en galego a expresión "Tenía tanto que darte". Cando unha relación non funciona e termina por separase podemos atoparnos con esta frase-lamento. Nena Daconte tentou facer deste amargo sentimento unha canción símbolo da esperanza e chea de ritmo e alegría. O resultado este neste pegadizo tema musical que podedes ollar no vídeo de arriba. ¡¡Caray, se é que ata da gana de cantalo teñas ou non problemas de parella!! (Bueno, mellor non telos, claro está). A cantante, xa o sabedes, de Nena Daconte é May Meneses aquela voz tenra e de rapaciña pequena que se quedou fóra ás primeiras de cambio nunha das edicións do show O.T. (cando non o era tanto, ou sexa cando non había un tío semicalvo de gafas oscuras e de educación minimalista teatralizada ata límites insospeitados). A constancia, o traballo e a sorte, entre outros factores, encargáronse de darlle unha merecida oportunidade e un certo recoñecemento musical. Que siga cantando así de ben por moitos anos.

"Tenía tanto que darte, tenía tanto amor guardado para ti...nanana..." Bo comenzo de semana para tod@s. Por certo: ¿e vos que canción tedes metida estes días na cabeza e que non parades de tararear interior ou exteriormente?

---

UN ARTIGO-OPINIÓN FEITO POR: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica